Η δημοσιογράφος Αλεξάνδρα Χριστακάκη, απ τους πλέον σοβαρούς και εντίμους δημοσιογράφους μιας γενιάς, σημείωσε στο face book για μια συνέντευξη απ αυτές που γίνονται σημείο αναφοράς: «…Η συνέντευξη με την Μάγδα Φύσσα, που “πήραμε”με την Λίνα Νικολακοπούλου και μεταδόθηκε από το Δεύτερο Πρόγραμμα το Σαββατόβραδο ” ανέβηκε” στο web radio της ΕΡΤ. Παραθέτω μερικά χαρακτηριστικά αποσπάσματα από τον λόγο της κ. Φύσσα:
Ήταν Αύγουστος του 2013. Ο Παύλος ήταν στο σπίτι τους στην Σαλαμίνα. Ήταν μελαγχολικός, χαρακτηριστικό που δεν το είχε. Ανοίγει τα χέρια του και λέει πως κουράστηκε, θέλει να φύγει για το Άγιο Όρος, όχι αυτό που όλοι γνωρίζουμε, αλλά εκεί που δεν έχει επιστροφή. Η μάνα Μάγδα Φύσσα, πάγωσε, σφίχτηκε, αλλά δεν ήθελε να πιστέψει αυτό που θα συνέβαινε ένα μήνα μετά. Ο Παύλος είχε το προαίσθημα. Ήταν στοχοποιημένος. Δεν της είχε πει ποτέ και τίποτε. Ούτε και οι φίλοι του. Ανυποψίαστη για το κακό που ερχόταν. Αυτό που της είχε πει ήταν ότι το 2013 θα είναι η χρονιά του. Η Μάγδα πίστεψε ότι όλα θα πάνε καλά γιατί θα έβγαζε το cd και ήδη έκλεισε για τον Οκτώβρη συνεργασία με ένα μαγαζί που θα γινόταν live και συναυλίες με γκρουπάκια. Το όνειρο έμεινε στο δρόμο. Ήταν η χρόνια της δολοφονίας του Παύλου. Τα τελευταία τραγούδια του Παύλου ήταν πρόγευση για το κακό που θα ρθει.
«Αν ο Παύλος μου -λέει η κ. Φύσσα- στοχοποιήθηκε για την μουσική του, φταίμε όλοι εμείς, η κοινωνία, που τους επιτρέψαμε να αφαιρέσουν την ζωή του με πρόσχημα την πατρίδα». Και η ίδια εξομολογείται πως δεν είχε πάρει χαμπάρι ότι τα… θεριά είχαν βγει έξω. Η δολοφονία του Λουκμάν δεν συζητήθηκε. Θυμάται με ανατριχίλα τον ήχο από τις σειρήνες της μοτοπορείας μελών της Χ. Α τον Μάιο του 2013 από τον Κορυδαλλό στην Τσαλδάρη νυν Παύλου Φύσσα και τον παραλληλίζει με τις διηγήσεις των συγγενών της από την Κατοχή και τα Γερμανικά στρατεύματα εφόδου. Τρομοκρατήθηκε. Το όνειρο του Παύλου ήταν να κάνει έναν Πολυχώρο, γιατί δεν ήθελε να υπάρχουν παιδιά στα φανάρια. Είχε όραμα. Αγαπούσε τα παιδιά. Με εθελοντισμό θα υπήρχε επαγγελματική κατάρτιση. Προσπαθούσε να βρει τρόπο για να το στήσει. Να βάλει και θεραπευτικά άλογα. Παραδείσια Συνθήκη. Άλλο ένα όνειρο που έμεινε όνειρο. Ο Παύλος έγραφε στίχους από τα 11 του χρόνια. Το δωμάτιο ήταν γεμάτο σημειωματάκια. Διάβαζε πολύ. Η ζωή στο Κερατσίνι, στο Πέραμα, στην Ζώνη, δεν του ήταν αδιάφορη. Ο πατέρας του, οι θείοι του, ο ίδιος, δούλευαν ως εργάτες. Άθλιες συνθήκες εργασίας. Δύσκολη ζωή. «Αυτό αποτυπώνεται και στους στίχους του Παύλου. Η ραπ της Δυτικής Αθήνας είναι διαφορετική από αυτή των Βορείων Προαστείων» λέει η κ. Φύσσα, η οποία θεωρεί ότι ο Παύλος της είχε ένα περίεργο φως. Έλαμπε. Και θέλει τα νέα παιδιά να πάρουν κάτι από το φως του. Ζητάει να υπάρξει καταδικαστική απόφαση γιατί «η ατιμωρησία είναι αυτή που έχει οδηγήσει στο να έχει παραχυθεί αίμα σε τούτο το χώμα». Ο πόνος, ο θυμός και η οργή για τον δολοφόνο του παιδιού της τον Ρουπακιά που είναι σε κατ’ οίκον περιορισμό ξεχειλίζει και λέει χαρακτηριστικά «Ας μου τον δώσουνε! Όχι δεν θέλω να τον σκοτώσω. Θέλω να μην μπορεί να πιει ένα ποτηράκι νερό και να ξεδιψάσει. Δεν το ξεκίνησα πρώτη εγώ».
Τέλος η Μάγδα Φύσσα λέει πως αυτά που κάνει είναι το λιγότερο για το παιδί της που δεν θα γυρίσει πίσω. «Το κάνω για τα άλλα παιδιά. Να είναι ελεύθερα και να μην ζουν μέσα στον φόβο και στο γκρίζο. Αν καταδικαστεί η Χ. Α. θα σωθούν πολλά παιδιά. Το ότι η Χ. Α. δεν είναι στην βουλή οφείλεται στην δίκη. Αφυπνίστηκε η κοινωνία και τους πέταξε έξω. Σίγουρα κάτι κερδίσαμε. Και ένας άνθρωπος να σώθηκε, μια ζωή, είναι σημαντικό. Δεν το διαπραγματεύομαι. Πρέπει να είναι καταδικαστική». Στην υποθετική περίπτωση που ο Παύλος δεν έχανε την ζωή του, αλλά ήταν ένα προειδοποιητικό μήνυμα από την Χ. Α. , η Μάγδα είναι βέβαιη πως ο φόβος δεν θα άλλαζε τον γιο της. Θα παρέμεινε στο περιεχόμενο της τέχνης του ακίνητος, εκεί που ήταν και θα αντιπάλευε την αδικία. Η στιχουργός Λίνα Νικολακοπούλου της αφιέρωσε ένα ανέκδοτο τραγούδι που έγραψε τους στίχους η ίδια και τραγουδά ο Θοδωρής Βουτσικάκης. Κυρία Φύσσα και εσείς είστε Φως που λάμπει, παρά τα σκοτάδια που σας έριξαν…»…
