«Θα κάνει έβδομο παιδί ο αθλητής, Βασίλης Σπανούλης;» Το ερώτημα τέθηκε ως άκρως δημοσιογραφικό. Η υπόθεση θα μπορούσε να είναι μία ωραία φάρσα αλλά δεν είναι. Έχει να κάνει με την ανάγκη μίας κοινωνίας ν΄ ασχοληθεί με οτιδήποτε δεν την αφορά, αλλά δεν ασχολείται μ’ αυτά που την αφορούν. Γιατί όσα την αφορούν μπορεί να θέλουν κόπο. Μπορεί να θέλουν χρόνο. Μπορεί να θέλουν γνώση. Μπορεί να θέλουν αγάπη και μεράκι. Μπορεί κι όλα αυτά μαζί. Ένας ολόκληρος κόσμος περιστρέφεται γύρω από ζητήματα προσωπικά, χωρίς να δίνεται ο λόγος στους πρωταγωνιστές. Κι ενώ ο κόσμος χάνεται, οι ζωές μας είναι σε διάλυση, χιλιάδες άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους, τις δουλειές τους, χάνουν το σπίτι τους και δεν μιλάμε για γέννα που είναι δημοσιογραφικό γεγονός, το βασικό ερώτημα της ελληνικής κοινωνίας είναι «αν θα κάνει έβδομο παιδί ο Βασίλης Σπανούλης;». Ρε, συ, φίλε; Θα το βαφτίσεις και κόπτεσαι για τα βαφτιστικά; Είσαι από τη δουλειά του και κοιτάς για τα επιδόματα; Θα του πάρεις αυτοκίνητο, άμα μεγαλώσει; Έχεις σκοπό να το γράψεις σε ιδιωτικό σχολείο και πιέζεσαι για τα δίδακτρα;
Ε! Όχι, δεν θα σε ρωτήσει, ρε φίλε, πόσα παιδιά θα κάνει ο άνθρωπος!
Δεν τον ξέρω προσωπικά τον Βασίλη Σπανούλη. Τον έχω θαυμάσει, όπως πολλοί, για τις αθλητικές του επιτυχίες. Τον καμαρώνω και για το κουράγιο του και της συζύγου του, να είναι γονείς. Γιατί είναι δύσκολο να είσαι γονιός. Εκατό δυσκολίες να πιστεύεις ότι θα συναντήσεις σε περιμένουν κρυμμένες άλλες χίλιες στη γωνία. Αλλά έχει και χαρές. Χαρές ανείπωτες. Απ΄ αυτές που μπορεί να διαρκέσουν μία αιωνιότητα. Ίσως να τον είχα δει τον Σπανούλη και μία φορά από κοντά. Το αθλητικό ρεπορτάζ δεν είναι το φόρτε μου. Σε μία εποχή, που όλοι ασχολούνται με το τι θα κάνουν και που θα πάνε, αυτός γουστάρει να είναι με την οικογένειά του, με τη γυναίκα του και με τα παιδιά του. Δεν τον ενδιαφέρει αν ο άλλος έχει ένα, δυο, πέντε παιδιά. Τον ενδιαφέρουν τα δικά του. Όχι, δεν θα σε ρωτήσει φίλε, πόσα παιδιά θα κάνει. Δεν θα ρωτήσει εσένα, τον άλφα, τον βήτα. Δεν θα ρωτήσει εμένα. Θα ρωτήσετε πρώτα τη γυναίκα του, τη μάνα του, το πορτοφόλι του. Μαζί θα το ταΐζετε; Όχι. Μαζί θα το ποτίζετε; Όχι. Τι ανακατεύεσαι λοιπόν;
Τσιόδρας και Σπανούλης…
Όταν αναφερόμασταν στον Σωτήρη Τσιόδρα, θαυμασμός και καμάρι για τα επτά παιδιά. Ο Σπανούλης πως; Κανονικά, ρε φίλε! Κανονικά. Όπως εσύ με ένα παιδί θεωρείς, πως έκανες το καθήκον σου. Δικά του τα γένια, δικά του και τα χτένια. Είναι καλός γονιός; Αυτό έχει σημασία. Αλλά αυτό δεν θα το κρίνεις εσύ. Θα το κρίνουν τα παιδιά του, άμα μεγαλώσουν. Πως γίνεται κι έχουν έξι, εφτά παιδιά; Κανονικά, όπως το κάνουν όλα τα ζευγάρια, όπως το έκαναν οι παππούδες κι οι προπαππούδες μας, ο ένας πάνω ο άλλος κάτω, ο ένας πλάι κι ο άλλος πλάι, η άλλη πάνω κι εσύ από κάτω, εσύ πίσω κι αυτή μπροστά. Τόσο κανονικά. Όσο κανονικά το κάνουν όλοι. Όσο κανονικά το κάνουν τα ζευγάρια, που αγαπιούνται, που θέλουν να είναι μαζί και μοιράζονται το όνειρο για μία όμορφη οικογένεια. Κι υπάρχουν κι άλλοι, που θα ήθελαν τέτοια οικογένεια αλλά δεν μπορούν. Κι υπάρχουν κι άλλοι, που δεν θέλουν να κάνουν οικογένεια. Κι είναι δικαίωμά τους, να μη θέλουν, αντί να γεννούν στρατιές από δυστυχισμένα πλάσματα. Σημασία έχει ότι συνειδητά επιλέγουν να πουν όχι. Πως δεν προτιμούν να φέρουν στον κόσμο ένα παιδί, μόνο για να λέει ο γείτονας, ο θείος, η πεθερά, αν τους μοιάζει και να γράψουν και «Υιός στο μαγαζί». Είναι δικαίωμά τους. Δεν είναι υποχρέωσή τους.
Το εθνικό κουτσομπολιό και η καμπούρα του αλλουνού
–Είσαι γυναίκα κι είσαι ανύπαντρη; Κρίμα το κορίτσι. Για το ράφι. Κανείς δεν νοιάζεται, για το αν εσύ περνάς και μόνη σου καλά, αν δεν γουστάρεις ζυγό, αν είχες μια ερωτική απογοήτευση κι ο άλλος σε τρέλανε και δεν θέλεις να ξανακούσεις για σύντροφο, αν θέλεις ανεξάρτητη, θες να κάνεις ταξίδιά σου, να μην έχεις κανέναν στο κεφάλι σου, αν η δουλειά σου δεν σου επιτρέπει σχέσεις διαρκείας.
-Είσαι άντρας και δεν θέλεις να παντρευτείς; Μήπως είναι γκέι; Γιατί καλέ δεν του αρέσουν τα κορίτσια; Του αρέσουν οι μικρούλες. Είναι παράξενος.
–Είσαι γκέι και θες να παντρευτείς; Τι τα θέλουν αυτοί τα παιδιά; Να τα κάνουν σαν τα μούτρα τους; Ντροπή να τα μεγαλώνουν αυτοί.
–Είσαι γυναίκα σου αρέσουν οι άντρες αλλά δεν έχεις σταθερή σχέση; Τέρμα, είσαι πουτάνα. Δεν κάνεις για σπίτι. Δεν σημαίνει ότι δεν βρήκες τον κατάλληλο, αυτά είναι για τους άνδρες.
–Έχεις σχέση μακροχρόνια; Βρε, τι τον κράταγε τόσον καιρό αφού τον έβλεπε τι σόι κουμάσι είναι;
Μαζί το έχετε το βρακί ρε φίλε;
Πες μου, αλήθεια;
-Θες να παντρευτείς; Τι όχι; Γιατί δεν θες να παντρευτείς; Α, δεν θα βρήκε κανέναν η καημένη. Δεν πειράζει. Κάποια στιγμή θα βρεθεί το «τυχερό» της. Ε, ναι αλλά ποιος να την πάρει έτσι που είναι; Ε, καλά τώρα καημένη , δεν είναι ανάγκη να διαλέγεις… Άμα σου βρεθεί κάποιος να τον πάρεις. Όχι και γουρούνι στο σακί αλλά μην δίνεις και πολλή σημασία.
–Αρραβωνιάστηκες; Και πότε με το καλό; Τι το καθυστερείτε; Αυτά πρέπει να τελειώνουν γρήγορα, άμα το έχετε αποφασίσει…
–Καλέ πότε το κάνατε, το μωρό; Το είχατε ετοιμάσει από πριν. Ε, έτσι είναι αυτά, δεν πειράζει δικό σας είναι, δεν θα σας πει κανείς κουβέντα. Παλαιά τα κοιτάζανε αυτά, αλλά, αφού δικό σας είναι, γιατί να το χαλάσετε; Δηλαδή σε ποιο μήνα ήσουν όταν παντρευτήκατε;
–Τι έχει περάσει τόσος καιρός και δεν έχετε βάλει ακόμη μπροστά για παιδί; Καλά τι περιμένετε; Τεμπελιάσατε; Περνάει ο χρόνος. Μετά θα τρέχετε στους γιατρούς.
–Έχεις πρώτο παιδί; Γιατί δεν έχεις δεύτερο; Να κάνεις οπωσδήποτε και ένα δεύτερο. Ένα ίσον κανένα.
–Έχεις κοριτσάκι; Ε, τώρα να κάνεις κι αγοράκι να τα ζευγαρώσεις…
–Τρία παιδιά; Καλά πως τα βγάζετε πέρα; Εμείς, ένα και πολύ.
–Χωρίσατε; Ε, καλά δεν τον έβλεπες τι σόι πράγμα από πριν; Εγώ τα΄ βλεπα, αλλά δεν έλεγα τίποτα. Τώρα τι θα κάνετε, που έχετε κι ένα παιδί; Να τα ξαναφτιάξετε.
Έτσι κι ο Σπανούλης, δεν ρώτησε ο έρημος, δεν έκανε γκάλοπ, για το πόσα παιδιά του αναλογούν. Δεν ρώτησε τι ώρα θα τα κάνει, δεν ρώτησε τι φύλο τα θέλουν. Τι κρίμα, που δεν το σκέφτηκε. Τι κρίμα, που δεν ρώτησαν με τη γυναίκα του όλο το γήπεδο; Τι κρίμα, που η Ολυμπία Χοψονίδου διατηρεί σιλουέτα με τόσα παιδιά; Έπρεπε να είναι χοντρή κι άσχημη και να μην τη θυμούνται πια στα καλλιστεία, γιατί πώς να κρατήσει ωραίο κορμί με τόσα παιδιά. Και να ήταν μόνον αυτά.
Πώς να χωρέσεις, αδερφέ, σε τόσα κουτάκια;
–Καλά καθρέφτη δεν έχεις; Πάχυνες. Δεν σε θυμάμαι έτσι. Εσύ είχες τόσο ωραίο κορμί. Ν΄ αδυνατίσεις. Πως θα βγεις στην παραλία; Η παχυσαρκία κάνει κακό. Όλοι οι γιατροί το λένε. Ξέρω έναν γνωστό, για δίαιτα. Θες να σε στείλω; Δεν θα σου πάρει πολλά. Κατευθείαν θα δεις αποτέλεσμα. Εκεί πήγε και μία ξαδέρφη μου, που ήταν άλλη τόση. Να σαν κι εσένα ήταν δηλαδή.
-Ε, καλά από την αδυναμία θα πέσεις κάτω. Είδες τι έπαθε η άλλη κοπέλα; Νευρική ανορεξία. Θες να πάθεις κι εσύ τα ίδια; Σαν στέκα του μπιλιάρδου έχεις καταντήσει. Με αγγούρια δεν τρέφεται ο άνθρωπος.
Φίλε, δεν είναι δική σου η ζωή του Σπανούλη. Δεν θα αποφασίσεις εσύ γι΄ αυτόν. Δεν θα αποφασίσεις εσύ για κανέναν Σπανούλη, αν θέλει ένα, δύο, δέκα, είκοσι παιδιά. Δεν θα του βάλεις εσύ καπότα, επειδή είναι μίζερη η δική σου ζωή.
Γείτονα, εσύ, που κρίνεις τους πάντες, να κοιτάξεις τη δική σου ζωή. Να κοιτάξεις εσύ, αν είναι ευτυχισμένη η γυναίκα σου μαζί σου και δεν θέλει ούτε να κάνει δεύτερο παιδί. Να κοιτάξεις τη δική σου μπάκα, το δικό σου πρόβλημα, που η γυναίκα σου κοιτάζει νεαρούς με τις «φέτες», γιατί έχεις γίνει «ντολμαδάκι» αλλά δεν στο λέει από τακτ η άλλη και επειδή μάθατε να υποκρίνεστε σ΄ έχει κάνει τάρανδο.
Συνάδελφε, που δεν έχεις δει τα μούτρα σου στον καθρέφτη, αλλά εμείς δεν σου αρέσουμε. Ξέρουμε κι εμείς να πληγώνουμε, ξέρουμε κι εμείς να σου ρίξουμε αλάτι στην πληγή. Ξέρουμε κι εμείς να σου πούμε για το πώς ήσουν πριν 20 χρόνια αλλά τώρα είσαι διαφορετικός. Αλλά δεν μας αρέσει να γίνουμε σαν κι εσένα. Γιατί δεν θέλουμε να σε πληγώσουμε, γιατί ξέρουμε πόσο η «αλήθειά σου», πονάει. Το έχουμε ζήσει στο πετσάκι μας.
Ο μανδύας «Νοιάζομαι»
Ο μανδύας «Νοιάζομαι» δεν μας αφορά. Μεγαλώσαμε. Γιατί όσοι νοιάζονται ήταν μαζί μας στα δύσκολα. Ήταν μαζί μας και μας έδωσαν έναν ώμο, να κλάψουμε, όταν εσύ μας έκανες κριτική. Σκέτη κριτική, εκ τους ασφαλούς. Και δεν θέλουμε και τα παιδιά μας να περάσουν από τέτοιο λούκι. Δεν θέλουμε να τα περνά από φίλτρο ο κάθε άσχετος, που δεν ξέρει πως μεγάλωσαν. Δεν είναι αγάπη, ούτε ειλικρίνεια, φίλε, όταν κάποιος άλλος έχει πρόβλημα και για δικούς του λόγους δεν θέλει ή δεν μπορεί να στο πει ή το δείχνει το κορμί του. Μπορεί να μη μπορεί να κάνει παιδί και να τον στενοχωρεί το θέμα. Μια γυναίκα μπορεί να έχει κάνει τρεις και τέσσερις εξωσωματικές γονιμοποιήσεις, να παίρνει κορτιζόνη και να έχει παχύνει να έχει χαλάσει η μούρη της και εσύ πας και της βάζεις αλάτι στην πληγή. Δεν μπορούν όλοι οι άντρες να γίνουν μπαμπάδες με δικό τους σπέρμα. Κι αγωνίζονται σε μικρές αίθουσες και τρώγονται, όταν κάποιοι ηλίθιοι συγχέουν τον ανδρισμό και τη σεξουαλικότητα με την ποιότητα του σπέρματος. Όταν εκείνοι έχουν κλάψει σε μία αγκαλιά, γιατί ξέρουν ότι το παιδί τους, δεν θα μοιάζει σ΄ αυτούς αλλά σε κάποιον άλλον. Το σκέφτηκες, λοιπόν, πριν το πεις;
Άλλο αγένεια, άλλο ειλικρίνεια!
Σκέφτηκες πως υπάρχουν άνθρωποι, που είναι όμορφοι από μέσα. Σκέφτηκες πως υπάρχουν άνθρωποι, που ξέρουν να δίνουν; Σκέφτηκες μήπως ότι μπορεί να είναι τελικά πιο όμορφοι από σένα, γιατί εσύ μπέρδεψες την αγένεια με την ειλικρίνεια; Σκέφτηκες πως υπάρχουν άνθρωποι, που ξέρουν ν΄ αγαπούν κι όχι να πληγώνουν κι ας μην έχουν τόσο ωραίο και φανταχτερό μούτρο σαν το δικό σου; Βάλε, λοιπόν, λίγη σκέψη σ΄ αυτό το ρημάδι το γλωσσάκι σου, βάλε λίγο μέλι, προτού πετάξεις την κοτσάνα σου και βάλε λίγη πούδρα στη ρημαδοκαρδιά σου, να μη φαίνεται η άγνοια και η σκατοψυχιά της…
Είσαι τοξικός ρε συ!
Βάλε λίγο το μυαλό σου να δουλέψει προτού δηλητηριάσεις τον άλλον για τα κιλά του, για τη μούρη του, για τα γυαλιά του, για τη δουλειά, που δεν έχασε και δεν έχει βρει άλλη. Προτού πεις σε μία γυναίκα που έχει πρόβλημα με το θυρεοειδή αδένα, σ’ έναν άνδρα που είναι καρκινοπαθής, γιατί κρέμασε, γιατί χάλασε, γιατί δεν τρέχει σαν κι εσένα πια και δεν έχει καλές σεξουαλικές επιδόσεις. Στα τσακίδια, ρε, φίλε κι εσύ και εσύ κι η κριτική σου. Δεν είναι νοιάξιμο. Αμορφωσιά είναι κι ας έχεις τελειώσει δέκα Πανεπιστήμια. Μπορείς να βοηθήσεις αλλιώς στα τσακίδια η χολή σου κι η δημοσιογραφία – μπάστακας που περιμένει να δει τι κάνει στην κρεβατοκάμαρά του ο κάθε Σπανούλης. Μη φοβάσαι, αδερφέ, δεν θα κάνεις έξοδα, γιατί δεν θα σε καλέσει στη βάφτιση…
