ΙΣΤΟΡΙΕΣ

– Μάνος Χατζιδάκις: Ξάνθη 23 Οκτωβρίου 1925 – Αθήνα 15 Ιουνίου 1994 – εις Μνήμην- […]

Η ΑΓΙΑ ΠΟΙΗΤΡΙΑ ΤΗΣ ΠΛΑΤΕΙΑΣ – «Ξέρω πως ποτέ δε σημαδεύουνε στα πόδια. Στο μυαλό είναι ο στόχος, τον νου σου, ε;» […]

«…πρέπει να αναλαμβάνεις την ευθύνη για το παρελθόν σου. Η Ρίφενσταλ δεν το έκανε. Και αυτό είναι που θα θυμούνται οι άνθρωποι γι’ αυτήν…» – Ιρένε Ρούγνκε, επικεφαλής του Εβραϊκού Κέντρου Βερολίνου […]

…ένας πολιτικός χωρίς βίλες, ή ακίνητα αγορασμένα για ένα κομμάτι ψωμί, ούτε φίλους με σκάφη για ξεκούραση παραδείσια, ούτε με καταθέσεις, παλαιάς κοπής και ήθους όπως ο Στεφανόπουλος, όπως ο Κωσταντίνος Καραμανλής […]

…ο τελευταίος μιας κομψής, κινηματογραφικής, ασπρόμαυρης γενιάς που χρωμάτισε την ελπίδα και πίστεψε στο μέλλον και ταλαιπωρήθηκε πολύ πριν αναπαυτεί […]

…η Ζωή γεννήθηκε σε εποχές ασπρόμαυρες, νυχτερινές λήψεις, για να περάσει στο τεχνικολόρ, το σινεμασκόπ, το εκτυφλωτικό ψηφιακά επεξεργασμένο επιχρωματισμένο και να αποδεχτεί, με σοφία, πως είχε αναδειχτεί σε κορμί εθνικό για προσωπικές προβολές παθών […]

Ένας έρωτας, μια αγάπη, ένα παιδί, μια κοινή ζωή και ένα φρικτό διαζύγιο γιατί η μυθολογία της διασημότητας εξαντλεί το μέτρημα στην μονάδα, εκτός κι αν πρόκειται για δύο σταρ

[…]

Πόσο ο χρόνος επιβάλλει λήθη και απαλλάσσει τον πιο «ισχυρό»; Ποιος θυμάται, πια, τα «πάρτι μπούνγκα μπούνγκα» του Μπερλουσκόνι, την ανήλικη Ρούμπι και ένα σκάνδαλο με χρήμα, σεξ και εξουσία αλά Ιταλικά; […]

Η ανέτοιμη για σταρ, η μικρή κοκαλιάραι, που κάνει τα μαλλιά σφηκοφωλιά και βάφει τα μάτια σαν Αιγύπτια Κλεοπάτρα, τρεκλίζει στην άκρη του γκρεμού, κάνοντας κούνια με πετσοκομμένα τα σχοινιά στην άκρη της αβύσσου […]