Η Θεσσαλονίκη είναι ένα καταπληκτικό υπερωκεάνιο άλλης εποχής, με πανίσχυρες μηχανές, και γέφυρες περιπάτου, σαλόνια και πισίνες, οι ταξιδιώτες όμως είναι αναγκασμένοι να ζουν στο μηχανοστάσιο, ρίχνοντας κάρβουνο στον λέβητα […]
…Αν καπνίζω είναι για να διαιρέσω και ταξινομήσω μια αδιευκρίνιστη ροή…Τα βίτσια είναι χρήσιμα για να απελευθερωθούμε από το hic et nunc, όπου βρισκόμαστε καρφωμένοι, να μας επιστρέψουν τις άυλες προοπτικές χρόνου και χώρου […]
Οι επιδραστικότεροι συγγραφείς πεθάναν από 24 έως 59: «..σαν κι η τέχνη της γραφής να «καίει» την ίδια τη ζωή του συγγραφέα… γι αυτό βιάσου, αγαπητέ, αν πιστεύεις, πως έχεις θαυμάσια πράγματα να γράψεις» […]
Υπάρχει αδελφική ομοιότητα ανάμεσα στην κριτική και τη σάτιρα, που είναι ένα είδος πιο άμεσης και εκκεντρικής κριτικής. Αυτή η ομοιότητα αντανακλάται στον καθρέφτη της κάθε εξουσίας, όπου κριτική και σάτιρα είναι το ίδιο μισητές […]
Ο Φλωμπέρ χλεύαζε τους ideologues, δηλαδή τους συλλέκτες ιδεών. Οι ιδέες, ως γνωστόν, υπόκεινται στους νόμους του πληθωρισμού, συσσωρεύονται στις τσέπες, μερικοί τις πετάνε κι άλλοι τις μαζεύουν απ’ το δρόμο. […]
«Ήμουν, εκείνο το χειμώνα, κυριευμένος από ακαθόριστους θυμούς. Δεν θα πω ποιους… Αλλά πρέπει να πω ότι ήταν ακαθόριστοι, ούτε ηρωικοί, ούτε ζωντανοί∙ θυμοί, κατά κάποιο τρόπο, για το χαμένο ανθρώπινο γένος…» […]
Μη με αγγίζεις! Μη με ρωτάς! Μη μου μιλάς! Μείνε μαζί μου! (Samuel Beckett, από το «Περιμένοντας τον Γκοντό») […]
(Για τις δύο μεγάλες ποιήτριες που έφυγαν πρόσφατα: Κατερίνα Αγγελάκη Ρουκ, Κική Δημουλά) […]
Η «Ραφαέλλα», θεωρείται υπόδειγμα διαλογικής πραγματείας, πρωτοπορία για τη χειραφέτηση, την ισότητα της γυναίκας, το δικαίωμα στη ζωή, στον έρωτα, στα γράμματα και η Ιταλική Αναγέννηση ορίζει τις αλλαγές στη στον ρόλο της, στην κοινωνία […]
Ο Μπάχτιν αναφέρει τον Γκαίτε στο Καρναβάλι της Ρώμης, όπου ο καθένας κρατά το κερί του αναμμένο και ένα παιδί σβήνει αυτό του πατέρα του κραυγάζοντας: «Να τον φάει το σκοτάδι, το σεβαστό μου πατέρα» […]
Copyright © 2019 Spotlight Post All Rights Reserved