Η βία, είτε φυσική είτε ψυχική, υπάρχει γιατί ο θύτης – λύκος αισθάνεται ότι μπορεί να την ασκήσει. Δεν θα υπάρξει τιμωρία. Και είναι παντοδύναμος! Είναι ο καλύτερος! Ο Και όσο μυρίζει τον φόβο να ξεχύνεται απ τους πόρους του δέρματος του θύματος, τόσο περισσότερο αλυχτάει και δείχνει τα μυτερά του δόντια στο θύμα, μαζί με κάτι άλλους παλιόφιλους της αγέλης του, των ισχυρών και κρατούντων, που του βαστάνε τα μπόσικα στα σκοτάδια, έτοιμοι να ορμήσουν και αυτή στην πρώτη ευκαιρία.
Ω! Ναι! Ακούμε τόσα και ανατριχιαστικά αυτές τις μέρες. Πως η Δούκα μίλησε για την ψυχική βία απ τον Γιώργο Κιμούλη, γιατί είναι της μόδας, επειδή το έκανε η Μπεκατώρου και άλλο ο βιασμός και η σεξουαλική βία, άλλο μια εργασιακή διαφωνία. Ναι, άλλο. Το πιάσαμε! Αλλά, επίσης ολέθριο για τις ζωές των ανθρώπων. Εκεινών που αισθάνονται σκουπίδια, τιποτένιοι, άχρηστοι γιατί ένα «αφεντικό» νομιμοποιείται να φερθεί βίαια, προσβλητικά, ακραία με όποιο άλλοθι. Την τέχνη. Τις πωλήσεις. Την τηλεθέαση. Που δεν πέτυχαν οι ανταύγειες της πελάτισσάς. Δε μιλάει το θύμα και ο θύτης χωράει περισσότερο στο να του γαμήσει τη ζωή, τη ζωή, την εμπιστοσύνη του στον εαυτό του και στους ανθρώπους. Μιλάει το θύμα;
Τότε η άλλη αγέλη των social media αρχίζει να αλυχτάει πως «σιγά το ταλέντο!», για το «δε τη βίασε κιόλας», πως «το κάνει για να συζητηθεί» και «τώρα το θυμήθηκε;». Καλά το τελευταίο παίζει παντού! Για τη Μπεκατώρου, το 11χρονο παιδί που βιάστηκε, κάθε θύμα σεξουαλικής παρενόχλησης που μαζεύει τα κομμάτια του να πει τι του συνέβητε, για να μη βλέπει το θύτη να ναι και προύχοντας στη δημογεροντία των κρατούντων. Γούστο και καπέλο και καουμποϋλίκι του θύματος πότε θα μιλήσει. Όποτε αισθανθεί ισχυρό, ασφαλές, δυνατό, ψυχικά σταθερό. Μ αυτά και μ αυτά τακίμι με τον θύτη κάνουν όλοι!
Υπάρχουν φυσικά και οι σοφοί Νέστωρας του δημοσίου λόγου, που μας κουνάνε το δάχτυλο, μη και το Me too και όλα όσα επαναστατικά έφερε στο φως και αργά έφτασαν στην Ελλάδα, κάνει κατάχρηση και διαπομπευτούνε και αθώοι! Μπα! Και η δικαιοσύνη γιατί υπάρχει; Για να αποφαίνεται η κάθε «Ματωμένη Μπαλαλάικα» στο facebook; Και τα θύματα; Πόσο να μη μιλάνε πια, για να μη τη πληρώσουν και οι όποιοι αθώοι θύτες; Η δε διαπίστωση των σοφών πως να μιλάς για θεατρικές διαφωνίες αποπροσανατολίζει απ τον αγώνα της Μπεκατώρου, είναι πάλι μούφα. Μια γυναίκα που βρίσκει τη φωνή της -έστω και τρεμάμενη στην αρχή- μόνο να προσθέσει δύναμη και να βοηθήσει τις άλλες που έχουν βιώσει την ύστατη μορφή φρίκης, γίνεται. «Μη περάσουμε στο άλλο άκρο, που θα λες στην άλλη ωραία τα μαλλιά και θα καταγγέλλει σεξουαλική παρενόχληση»! Όπου; Τι είναι η γυναίκα εργαζομένη, ανόητη και δεν καταλαβαίνει τη διαφορά; Περιμένει έναν άνδρα να της τη δείξει και να της κουνήσει το δάχτυλο να μη παρεξηγήσει το χυδαίο πέσιμο του γλίτσα – αφεντικού, που νοιώθει εξουσία και απειλεί πως «δεν θα βρει πουθενά δουλειά» με τη καλή κουβέντα τύπου «πόσο σε κολακεύουν τα εβαζέ»;
Φωνές! Να υψωθούν οι φωνές! Των γυναικών -και των αγοριών- που είπαν «όχι» και δεν τις άκουσαν, εκείνων που ήταν 11 χρόνων και θεωρήθηκε συναίνεση ο βιασμός, όσων η παρενόχληση στο γραφείο έγινε κόλαση στη γη. Και όλοι όσοι έζησαν με κλωτσιές, χαστούκια, πνιγμούς, κρεμάσματα από τον 7ο όροφο γραφείων, παρατσούκλια όπως «ο πούστης», «η χοντρή», «η γριά», «ο κουτσός», «η αγάμητη», «η πλαστικιά», φωνές, απειλές και στην απ έξω και καμιά σεξουαλική βρωμιά και αν δε γελάσεις είσαι «κομπλέξα». Και αν δε φοβηθείς την ανεργία, το κύκλωμα των φίλων του γλίτσα που έχει εξουσία και θα σε βγάλουν στην απ έξω έρχεται να σου πει κιόλας «εγώ σ έφτιαξα», «σε πληρώνω κιόλας», «χάρη σου κάνω να δουλεύεις»! Τι μας λες, βρε ομοίωμα ανθρώπου!
Φωνές! Να υψωθούν οι φωνές! Και να κάνουμε σιωπή νεκρική για να ακουστούν ακόμη και ως ψέλλισμα ή ψίθυρος. Και όποιος δε καταλαβαίνει ε, κυρίες και κύριοι υπάρχει πάντα η συμβουλή της Εμμα Γκολντμαν πως «πρέπει να προσπαθήσουμε να αντιληφθούμε την ζωή με όλη της την πολυπλοκότητα και να απαλλαγούμε απ’ αυτόν τον αηδιαστικό φόβο της κοινής γνώμης και της κοινωνικής κατακραυγής». Στα μούτρα τους…
Οι εικόνες στο κείμενο είναι από έργα της Ισπανίδας Lita Cabellut, που ζει και εργάζεται στην Ολλανδία.
Το κείμενο της Αλεξάνδρας Τσόλκα, κάπως έτσι, έχει δημοσιευτεί στο περιοδικό Down Town, που κυκλοφορεί με την εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ, κάθε πρώτο Σαββατοκύριακο του μήνα.
