Έφη Θώδη: Το χρονικό της σαρκοφαγίας της τηλεόρασης στην κυρία που έμαθε τον σεβασμό για τις πραγματικές σταρ των πανηγυριών

ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΤΣΟΛΚΑ

Ένα μικρό σχόλιο για τις σταρ της παραδοσιακής μουσικής: Βλέποντας στου Κοκλώνη το show, τη Χαρά Βέρρα και την Γωγώ Τσαμπά, νέα γενιά του δημοτικού τραγουδιού, τις σταρ του κλαρίνου, τις μούσες των πανηγυριών, εκείνου του μουσικού είδους της ελληνικής υπαίθρου, που μπλαζέ αντιμετωπίστηκε από τους κρατούντες δισκογραφίες και θεάματος προσέξαμε τις αλλαγές στην αντιμετώπισης. Η σνομπέ, συχνά κοροϊδευτική διάθεση που αντιμετωπίζεται αυτό το είδος τραγουδιού αν μη τι άλλο, δεν είναι πλέον απροκάλυπτη, με αναγνωρισμένη την αυθεντικότητα του.

Φυσικά και το «Μια μοντέρνα απ’ την Αθήνα, όμορφη, τσαχπίνα, φίνα, ερωτεύτηκε ένα βλάχο να ‘χει στο πλευρό της βράχο και παιδιά γερά θα κάνει, με τον βλάχο τον τσοπάνη, δεν τη νοιάζει κι αν αντέξει χίλια πρόβατα να αρμέξει», έχει την περιπαιχτική του διάθεση αλλά το χαίρεται, ενώ αντίθετα το  «Μες το μυαλό μου κοντά στ’ Αλγέρι, λάμπεις εσύ Μαροκινό μου αστέρι, θα ταξιδέψω να σ’ ανταμώσω, στο μαγικό σου κάλεσμα να ενδώσω», περνιέται για κοσμοπολίτικο!

Θυμηθήκαμε, λοιπόν εκείνη που πρώτη καταδέχτηκε η τηλεόραση να αναδείξει από τις κυρίες των πανηγυριών και διασκέδασης της άλλης Ελλάδας, εκείνης εκτός των πλατό και που άνοιξε τον δρόμο, με δραματικές ισορροπίες ή ανισορροπίες, την Έφη Θώδη…

Έφη Θώδη: Όταν έπαψαν τα γέλια

 Αγωνίστρια ακόμη και για τις λεπτομέρειες της ζωής, μόνος γονιός για το παιδί της, ειλικρινής όσον αφορά τα δύσκολα χρόνια που πέρασε και αυθόρμητη, απροκάλυπτη, τολμηρή, στα όρια της πρόκλησης. Μια γυναίκα με χάρισμα φωνής και συναίσθηση της συλλογικής αξίας και της μοναδικής παράδοσης του δημοτικού τραγουδιού. Μια γυναίκα που στάθηκε με την γροθιά και την φωνή μόνο, απέναντι σε επικριτές, χλευαστές, θαυμαστές, υστερόβουλους φίλους. Ακόμη και όταν προσπαθούσαν να την βγάλουν γέλιο απ την Θωδή, αυτή γελούσε τελευταία. Αλλά μια μέρα -Σάββατο ήταν- πάγωσαν όλα. Όλα άρχισαν δύσκολα. Και συνέχισαν δυσκολότερα. «… Η ιστορία μου μοιάζει με της Σταχτοπούτας. Κατάγομαι από μια πολύ φτωχιά οικογένεια. Γεννήθηκα στα Βρακιανά της Καρδίτσας και μεγάλωσα μαζί με τα εννιά αδέλφια μου, τους γονείς μου και την γιαγιά μου σε ένα δωματιάκι. Ένα τζάκι να ζεσταινόμαστε το χειμώνα και να τσακωνόμαστε ποιος θα κάτσει κοντά στην φωτιά. Η μάνα μου, να φανταστείς, ζύμωνε κάθε μέρα και μέχρι τα βράδυ δεν υπήρχε τίποτα…»… Αυτή η Σταχτοπούτα όμως, δεν έχει πρίγκιπα, δεν έχει γοβάκι χαρισμένο, αλλά αγορασμένο απ τα λεφτά που μόνη της έβγαλε. Η φτώχια στο ορεινό χωριό, φέρνει και απομόνωση. Το κορίτσι Εφη βλέπει για πρώτη φορά αυτοκίνητο στα 10 της χρόνια. Είναι ταξί, απ αυτά που στην επαρχία είναι βαμμένα ασημί. Της θυμίζει τις παράγκες από ελενίτ. Ουρλιάζει πανικόβλητο στον πατέρα της: «Μια παράγκα, πατέρα, μια παράγκα έρχεται κατά πάνω μας». Βιβλικός Λεβιάθαν, τέρας της Αποκάλυψης το ταξί! Και αργότερα – αντίδοτο στην φτώχια, τα ξένα σπίτια. Η Εφη, 12 χρόνων πιάνει δουλειά σαν εσωτερική βοηθός σε κάποιο συγγενικό σπίτι, στην Αθήνα.

Παρακόρη στα 12, μετά ψιλικατζίδικο και ύστερα μεροκάματα σε βιοτεχνία παπουτσιών

«Τηλεόραση» έχει πει στον Γιάννη Πουλόπουλο, «είδα για πρώτη φορά όταν κατέβηκα στην Αθήνα. Και στην αρχή και για κάνα δυο χρόνια δηλαδή, νόμιζα πως με βλέπουν και αυτοί που είναι μέσα στο κουτί! Και καθόμουν σούζα στην καρέκλα και έλεγα «αν πω κάτι άσχημο θα μ ακούσουν και θα μου κάνουν παρατήρηση». Ένα κοριτσάκι ακίνητο, στην άκρη της καρέκλας, να μη το μαλώσουν οι ομιλούσες κεφάλες, με τα μάτια να φωτίζονται όχι απ τις αλλαγές πλάνων στην τηλεόρασης αλλά απ αυτό το θαύμα που έβλεπε να γίνεται μπροστά της. Το πρώτο πλάσμα που βλέπει στην τηλεόραση, της φαίνεται σωστή νεράιδα. Είναι η Αλίκη Βουγιουκλάκη. «Τι όμορφη που ήταν!» την θαυμάζει ακόμη στις συνεντεύξεις της. Και ότι δυσκολίες και αν πέρασε στο ξένο σπίτι, δεν την ομολόγησε. Δεν κλάφτηκε η Θωδη. Έχει την περηφάνια πάντα των βουνίσιων, των ορεσιβίων που έμαθαν να κοιτάνε από ψηλά τον κόσμο. «Ε, ήρθε και η ώρα που με ξεχώρισαν απ τα παιδιά τους, πως αλλιώς; Αλλά δεν μετανιώνω, γιατί στο χωριό δεν είχε μέλλον για μένα» παραδέχεται, μόνο. Αντίδοτο στην μοναξιά; Παυσιλιπον στην έλλειψη αγάπης; Παρηγοριά στην αδικία; Το τραγούδι. Έβαζε ένα μικρό τραντζιστοράκι στ αφτί και άκουγε με τις ώρες έναν σταθμό που έπαιζε παλιά τραγούδια του Καζαντζίδη. «Και τραγουδούσα από πάνω. Πως κάνουν τώρα με το καραόκε; Έτσι και εγώ», λέει. Μπέιμπι σίτινγκ και μετά δουλειά σε ψιλικατζίδικο και μετά μεροκάματα σε βιοτεχνία παπουτσιών. Ντυσίματα από ξένα σώματα. Ρούχα που αντί να τα πετάξουν ευκατάστατες κοπέλες τα έδιναν στο κορίτσι – street fighter του μεροκάματου. Το τραγούδι είναι εδώ.

«Δίπλα μου οι λαϊκοί τραγουδιστές δεν φτούραγαν»

«Πουτάνα θα σε φτιάξω εγώ» την απειλούσε ο πατέρας της μόλις έμαθε πως θα γίνει τραγουδίστρια. «Πουτάνα θα σε φτιάξω εγώ». Αλλά η Εφη πίσω δεν έκανε. 17 χρόνων. Πανηγύρι σε χωριό του Αγρινίου. Μυρωδιά καπνού – ποικιλία Βιρτζίνια να αιωρείται πάνω απ την πόλη, να κολλάει στα μαλλιά και στα χέρια των αγροτών και να μη φεύγει με τίποτα. Καπνοκαλλιεργητές και καπνεργάτες ετοιμάζονται να γιορτάσουν κάποιον ντόπιο Άγιο. Η 17χρονη στέκεται τσαμπουκάς, απέναντι στο κοινό της. Μπύρες, λαδόκολλες με ψητό, παραγγελιές. Στην πρώτη στροφή του τραγουδιού της, έκαναν το σταυρό τους. Στο τέλος των κομματιών της, της φίλαγαν τα χέρια. Είχαν βρει το δικό τους αστέρι. Άνθρωπο απ την ουσία τους, με το μεράκι τους και την δική τους αλήθεια. Γίνεται η ντίβα των πανηγυριών. «Δίπλα μου οι λαϊκοί τραγουδιστές δεν φτούραγαν. Μια φορά θυμάμαι σε ένα πανηγύρι ήμουν εγώ σε έναν χώρο και στον άλλον ο Γονίδης, ο Τερλέγκας και ο Μελάς. Τους θέρισα! Είχαν 100 άτομα αυτοί και εγώ 3.000», καμαρώνει.

Κυνηγητά με μαχαίρια για να μη την πληρώσουν, τρέξιμο μες στην νύχτες, να κοιμίζει το παιδί της, στο αυτοκίνητο,  άγρυπνη για εικοσιτετράωρα

«Και στα πανηγύρια έζησε απίστευτες δυσκολίες» λέει ο Πέτρος Σεργίου, υπεύθυνος δημοσίων σχέσεων της Alfa Records, που συνεργάζονται μαζί της για χρόνια, «να την κυνηγάνε με μαχαίρια για να μη την πληρώσουν, να τρέχει μες στην νύχτες, να κοιμίζει το παιδί της, στο αυτοκίνητο, να μένει άγρυπνη για εικοσιτετράωρα. Αυτό, λοιπόν, που μπορώ να σου πω είναι πως η Εφη Θώδη είναι μια γυναίκα που μεγάλωσε δύσκολα και έζησε δύσκολα. Επισκεφθήκαμε κάποτε για ένα γύρισμα το χωριό της. Είδα το δωματιάκι που ζούσαν 11 άτομα. Κατάλαβα την ανέχεια και τον αγώνα που κάνανε αυτοί οι άνθρωποι της. Και ξέρεις δεν το κουβαλάει όλο αυτό, με πικρία, ούτε και το κρύβει, όμως.  Στην καθημερινότητα της, όπως την έζησα, ενώ είχε αρχίσει η αναγνωρισιμότητα, με το Γλύκα Γλύκα πολλές τηλεοπτικές εκπομπές δεν την θέλανε. Όταν άρχισε να λέει τα ξένα τραγούδια, σε ένα σόου που είχε η Μελέτη στον ΑΝΤ1, κέρδισε το ενδιαφέρον του κοινού. Η δισκογραφική της δουλειά τότε, τα Χριστουγεννιάτικα τραγούδια, γίνανε ανάρπαστα σε χρόνο μηδέν. Γέλαγε σε ότι έλεγε και δεν το έπαιρνε σοβαρά, ούτε την είδε Σελιν Ντιον. Έχει αίσθηση του χιούμορ». Όταν αρχίζει την δικογραφία, πριν τα ξένα, τα χωριά, παραληρούν. Το «που να ναι τέτοια ώρα η αγάπη μου;» γίνεται σουξέ πανελλήνιο. Ο πατέρας της, τώρα καμαρώνει. Και τα πανηγύρια συνεχίζονται, τα κέντρα, «τα κλαρίνα» στο κέντρο της Αθήνας. Η Έφη κάνει περιουσία. Χαλάει για ντύσιμο, αυτή που ντύνονταν με ξένα ρούχα και για παπούτσια αυτή που κάποτε τα έφτιαχνε. Το χρωστάει στον εαυτό της. Βάζει όμως, πάντα και στην άκρη. Άψογη οικονομολόγος, κάνει σπίτι, εξοχικό, οδηγεί πολυτελή δικά της αυτοκίνητα.

Στα κλαρινάδικα της Ομόνοιας και κάθε θυσία για τον γιό της

Εκεί, στα κλαρινάδικα στην Ομόνοια, η Έφη Θώδη είναι όχι σταρ, αλλά αυτοκράτειρα! εκεί γνωρίζει και τον άντρα που θα γίνει ο πατέρας του παιδιού της. Χώρισε νωρίς και εκείνος πέθανε νέος. «Μπορεί με τον πατέρα του Τόλη, να χωρίσαμε αλλά τον αγάπησα και έκανα το παιδί μου» έχει δηλώσει στην Χρυσλα Γεωργακοπούλου. Ο Τόλης είναι ο άνδρας της ζωής της, η αδυναμία της, το πάθος της, η αγάπη που δεν τελειώνει ποτέ και πουθενά. «Της βγάζω το καπέλο» λέει ο Πέτρος Στεργίου, «γιατί μόνη της μεγαλώνει ένα παιδί και μπορεί να έτρεχε σε δουλειές, η εκπομπές, αλλά σπίτι του είχε μαγειρεμένο φαγητό, πάντα. Τον έχει σαν πρίγκιπα τον Τόλη. Και τον πιέζει μόνο για να διαβάζει. Υπολήπτεται πολύ τα γράμματα και τους μορφωμένους ανθρώπους η Εφη και θέλει να τον δει επιστήμονα. Μου είχε πει, κάποτε πως «στην ζωή αυτή έχω μόνο το παιδί μου. Τον Τόλη μου, τον άνδρα μου». Είναι ανεξάντλητη η αγάπη της, η περιποίηση της, η τρυφερότητα της για αυτόν».  Η ίδια θυμάται σε συνεντεύξη της το χειμώνα του 2007 πως «πέρασα πολλά για το παιδί μου. Το μεγάλωσα με αίμα. Τραγουδούσα και ξενυχτούσα στα πανηγύρια έχοντας πάντα μαζί μου τα μωρό. Στα διάφορα πανηγύρια που πήγαινα, μαζί με τα δικά μου πράγματα κουβαλούσα και μπλέντερ, γκαζακι, λαδάκι, κατσαρολάκι να του μαγειρεύω στα ξενοδοχεία που μέναμε, για να μη του λείψει τίποτα. Αναγκαστικά ταξίδεμα με φορτηγό για να έχω μαζί μου, το καρότσι, την στράτα του και ότι άλλο χρειαζότανε. Δεν θα ξεχάσω τότε που τρακάραμε και έγινε το αυτοκίνητο κουβάρι. Βγαίνω έξω και τι να δω! Κομμάτια το αυτοκίνητο! Φώναζα και ούρλιαζα καταμεσής της εθνικής γιατί έβλεπα το παιδί μου να μη κουνιέται και έλεγα «πάει! Πάει το παιδί μου!». Και γυρνάει το παιδάκι μου, ταραγμένο και μου λέει «μην κλαις μανούλα μου, καλά είμαι». Αυτή η Εφη λοιπόν, ανακαλύπτει και ανακαλύπτεται απ την τηλεόραση. Εκείνη την μαγική συσκευή που φοβόταν πως θα την μαλώσει, κάποτε. Και μπορεί και τώρα να το κάνε αν της το επέτρεπε η ίδια. Το διασκεδάζει, κοροϊδεύει, αυτοσαρκάζεται. Μας κάνει και γελάμε και ξεχνάμε και μετά μας πατάει και ένα τραγούδι και θυμόμαστε από ποια χωράφια ήρθαμε στην πόλη. Και το μέτρο χάνεται.

Όταν έπαψαν τα γέλια

«Ξέραμε ότι η Εύη αγαπούσε την δημοσιότητα» μου λέει πριν χρόνια, ο Βαγγέλης Περρής, «αλλά ως τώρα, όλο αυτό που γινόταν ήταν κάτι σαν παιχνίδι: «εγώ σας δίνω αυτό, εσείς με βγάζετε και είμαστε και απ τις δυο μεριές ευτυχισμένοι». Την τελευταία φορά που ήρθε στην εκπομπή, τότε που άρχισε να μιλάει για αγγέλους και φωτιά και λοιπά, θυμάμαι πως όταν έκλεισαν οι κάμερες, της είπα: «Εντάξει βρε Εφη, ωραία τα λες, αλλά μη το πιστέψεις κιόλας». «Τι να μη πιστέψω», μου απαντάει, «είμαι πεπεισμένη πως είναι έτσι τα πράγματα». Τότε για πρώτη φορά σχημάτισα την εντύπωση πως ίσως μέσα στο μυαλό της να έχει ανοίξει ένα πηγάδι και να την έχει ρουφήξει».

Η Εφη στην εκπομπή της Άννας Δρουζα, του Ανδρέα Μικρούτσικου, του Θέμου Αναστασιάδη, με χαμόγελο πάντα, λέει πως θεραπεύει τον καρκίνο, πως είναι η αγαπημένη του Θεού, πως θα κυβερνήσει την χώρα και θα κρατήσει όλα τα υπουργεία στα χέρια της, πως στην Ιερά οδό, καθώς οδηγούσε άνοιξε ο ουρανός και ένοιωσε τη θεια χάρη, πως κάνει μικρά θαύματα, αλλάζει τον καιρό σε λιακάδα, βοηθάει τους αγρότες με την σκέψη στις κινητοποιήσεις τους… Οι μεσημεριανές εκπομπές, με την φωλιά τους λερωμένη, αρχίζουν να μην τα καλούν πια στα πλατό τους. Οι τηλεοπτικοί οικοδεσπότες μουδιάζουν. Δεν ξέρουν πώς να την χειριστούν. Ώσπου εκείνο το Σάββατο του Μαΐου του 2009, πέφτει σαν αυτοσχέδια μολότοφ με πολύ πάταγο και καπνό από φήμες η είδηση πως η Εφη Θωδη νοσηλεύεται στην ψυχιατρική κλινική του Σισμανόγλειου Νοσοκομείου.

Σαρκοφαγία της αθωότητας

Η Ελεονόρα Μελέτη, σταρ στα μεσημεριανά προγράμματα, τότε, μου είχε πει, λίγες μέρες μετά: «Το 2007 γνώρισα την Έφη Θώδη. Είναι μια γυναίκα που έκανε τη δουλειά της, την οποία υπεραγαπά, έχει γκελ στον κόσμο, είναι εξωστρεφής, με τον καλό της το λόγο για όλους, τα δωράκια της, επικοινωνιακή, άμεση, ευγενής. Την τελευταία φορά μου φάνηκε λίγο επιθετική. Μου φάνηκε άδικο και παράξενο το ότι μου επιτέθηκε μέσα απ τις εκπομπές της Χρουσαλά και του Μπλα Μπλα. Την άκουσα να μιλάει για μένα και την πήρα αμέσως τηλέφωνο. Το σηκώνει και ακούω να μου λέει «έλα κοριτσάκι μου, ψυχή μου, χαρά μου, ζωή μου». Άλλος άνθρωπος! Ξανά ήρθε στην εκπομπή μετά, ευγενέστατη όπως πάντα και όλα καλά. Έρχονταν συχνά στο Σταρ και κέρδιζε τις εντυπώσεις πάντα, με το χιούμορ, το κέφι της, το μπρίο της. Η τύπισσα έχει χιούμορ και ικανότητες, θετική ενέργεια και ταλέντο. Πώς να το κάνουμε τώρα; Και έχει και κότσια και τα ξένα τραγούδια που είπε ήταν μαγκιά της. Διάβασα και άκουσα ότι υπήρξαν πολλοί που κατηγόρησαν τα ΜΜΕ και τα κανάλια για το ότι ενδεχομένως περνάει δύσκολες ώρες. Κανείς δεν κάνει κάτι χωρίς την θέληση του, όμως. Δεν είναι τέρας τα ΜΜΕ. Θα σου κάνω μια πρόσκληση και αν θες την αποδέχεσαι. Και υπολόγισε πόσο περισσότερο ισχύει όλο αυτό όταν μας καλούν οι ίδιοι να καλύψουμε δραστηριότητα της ζωής τους. Και με την Εύη είχαν γίνει προτάσεις από μέρους της, που εμείς δεν θεωρήσαμε ότι πρέπει να πραγματοποιηθούν».

Όταν πληγώνονται οι ψυχές

Τότε στο διαδίκτυο είναι λίγες οι φωνές, αλλά στο Ζούγκλα gr υπάρχουν συνεντεύξεις της αδελφής της Εφης Θωδη που περιγράφει τι έγινε και λεπτομέρειες για το χρονικό της νοσηλείας. Η εφημερίδα Espresso κάνει ρεπορτάζ. Η Εφη Θώδη βρέθηκε στο Σισμανόγλειο όπου έκανε μια φασαρία στο περίβολο του νοσοκομείου. Όταν βρέθηκαν κοντά της τα αδέλφια της προσπάθησε να αυτοκτονήσει, προκαλώντας στον εαυτό της ηλεκτροπληξία στο συντριβάνι της αυλής του νοσοκομείου. Σε έξαλλη κατάσταση έλεγε η αδελφή της στο Ζούγκλα gr. Φώναζε πως είναι ο θεός, πως είναι ο Ναπολέων. Μεταφέρθηκε δεμένη με ειδικούς ιμάντες στο εσωτερικό του νοσοκομείου. Οι γιατροί την υπόβαλλαν σε ειδική αγωγή και ήταν για ένα 24αωρο σε καταστολή. Λίγες ώρες μετά συνήλθε αλλά δεν θυμόταν τίποτα για το περιστατικό. Κοντά της βρίσκονταν η μάνα της. Γιατί; Πως; Έχουμε πει, πως εδώ και καιρό έχουν κοπεί τα γέλια, ή όχι; Ξανά γιατί; «Τον τελευταίο καιρό δεν συνεργαζόμαστε και είχαμε χαθεί, δεν ξέρω τι συνέβη» μας είχε πει  ο Πέτρος Στεργίου, «έπεσα απ τα σύννεφα. Ήλπιζα να ταν ένα κακόγουστο αστείο. Δεν είμαι ειδικός αλλά μου κάνει εντύπωση πως ένας άνθρωπος που είχε αντιμετωπίσει τεράστιες δυσκολίες παλικαρίσια, να λυγίζει απ την προβολή στα  ΜΜΕ. Μου φαίνεται πολύ παράξενο. Ένας άνθρωπος δυνατός, με χιούμορ, με αυτοσαρκασμό, που έδειχνε να χρησιμοποιεί τα ΜΜΕ όσο την χρησιμοποιούσαν και που το διασκέδαζε το όλο πράγμα, να οδηγήθηκε σε τέτοια μονοπάτι απ την προβολή; Τότε άλλοι που έχουν ημερομηνία λήξης πολύ πιο σύντομη και όχι την  διάρκεια της Θωδη τι θα έπρεπε να κάνουν; Θυμάμαι πριν τρία χρόνια της είχα κλείσει να τραγουδήσει στο Κινγκ Τζορτζ σε ένα πάρτι της Δασκαλαντωνακη. Της έκανε τόσο εντύπωση το όλο περιβάλλον. Τραγουδώντας δημοτικά, δε, χαιρόταν σα παιδί. «Δες, όλοι δημοτικά θέλουν» μου έλεγε βλέποντας τον κόσμο να χορεύει και τα δίνε όλα στο τραγούδι της. Η Εφη έχει ψυχή και αυθορμητισμό παιδιού. Όλα καλά θα πάνε».

Σιωπή και καμιά ενοχή – μια -ακόμη!- μαύρη στιγμή στην ελληνική τηλεόραση

Οι άνθρωποι της τηλεόρασης σωπαίνουν. Αρνούνται να φορτωθούν άλλο μια ενοχή, την οποία δεν υποπτεύονταν να ελοχεύει σαν κίνδυνος, καν. Η Εφη αναρρώνει. Δεν πληγώνονται μόνο τα σώματα, αλλά και οι ψυχές. Ένα σπασιματακι, ένα ράγισμα και σπάνε σε κρυσταλλάκια. Η χαμογελαστή Έφη Θώδη, με το κελαριστό γέλιο, έδωσε άλλον έναν αγώνα. Αυτή την φορά για την υγειά της. Αλλά ήταν μαθημένη σε αγώνες. «Έχω παρά πολύ στεναχωρηθεί, παρά πολύ» μας είχε πει και η Δέσποινα Καμπούρη, που ήξερε την Έφη ως υπεύθυνη καλεσμένων της εκπομπής ΟΛΑ, του Θέμου Αναστασιάδη. «Η Εφη Θωδη είναι ένας πολύ ευχάριστος άνθρωπος, που θα ρθει στο πλατό για γύρισμα, με κέφι, με όρεξη για συνέντευξη και για τραγούδι. Είναι ένας αυθεντικός άνθρωπος, χωρίς δήθεν και προσποιήσεις. Μου κάνει πάντα εντύπωση πως την νοιάζει να είναι όμορφη, περιποιημένη, καλοχτενισμένη, προσεκτικά μακιγιαρσιμένη. Είναι κοκέτα. Χαιρότανε και τις επιτυχές της. Διασκέδαζε με την ψυχή της την επιτυχία με τα ξένα τραγούδια. Το «Αφαρλαμόρε» ήταν δική μας παραγωγή μας και το χαιρότανε, πολύ. Έχει την χαρά της ζωής μέσα της αυτή η γυναίκα. Και να, που κανείς μας, δεν ξέρει στον άλλον τι συμβαίνει και πόσα προβλήματα, μπορεί, να κουβαλάει μέσα του».

Ανοίγοντας δρόμο στον σεβασμό

«Σβήνει η αγάπη του κόσμου; Σβήνουν τόσα χρόνια τραγούδι;» αναρωτιόταν η Εφη Θωδη σε κάποια συνέντευξη της; Όχι δεν σβήνουν. Δεν σβήνουν Εφη Θώδη. Μόνο τα γέλια σταματάνε. Εκτός κι αν είναι τα δικά σου. Και γελάσεις –ξανά- τελευταία. «Όταν μ αγκαλιάζει ο γιος μου, κλαίω. Με παίρνει τηλέφωνο μόλις φεύγω και με ρωτάει ποτέ θα γυρίσω γιατί με θέλει δίπλα του. Ξέρεις τι είναι να σου λέει το παιδί σου ποιον θα αγκαλιάσει γιατί εσύ έχεις φύγει; Ξέρεις;»… Για αυτό και μόνο η Εφη Θωδη είναι καλά. Γιατί την περιμένουν, πάντα σπίτι! Γιατί την αγαπάνε! Γιατί το πανηγύρι, η ελληνική ύπαιθρος, τα χωριά και τα δικά τους μεράκια έχουν μια μπέσα, που μπερδεύεται ως αφέλεια από τους μέγιστους γνώστες της ελληνικής τηλεόρασης! Και η Έφη Θώδη, καλά, γερή, δυνατή, σοφή αποφεύγει πια τα πλατό, έχοντας ανοίξει το δρόμο για το σεβασμό σε όλες εκείνες που χάρισαν τραγούδια στην Ελλάδα, έξω από τα όρια των πόλεων.

Με αφορμή μια πανηγυρική εμφάνιση των κυριών Χαρά Βέρα και Γωγώ Τσαμπά στο τηλεοπτικό show Just the 2 of Us του Open, αναζητήσαμε ρεπορτάζ της Αλεξάνδρας Τσόλκα, που κάπως έτσι είχε δημοσιευτεί στο περιοδικό DOWN TOWN, τον Μάϊο του 2009.