Τραπεζοκρατία ή δημοκρατία;

ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΝΑ ΣΤΕΡΓΙΟΥ

Μία εβδομάδα μετά την προσπάθεια στελεχών της διοίκησης της τράπεζας Άλφα  και της τράπεζας Πειραιώς να προχωρήσουν στις ανακοπές των δεδουλευμένων των πρώην εργαζομένων της εφημερίδας «Ελευθεροτυπία», το ερώτημα, που βγαίνει αβίαστα από τα χείλη είναι: «Τραπεζοκρατία ή Δημοκρατία;». Τέσσερα κοινοβουλευτικά κόμματα, ο ΣΥΡΙΖΑ, το ΚΙΝΑΛ, το ΚΚΕ, το ΜέΡΑ25  τάχθηκαν με την πλευρά των εργαζομένων της Ελευθεροτυπίας. Ζήτησαν δηλαδή να πάρουμε μέρος των δεδουλευμένων μας, που περιμένουμε εδώ και περίπου 9 χρόνια. Κι ενώ οι διατάξεις του πτωχευτικού δικαίου μας καλύπτουν,  οι τράπεζες προχώρησαν ανέντιμα σε ανακοπές.

Η ΕΣΗΕΑ κι η ΕΣΗΕΜΘ πήραν θέση. Η ΓΣΕΕ τάχθηκε υπέρ μας, όπως και δεκάδες άλλοι μικροί και μεγάλοι συλλογικοί φορείς. Μολονότι η βοήθεια από  εργατικά σωματεία πυκνώνει, το μιντιακό σύστημα, δεν δείχνει να συγκινείται ιδιαίτερα. Σχεδόν εννέα χρόνια μετά το λουκέτο, εργαζόμενοι της πρώην Ελευθεροτυπίας βιώνουν τη σιωπή, όχι μόνο από τράπεζες κι εργοδότες αλλά και από λιγοστούς συναδέλφους, οι οποίοι είτε υπό πίεση είτε από μόνοι τους βάλθηκαν να γίνουν αυτόκλητοι συνήγοροι τραπεζών.

Το δίλημμα υπαρκτό: Τραπεζοκρατία ή δημοκρατία;

Το ζήτημα όμως, που τίθεται είναι βαθιά πολιτικό. Για  ποιο λόγο οι πολίτες να ψηφίζουν, αν τελικά ορισμένα τραπεζικά στελέχη λειτουργούν υπεράνω των νόμων; Μήπως τα golden boys των συγκεκριμένων τραπεζών είναι πάνω από την Βουλή ή την κυβέρνηση; Διότι τότε θα πρέπει να μιλάμε για την Δικτατορία των Τραπεζών…Η υπόθεση της ιστορικής εφημερίδας «Ελευθεροτυπία» δεν αφορά μόνο στον χώρο των μέσων μαζικής ενημέρωσης. Οι τράπεζες έπαιξαν πρωταγωνιστικό ρόλο στην κατρακύλα της χώρας και στη φτωχοποίηση του ελληνικού λαού. Διαχωρίζω ασφαλώς, τον απλό υπάλληλο της τράπεζας, τα μετριοπαθή στελέχη από τα πιράνχας των τραπεζών, που μετακυλύουν τον παχυλό λογαριασμό σε κακοπληρωμένους πολίτες. Το πολιτικό σύστημα οφείλει ν΄ αντιδράσει άμεσα, διότι σ΄ αυτήν την περίπτωση μιλάμε για θεσμική εκτροπή. Ο πίνακας κατάταξης των δεδουλευμένων της Ελευθεροτυπίας, συντάχθηκε με δικαστή σε συνεργασία με τον σύνδικο της πτώχευσης. Συντάχθηκε δηλαδή από ανθρώπους, που έχουν την τεχνική γνώση και τη θεσμική αρμοδιότητα να το κάνουν. Συντάχθηκε με βάση τον ισχύοντα νόμο την περίοδο της πτώχευσης και τις μεταβατικές διατάξεις, που τον συνοδεύουν.  Οι πολιτικοί θεσμοί κι η δικαστική εξουσία είναι πυλώνες μίας αστικής δημοκρατίας. Κάποια διοικητικά στελέχη των τραπεζών προφανώς δείχνουν απόλυτη αδιαφορία προς τους θεσμούς καθυστερώντας ανθρώπους εξαθλιωμένους & ταλαιπωρημένους από τη δυνατότητα να πάρουν, έστω ένα μικρό μέρος από τους κόπους ετών. Λόγω της χρηματοδότησης, όμως, φαίνεται πως μπορούν να επιβάλλουν και αφωνία στον τέταρτο πυλώνα, δηλαδή στον Τύπο.

Όσο υπάρχει έστω και ένα μολύβι, στυλό, μικρόφωνο, θα υπάρχει και η φωνή μας

Ορισμένα golden boys των τραπεζών επιχειρούν ν΄ αποφασίσουν πάλι για τις ζωές μας. Αναρωτιόμαστε, αν είναι τα ίδια, που φόρτωναν τον κόσμο κάρτες κι άλλα τραπεζικά προϊόντα, δίχως εχέγγυο. Περιμένουμε, έστω και τώρα να συνταχθούν με τις μετριοπαθείς αξιόλογες φωνές του τραπεζικού συστήματος και ν’ αποσυρθούν. Γιατί εμείς δεν έχουμε σκοπό να σταματήσουμε. Η «Ελευθεροτυπία» κι όσα πρέσβευε, για την δημοκρατία, την ισονομία, την δικαιοσύνη, την κυριαρχία των ανθρώπων έναντι των αριθμών, παραμένει βαθιά ριζωμένη στην ψυχή μας. Παρότι χάθηκαν κάποιοι συνάδελφοι περιμένοντας τα δεδουλευμένα τους, η «Ελευθεροτυπία» θα συνεχίσει να ζει, όσο αναπνέει ο τελευταίος από εμάς. Όσο υπάρχει ένα μολύβι, ένα στυλό, ένα μικρόφωνο η φωνή μας θα υπάρχει.  

Ο δίκαιος αγώνας είναι η πεμπτουσία της δημοκρατίας

Αγαπητοί κύριοι της Άλφα Μπανκ και της Πειραιώς δεν θα σταματήσουμε, γιατί ο αγώνας μας είναι βασισμένος πάνω σε αξίες. Για μας, για τους δικούς μας ανθρώπους, αλλά και για όλους όσοι παραιτήθηκαν γιατί φοβούνται πως κάθε αγώνας πλέον είναι μάταιος. Ο αγώνας για τα δεδουλευμένα μας είναι πράξη για την αξιοπρέπειά μας. Στην ιστορική εφημερίδα, δώσαμε μάχες, ώστε ο πολίτης θεσμικά να βρίσκει το δίκιό του. Δεν θα σταματήσουμε, ώσπου να δικαιωθούμε. Γιατί, τελικά, ο δίκαιος αγώνας μας είναι πάνω απ΄ όλα η πεμπτουσία της δημοκρατίας.