Παγκάκι άσπρο και παχύ, της μάνας του καμάρι

ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΝΑ ΣΤΕΡΓΙΟΥ

Τι ωραίοι που είναι αυτοί οι τσίγκοι! Τι ωραία που στέκονται οι φοίνικες! Τι εκπληκτικό, που έγινε το κέντρο της Αθήνας, με τις κίτρινες, κόκκινες, μπλε λωρίδες; Υπάρχει έστω κι ένας που είδε αυτές τις αλλαγές κι είπε, τώρα επιτέλους, γίναμε βρε Ευρώπη; Έχουμε δει πολλές αλλαγές στο κέντρο της Αθήνας. Η έρμη η πλατεία Ομονοίας ούτε πειραματόζωο να΄ ταν. Λεφτά για κάγκελα, λεφτά για νερά, που πέφτουν και δημιουργούν προβλήματα στατικότητας, λεφτά για ζαρντινιέρες, ανάθεμά τες, χωρίς κιόσκια. Δεν θεωρώ ότι το κέντρο της Αθήνας είναι ό, τι καλύτερο για μία σύγχρονη μητρόπολη. Κι είμαι υπέρ των αλλαγών. Υπέρ. Περπατάς και δεν ξέρεις αν θα πάθεις διάστρεμμα από τις δεκάδες λακκούβες, τις χαλασμένες πλάκες, την έλλειψη πεζοδρομίων. Αλλά αυτό που είδα, με ξεπέρασε. Αν ο Κώστας Μπακογιάννης, τον οποίο θεωρώ πιο επικοινωνιακό από τον θείο του, πάει να πάρει πόντους για επόμενος πρωθυπουργός, μάλλον εδώ πήρε φωτιά το Κορδελιό.

… γιατί αυτά τα παγκάκια είναι ένα όριο για την αξιοπρέπεια

Δεν έγραψα κάτι νωρίτερα, γιατί περίμενα να τα δω από κοντά. Περίμενα να το ζήσω όλο αυτό εκ του σύνεγγυς ως πολίτης. Και μία γωνιά του εαυτού μου ήθελε να αυτοδιαψευστώ, στον καταιγισμό μηνυμάτων στα social media.   Περίμενα ότι θα είναι έστω λίγο καλύτερα απ΄ ό,τι τα περιέγραφαν συνάδελφοί μου. Το περπάτησα. Πήρα ταξί από την Πανεπιστημίου και έκανα σχεδόν είκοσι λεπτά για να φτάσω στο τέρμα της Εμμανουήλ Μπενάκη. Το περπάτησα κι από την άλλη πλευρά. Κι όμως ήταν χειρότερο. Ήταν χάλι μαύρο. Σε μία χώρα, που οι ξεναγοί, οι άνθρωποι, που έχουν τουριστικά λεωφορεία, οι εστιάτορες, οι ξενοδοχοϋπάλληλοι, οι ξενοδόχοι κι όλοι εμείς οι συν αυτώ -γιατί φέτος η υγειονομική κρίση πυροδότησε πρώτα απ΄ όλα κρίση στον τουρισμό – αυτά τα παγκάκια είναι ένα όριο για την αξιοπρέπεια. Κι η πλειοψηφούσα δημοτική αρχή αυτό το όριο το τερμάτισε. Δεν είναι μόνο η εξωφρενική τιμή τους, που βγάζει μάτι, ό,τι διαφέρει από τις τιμές στην αγορά (από χρυσάφι έγιναν αδερφέ;), δεν είναι ότι το κέντρο της Αθήνας από πολύ δύσκολη πόλη, έγινε αδιάβατη, δεν είναι ότι δεν έχει συνέχεια ο ποδηλατόδρομος κι ότι ανά πάσα στιγμή είναι σε ακόμη πιο δύσκολη θέση και οι οδηγοί μηχανοκίνητων, με κίνδυνο για τη ζωή τους. Είναι το πώς γίνεται σε μία τόσο όμορφη πόλη, που γέννησε τον πολιτισμό, που δημιούργησε τέχνη, που έχει τόσους παραδοσιακούς οικισμούς, που επηρέασε όλον τον πλανήτη, προσβάλλει τόσο βάναυσα την αισθητική μας.

Δίπλα στην πορσελάνη ο σκουπιδοτενεκές και έργα που ναι μεν πληρώθηκαν ακριβά αλλά έχουν να πουν την ιστορία την πόλης -τα τσίγκινα παγκάκια όχι

Δεν με χαλούν οι κύκλοι μου αρέσουν. Δεν είναι θέμα σχήματος. Είναι σαν να βάλεις δίπλα στο βάζο από πορσελάνη – γιατί αυτή είναι η Αθήνα στο μυαλό μου παρά τα προβλήματά της – τον σκουπιδοντενεκέ.  Τι έχει αυτό το παγκάκι για να το πληρώσουμε όσο δέκα, είκοσι, εκατό παγκάκια; Καμία καινοτομία. Καμία σχέση με πρακτικότητα, με καθίσματα όμορφα, με κιόσκια, με κάτι. Καμία ψηφιακή έστω ψηφίδα.   Δεν θα μ΄ ένοιαζε αν αυτό το παγκάκι το έβλεπα σε μια ιδιωτική έκθεση, δεν θα με ένοιαζε αυτές τις χαράξεις να τις έβλεπα να γίνονται για τα σκηνικά ενός θέατρου, εδώ μιλάμε όμως για την αποθέωση του κιτς. Η πόλη, που έχει την Ακρόπολη με τον Παρθενώνα της τίποτα πια δεν σέβεται, για να βάζει τη μπούρδα δίπλα της; Είναι σαν να ανοίξαμε την πόρτα στην Ιστορία μας και δίπλα της βάλαμε μία χωματερή. Τόσο απλά. Και το τελευταίο beach bar ακόμη έχει καλύτερη αισθητική, απ΄ αυτό το χάλι. Αν δεν είχαμε γνώση, ιστορία, επιστήμονες, εμπειρία, να πω ναι; Αλλά αυτό εδώ; Ποιους ρωτήσαμε; Γιατί κι αυτοί έχουν ευθύνη. Φτιάχτηκε το Μουσείο της Ακρόπολης. Είναι όμορφο. Όποιος μπει το θυμάται. Έχει κάτι, που σέβεται την Ιστορία μας. Αυτή την Ιστορία, που μας φέρνει τουρίστες, που δείχνει τον πολιτισμό μας. Αυτό εδώ τι φέρνει; Δεν φέρνει καν χαρά, γιατί δεν παίζει καν με το χρώμα. Δεν σέβεται το φως, που λούζει αυτήν την πόλη. Δεν έχει πρακτικότητα, γιατί τούτα τα παγκάκια είναι κι άβολα.  Πριν από μερικά χρόνια το έργο του Καλατράβα το χρυσοπληρώσαμε. Αλλά έρχονται μέχρι σήμερα από παντού για να το δουν. Έχει όμορφα τόξα. Έχει ωραίες γραμμές. Οι Ολυμπιακοί Αγώνες της Αθήνας χρυσοπληρώθηκαν αλλά όλη η υφήλιος εντυπωσιάστηκε από την έναρξη. Γιατί συνδύαζε την ιστορία και τον πολιτισμό μας, με τη σύγχρονη Ελλάδα.

Λίγος σεβασμός στα λεφτά εκείνων που πληρώνουν τα έργα και είναι με το αίμα τους ποτισμένα

Εμείς τι θα δείξουμε στους ξένους, που βλέπουμε την Ακρόπολη, τριγυρνούν στην Πλάκα και στο Μοναστηράκι; Δεν είναι καν μοντέρνα τέχνη, που έχουμε καλλιτέχνες να την υποστηρίξουν. Δεν είναι καν χρηστικά, γιατί δεν μπορεί να κάτσει κάποιος και πολλή ώρα. Γιατί ακριβώς μιλάμε λοιπόν; Για μία χρυσοπληρωμένη αηδία; Λίγος σεβασμός κ. Κ. Μπακογιάννη στα λεφτά των Ελλήνων φορολογουμένων δεν βλάφτει. Λίγος σεβασμός γιατί τα λεφτά αυτά είναι με αίμα πληρωμένα. Λίγος σεβασμός απέναντι στους άστεγους των Αθηνών, που δεν είναι μόνο 300, 400, 500 και τελειώσαμε με τον ξενώνα. Και το μετρό το πληρώσαμε. Αλλά μπαίνεις σε κάποιους σταθμούς και χαζεύεις τα αρχαία ευρήματα. Έχει γλυπτά, έχει ταυτότητα. Ποιος θα δει αυτά τα παγκάκια και θα πει, ευτυχώς, που βρέθηκα στην Αθήνα, για να περάσω από εκεί; Μιλώ με φίλο, που ασχολείται με την αγροτική ανάπτυξη και μου λέει κάτι τέτοια ξέρεις, σαν τις ζαρντινιέρες που βάλατε, τα ΄χουμε κι εμείς για να ταΐζουμε τα ζώα; Ταΐστρες θέλαμε λοιπόν; Ε, τότε θα είχαν και μια χρηστικότητα για τα αδέσποτα. Καταλαβαίνουμε τι είδαμε; Καταλαβαίνουμε ότι σε μια ταλαιπωρημένη επί δέκα χρόνια χώρα, κάποιοι κάνουν πλάκα με τη ζωή μας;

Θα έπρεπε ήδη να έχει παρέμβει εισαγγελέας, για το κόστος της όλης υπόθεσης

Παρότι άποψή μου είναι πως θα έπρεπε ν΄ ανοίξει ο Ιλισός, γιατί είμαστε πρωτεύουσα, που τα ποτάμιά της κλείστηκαν βίαια, το όλο σχέδιο πάσχει από παντού. Από τεχνική – συγκοινωνιακή άποψη, αφού δεν εξυπηρετούνται οι ποδηλάτες κι οι εργαζόμενοι με οχήματα, από αισθητική άποψη διότι είναι ένα χάλι, από περιβαλλοντική άποψη, γιατί δεν είδαμε τι απορροφά περισσότερη ρύπανση, από οικονομική άποψη, γιατί πληρώσαμε τον κούκο για αηδόνι. Και κυρίως για την αποθέωση και της ασχετοσύνης, διότι που δένει ο φοίνικας δίχως θάλασσα, δίχως νερό, δίχως όαση; Που; Ρωτήθηκε έστω κι ένας επιστήμονας, που ασχολείται με τη χλωρίδα στη χώρα μας, για να πει βάλτε φοίνικες μέσα στο κέντρο της Αθήνας; Δεν πρόκειται για παραλιακή περιοχή. Δεν είναι ο Πειραιάς, η Βούλα, η Βουλιαγμένη, το Παλαιό Φάληρο, ακόμη κι η Δραπετσώνα. Εκτός αν είναι στην κατηγορία και θάλασσες θα σας φέρουμε. Γιατί ακόμη κι ο τελευταίος που έχει ασχοληθεί με τα μεσογειακά οικοσυστήματα ξέρει ότι οι φοίνικες δεν ενδείκνυνται για τέτοιες περιοχές. Δεν μπορώ να φανταστώ έστω κι έναν γνώστη, που θα έβαζε την υπογραφή του στο τερατούργημα. Γιατί σε αυτόν τον τομέα έχουμε επιστήμονες πολλούς και καλούς. Στην υπόθεση αυτή θα έπρεπε ήδη να έχει παρέμβει εισαγγελέας, για το κόστος της όλης υπόθεσης. Εκτός, αν όλοι έχουμε συνηθίσει στα φύκια για μεταξωτές κορδέλες και πια δεν μας κάνουν εντύπωση.