Spotlight Post | ΛΟΓΟΣ

Όταν το άτομο μεγαλώνει, γίνεται η κοινωνία

… γιατί κανένα συνειδητοποιημένο άτομο, δεν θα σχηματίσει φαύλες και τοξικές οικογένειες, κοινωνικές ομάδες, κοινωνίες και πολιτικές […]

Ο Φοίβος Γκικόπουλος για τη διαδρομή από τη «Θεία κωμωδία» στον «Επιθεωρητή Μονταλμπάνο»

… την ιστορία της ιταλικής λογοτεχνίας τη βλέπω σαν ένα μεγάλο σχοινί από εκείνα που χρησιμοποιούσαν στις ταράτσες των σπιτιών, πριν ανακαλυφθούν τα πλυντήρια, για να απλώνουν για στέγνωμα τα καθαρά ρούχα… […]

Daniel Craig: Ένας καλοντυμένος «Rambo» στο No Time to Die (δεν περιέχει κανένα σπόιλερ)

Καταβεβλημένος από την ερωτική απογοήτευση, μελαγχολικός λόγω συνταξιοδότησης και ακραία politically correct ακόμη και στη θέα μιας πανέμορφης κοπέλας. Ο γερασμένος Bond δεν θυμίζει σε τίποτε τον σφριγηλό χαρακτήρα που ενθουσίαζε επί δεκαετίες! […]

Η Καϊτι Πάιπερ και η πραγματική ομορφιά

«Γιατί η ζωή μου δεν τελείωσε όταν το οξύ κατέστρεψε το πρόσωπό μου και οι ουλές μου θυμίζουν ότι είμαι ισχυρότερη από εκείνον που προσπάθησε να με καταστρέψει» […]

Πόσο λείπει η Μαργαρίτα Καραπάνου

«… Απολαμβάνω κάθε μου στιγμή, στιγμή που μου χάρισες Εσύ… Θεέ μου, Απόμακρε και Κοντινέ μου… Αν σε μισήσω, θα πει πως επιτέλους αρχίζω και πιστεύω σε Σένα…»… – Lee και Lou […]

Ήχοι πέρα από τη θάλασσα: Τα δύο ταξίδια στην Ελλάδα του «Σικελού-Έλληνα» Σαλβατόρε Κουαζίμοντο – Μέρος β’

«… Πολλοί θέλουν την ποίηση να ασχολείται μόνο με τη φύση και τα λουλούδια. Τη φοβούνται όταν ασχολείται με τον άνθρωπο. Γνώμη μου είναι, ότι ο άνθρωπος είναι ένα επικίνδυνο, αλλά ωραίο θέμα…» […]

Ήχοι πέρα από τη θάλασσα: Τα δύο ταξίδια στην Ελλάδα του «Σικελού-Έλληνα» Σαλβατόρε Κουαζίμοντο – Μέρος Α’

«Είμαι Σικελός-Έλληνας σημαίνει να αμφισβητήσω μια ηθική και αισθητική φιλοσοφία που αναγνωρίζει την ταυτότητα του ανθρώπου στην πλήρη ταύτισή του με ένα έργο, μια τέχνη, και τη συνακόλουθη ανάγκη να ζήσει» – Σαλβατόρε Κουαζίμοντο […]

Ο Φοίβος Γκικόπουλος και ένα ποίημα του Λεοπάρντι για το άπειρο, την σιωπή, τα γλυκά μας ναυάγια

Ο Φοίβος Γκικόπουλος μεταφράζει το ποίημα του Τζάκομο Λεοπάρντι, «Το άπειρο» […]

Η θλιμμένη μνήμη των τιποτένιων, χαμένων, οριστικά, πραγμάτων

… εκείνα τα χαμένα για πάντα αντικείμενα, ενός στολισμένου παρελθόντος επικεντρωμένης παιδικής απορίας για την ύπαρξης τους, ως αγιοποιημένο κιτς, δεκάδων ωρών αποχαυνωμένης παρατήρησης, στο περιθώριο ανάμνησης, που έδειχνε ατέλειωτη, για το πότε θα μεγαλώσουμε… […]

Ο Φοίβος Γικόπουλος γράφει για τα «εγώ» του συγγραφέα

… αν ένα βιβλίο είναι το προϊόν τριών «εγώ» ξένων το ένα από το άλλο, θα θέλαμε, ίσως τη συμβολή του Σέρβοι Χολμς για ν’ ανακαλύψουμε ποιος είναι ο συγγραφέας; […]