Όλες οι παθιασμένες φορές που η Αφροδίτη Μάνου άφρισε στο διαδίκτυο

ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΤΣΌΛΚΑ

Μπορεί να την «πιάνει κόκκινο στο ύψος της Πανόρμου και στης Κηφισίας το φανάρι» να κάνει αριστερά, με το «φολκς βαγκεν της δεμένο με σχοινιά» ή πάλι, ίσως «το σφυροδρέπανο να πέφτει στο κύμα και να σπάει», ενώ ακούει «Αριστερά στην Εδέμ, με τους αγγέλους στα F.M.» και με «ώρα Ελλάδος ό,τι να `ναι» αλλά η Αφροδίτη Μάνου, πια δείχνει αποφασισμένη να μαίνεται κατά κάθε ενός που δεν γράφει το Πατρίς και Έθνος με κεφαλαία.

Η αγαπημένη μουσικός, στιχουργός, ερμηνεύτρια, ιδιαίτερη από το 1971, που πρωτοτραγούδησε, ήταν πάντα ταγμένη με την αριστερά, ακόμα και όταν όπως έλεγε «από το Facebook με έχουν διαγράψει πρώην εραστές μου οι οποίοι μου δεν μου έκοψαν την καλημέρα όταν τους χώρισα. Το έκαναν επειδή στηρίζω τον ΣΥΡΙΖΑ μου έκοψαν την καλημέρα επειδή στηρίζω τον ΣΥΡΙΖΑ», όπως έλεγε στις 20/11 του 2017, στην εφημερίδα Documneto, για να φτάσει τον Ιανουάριο του 20019, να σημειώνει στο tweeter της πως «συλλέγω τις ύβρεις των “αριστερών” για τη Μακεδονία σε όλο το Τουΐτερ για να φτιάξω ένα βιβλίο για την κατάντια της “Αριστεράς”». Τελικά πράγματι, «το σφυροδρέπανο πέφτει στο κύμα και σπάει κι απ’ την ανάποδη την ιστορία γυρνάει. Στο Βερολίνο το τείχος περνάει και στο Πεκίνο το δράκο ξυπνάει, καράβι κόκκινο, καράβι κόκκινο πάει, ανθρωποθάλασσες κι ανθρωποφάγους μετράει…»! Και ξαφνικά, η Αφροδίτη Μάνου, από λατρεμένη της αριστερά της χώρας και αγαπημένο παιδί των εντύπων της, αποφασίζει να τοποθετείται επί παντός πολιτικού επιστητού, παθιασμένη με τα πλήκτρα που τα χτυπά αλύπητα και ουχί μουσικά!

Τελευταίο μέτωπο: Καραμουρατίδης – Ακρίτα

Ο Θέμης Καραμουρατίδης, από τα εμπνευσμένα πλάσματα της νέας γενιάς των μουσικών, έγραψε στο facebook του: «Η παρέλαση ήταν για μένα από τις πιο τραυματικές και συνάμα αποκαλυπτικές εμπειρίες της παιδικής και εφηβικής μου ζωής. Επειδή ήμουν ο πιο κοντός της τάξης ήμουν στην τελευταία σειρά την διαλυμένη, την χλευαστική, την με τα πιο πολλά στραγάλια» και συνέχισε περιγράφοντας πως ως καλός μαθητής υπήρξε ενίοτε και σημαιοφόρος ή παραστάτης. Όπως είπε όμως, για εκείνον η παρέλαση ως παιδί ήταν «μια πρώτη ένδειξη ότι η κοινωνία αν δεν είσαι αυτό που θέλει σε ξερνάει» και πως «άμα θέλεις να τιμήσεις τους ανθρώπους που αγωνίστηκαν και έχασαν τη ζωή τους για να είσαι εσύ καλά τώρα κάνε το με τη στάση ζωής σου. Τίμησε τους με τον τρόπο που συμπεριφέρεσαι στην ουρά στις δημόσιες υπηρεσίες. Τίμησε τους στον τρόπο που φέρεσαι στο περιβάλλον της Ελλάδας. Τίμησε τους στον τρόπο που αντιμετωπίζεις τους κατατρεγμένους αυτής της ζωής. Στον τρόπο που σέβεσαι τον διπλανό σου. Και αν θες να κρατήσεις τη μνήμη τους ζωντανή καν’ το μέσα από τραγούδια, ποίηση, δίδαξε στο παιδί ιστορία (όχι παραμύθι) φτιάξε στεφάνια. Μην το προετοιμάζεις να γίνει ένα πιόνι μιας κοινωνίας που δεν θέλει να το αγαπήσει και να το αποδεχτεί επειδή γεννήθηκε, κοντό, με αναπηρία ή όπως αλλιώς του έλαχε». Τι ήταν το δει η Αφροδίτη Μάνου, αυτό! Χωρίς να κατονομάζει τον αγαπημένο μουσικοσυνθέτη απάντησε σε κάθε φράση του όπως στο σημείο του ότι είναι κοντός και ευτραφής, σχολιάζοντας την άποψη ως την «απόλυτη ανοησία. Να νομίζεις ότι το μπούλινγκ θα σταματήσει, αν σταματήσουν οι παρελάσεις… Ο ορισμός του δικαιωματισμού! Να νοιάζεσαι περισσότερο για την “ατυχία” ενός παιδιού με ορμονική διαταραχή στην εφηβεία, αντί για το δικαίωμα ΕΝΟΣ ΟΛΟΚΛΗΡΟΥ ΛΑΟΥ, να γιορτάσει τις σπάνιες στιγμές της ενότητας του έθνους, απέναντι στον ξένο κατακτητή». Το επόμενο σημείο του κειμένου στο οποίο στάθηκε η Αφροδίτη Μάνου ήταν η φράση: «Γι’ αυτό άμα θες να τιμήσεις τους ανθρώπους, που αγωνίστηκαν, καν’ το με τη στάση ζωής σου … Δίδαξε το παιδί σου ιστορία (όχι παραμύθι)». Η τραγουδίστρια θεώρησε την φράση προσβλητική για τους αγωνιστές του ‘40 και σημείωσε. «250.000 άνθρωποι πέθαναν απ’ την πείνα στη διάρκεια της Κατοχής της Ελλάδας, από το άλλο αλλότριο έθνος. Τα παιδιά που ήταν ανάμεσά τους, δεν είχαν την τύχη να γίνουν παχουλά και να τα κοροϊδεύουν στην παρέλαση. Πέθαναν αποστεωμένα, βυζαίνοντας το άδειο βυζί της μάνας που είχε πεθάνει λίγο πριν και η ίδια από το λιμό. Που πάει να πει, το ξαναλέω, από την πείνα. Η ασέβεια και η αλαζονεία» για να καταλήξει μεταξύ άλλων πως «άρατα κούρατα – χέσ’ τα και κατούρα τα, ενός καλλιτέχνη της νέας γενιάς με 2.000 λάικ από κάτω (ΟΛΩΝ ΔΗΛΑΔΗ)» έγραψε στη συνέχεια και μίλησε για παραχαράκτες της ιστορίας «που μίλησαν για “μη ιστορική συνέχεια του Ελληνισμού” και για “συνωστισμό” στο λιμάνι της Σμύρνης, αντί για Μικρασιατική Καταστροφή…».

Η Έλενα Ακρίτα στα σχόλια της Αφροδίτης Μάνου «με το ερεβώδες εθνικιστικό language»

Η ανάρτηση της Αφροδίτης Μάνου προκάλεσε την αντίδραση της Έλενας Ακρίτα. Η δημοσιογράφος, αναδημοσιεύοντας την ανάρτηση του Θέμη Καραμουρατίδη έγραψε στο Facebook: «Ένα έξοχο κείμενο του συνθέτη Themis Karamouratidis αποφάσισε να χλευάσει η κυρία Αφροδίτη Μάνου. Και το έκανε με το ερεβώδες εθνικιστικό language που χρησιμοποιεί προσφάτως. Δεν είχε καν την ευπρέπεια να κατονομάσει τον κ. Καραμουρατίδη – όπως δεν είχε την στοιχειώδη τσίπα να αναδημοσιεύσει ολόκληρη την ανάρτηση του για να την κρίνουν οι αναγνώστες. Καθυβρίζει ένα κείμενο το οποίο αποσπασματικά παρουσιάζει και εν συνεχεία παραδίδει στη χλεύη των φίλων της» και έκλεισε το post της με τον χαρακτηρισμό: «Τόσο λίγη»!

Και ξανά η Μάνου με το κομψό «…δε μάς χέζεις ρε Έλενα Ακρίτα»

Η Αφροδίτη Μάνου όμως, στην δημοσιά της διαδικτυακής ρούγας, βγήκε αμέσως να απαντήσει τονίζοντας πως: «Έχοντας νιώσει ότι όλο και περισσότεροι άνθρωποι καταλαβαίνουν πού πάει η χώρα μας και σε τι επικίνδυνα μονοπάτια βαδίζουμε (ερεβώδες ύφος) η θλιβερή “αντιπολίτευσή” μου, επιστράτευσε το “βαρύ της πυροβολικό”. Δε μάς χέζεις ρε Έλενα Ακρίτα; (Αλήθεια, αφού μ’ έχεις μπλοκάρει, πώς γίνεται και κρυφοκοιτάς αυτά που γράφω;)» σημείωσε τη δαιμόνια ανακάλυψη της ως Μις Μαρπλ του face book για να μας εκπλήξει ότι μετα τα όσα έγραψε για τις απόψεις του ανθρώπου, κι όμως  «τον Θέμη Καραμουρατίδη, τον αγαπώ και τον εκτιμώ. Και το ξέρει. Κι αυτό δεν αλλάζει. Γι’ αυτό, μη θέλοντας να εκθέσω το πρόσωπο αλλά την άποψη, χρησιμοποίησα αποσπάσματα από το κείμενό του κι έκανα το σχόλιό μου, χωρίς να αναφέρω το όνομά του. Σ’ αυτόν ΚΑΙ ΜΟΝΟ Σ’ ΑΥΤΟΝ αν είχα να απολογηθώ, δίνω αυτή την εξήγηση. Εννοείται πως έτσι όπως εκβιαστικά αποκαλύφθηκε ο άνθρωπος, μάλλον θα πρέπει να αποχαιρετήσω την όποια σχέση μου μ’ έναν άξιο συνάδελφο, αφού η δημόσια ρουφιανιά και το χαφιεδιλίκι, αυτόν τον στόχο έχουν και κανέναν άλλον». Ότι; Ήθελε η κυρία Μάνου να μειώσει τις αντιλήψεις, να ισοπεδώσει ακόμα και τη εμφάνιση του ανθρώπου αλλά δεν έλεγε και το όνομα του, για να τον προστατέψει μωρέ! Συνεχίζει δε πως «… Δυστυχώς εγώ δεν έχω κανένα εκδοτικό συγκρότημα ούτε κανένα κόμμα από πίσω μου να υπερασπιστώ τον εαυτό μου σ’ αυτή  τη μάχη της πολύ πραγματικής εικονικής πραγματικότητας, αυτό όμως καθόλου δεν σημαίνει ότι θα το βουλώσω. Όσο έχω φωνή και πληκτρολόγιο θα λέω αυτά που σκέφτομαι όπως ακριβώς τα σκέφτομαι!»… Με αυτή την απειλή και την δημοσιοποίησης της όποιας σκέψης περνά απ το μυαλό της, λέει στο τέλος στον άνθρωπο που η ίδια κατακεραύνωσε και δε ανωνύμως πως «Υ.Γ. Θέμη να είσαι καλά και να φυλάγεσαι…»…

Παλιά για την Σία και την Τασία από την Αφροδίτη που είναι Αγλαΐα!

Παλαιότερα η Αφροδίτη Μάνου είχε καταφέρει με μένος εναντίον της Σίας Αναγνωστοπούλου, που ορκίζονταν υφυπουργός Εξωτερικών και της Τασίας Χριστοδουλοπούλου γράφοντας «Άντε ανταρτοπούλες μου, Σία και Τασία! Τα Λουΐ Βιτόν σας και στο Γράμμο!» και αλλού: «Σπίτια σας, τώρα, κορίτσια! Σάς “ξεβλαχέψαμε”, σάς στείλαμε στα κομμωτήρια… Σίες, Τασίες και Σία, ξου! Εθνομηδενισμός, λαθρομετανάστες που λιάζονται και Ιστορία τσάτρα-πάτρα απ’ την Πάτρα στυλ Ρεπούση, αρκετά! Σπίτι, γρήγορα!».  Μες στην εποχή της βοής των social media, της αγελαίας εκ του ασφαλούς άποψης και της δημοφιλίας άποψης με μέτρο τα like, πολλοί είναι οι κήνσορες και τιμητές  των πάντων, οι έτοιμοι σε λίγες μόλις λεξούλες, περιορισμένες σα τηλεγράφημα, να γίνουν κριτές των άλλων, να εξετάσουν ή να επιτιμήσουν, να σχολιάσουν συμπολίτες του, καυτηριάζοντας δηκτικά συμπεριφορές και να οδηγήσουν στην όποια ατιμία. Γιατί στη σύγχρονη, ηλεκτρονική μας Res Republic στο φέισμπουκ, τουίτερ και στα λοιπά, όλοι δικαιούνται κρίσης, επίκρισης και λαϊκής εισαγγελικής θέσης! Και ας βρίζουν άλλες γυναίκες, ως ξαδέλφες της Κόκο Σανέλ! Και ας είναι αυτό θλιβερό όταν μιλάμε για καλλιτέχνες εκλεκτούς, για γοητευτικούς ανθρώπους που συνολικά, κάποτε, πιο παλιά, που η πληροφορία ήταν λιγότερη και η γνώση σταδιακά αποκτημένη, αγαπήθηκαν πολύ από ολόκληρη γενιά. Όπως η Αφροδίτη Μάνου…

Απ τα αντάρτικα «στα ρούχα μαζί που πλύθηκαν και έχουνε γίνει ροζ»

Γεννήθηκε στον Ταύρο, από πατέρα Μικρασιάτη από ένα χωριό έξω από την Πέργαμο και μάνα μισή από την Αιτωλοακαρνανία, μισή από την Κορινθία. Το όνομα της είναι Αγλαΐα Δημητριάδη και αδελφή της ήταν η Μαρία Δημητριάδη, που έφυγε το 2009, μόλις στα 58 της χρόνια, γνωστή ως «η επική φωνή της αριστεράς», συνδεδεμένη με το επαναστατικό τραγούδι, ερμηνεύτρια των σημαντικότερων Ελλήνων συνθετών, που ξεκίνησε την καριέρα της με το ερωτικότατο «ένα πρωινό η Παναγιά μου» ή όπως είναι ο τίτλος του «Αναμπελ». Η Αγλαΐα Δημητριάδη, τώρα, για τη δική της πορεία στο τραγούδι και για να μην μεγαλώσει μουσικά στην σκιά της μεγάλης της αδελφής ζήτησε από τον ιερό Νίκο Γκάτσο να την ξαναβαφτίσει και έγινε Αφροδίτη -και όχι Σία, Τασία, Λίτσα, ή Λία- Μάνου. Παρ όλα αυτά και εκείνη, όπως η αδελφή της, Μαρία, εμφανίστηκε στο τραγούδι, μόλις στα 18 της,  με το ερωτικότατο «Σαν με κοιτάς ηλιοβασίλεμα στα μάτια σου, φωτιά, καίγομαι μέσα στη δική σου τη ματιά, λιώνω σαν φλόγα την αυγή σαν με κοιτάς» που και ποιος ερωτευμένος νέος δε το είπε, δε το σκέφτηκε και δεν μελαγχόλησε με αυτό! Η Αφροδίτη Μάνου τραγούδησε Θεοδωράκη, Ξαρχάκο, Μικρούτσικο, Σπανό, Σαββόπουλο, Κηλαιδόνη, τα ιερά και όσια δηλαδή, του ελληνικού τραγούδια, ώσπου το 1984 αποφάσισε να γίνει τραγουδοποιός, γράφοντας τους δικούς της στίχους και μουσική γιατί όπως είπε σε συνέντευξη της «δεν είχα τι να τραγουδήσω! Μόνο ο Κραουνάκης και ο Σπανουδάκης μου άρεσαν πολύ, όμως υπήρχαν τόσοι πολλοί τραγουδιστές και λίγοι παραγωγοί, που δεν περίσσευε και τίποτα για μένα”. Χαρακτηρίστηκε ως η μουσικός που καταγράφει την γυναικεία ψυχολογία, αλλά για την ίδια τα τραγούδια της, οι στίχοι της «ήταν πάντα επικίνδυνα ανθρωποκεντρικοί, στην εποχή της έγχρωμης τηλεόρασης και της ασπρόμαυρης ζωής».  Τα τραγούδια της, μιλάνε για κανονικούς ανθρώπους όχι σε επικές εποχές, αλλά στην συντριπτική ανάγκη για επιβίωση και φυγές από την καθημερινότητα, για στιγμές απλές που είναι η ποίηση του 24ωρου μας, χωρίς όμως πομπώδες λέξεις και εξεζητημένες. Κάποτε σώπασε, κάποτε δέχθηκε αρνητική ενέργεια, ήταν όμως ο εαυτός της πάντα. Από τα όταν τραγουδούσε αντάρτικα με τον Θάνο Μικρούτσικο, έως ότου έκανε τρυφερό σαρκασμό με το «μανούλα μου, μαινάδα  δεν είμαι μαρμελάδα, στη γυάλα να με κλείνεις στις φίλες σου να δίνεις» ή «τα όνειρά μου κόκκινα, τα όνειρά σου άσπρα, ρούχα μαζί που πλύθηκαν κι έχουνε γίνει ροζ».

 Η «μακεδονομάχος» Αφροδίτη και τα πύρινα tweets της

Και επιμένοντας λίγο ακόμα μουσικά, πίσω στο 1966, ο Διονύσης Σαββόπουλος έλεγε με τραγούδι ιστορία για παλιούς φίλους και πως «… η ζωή αλλάζει δίχως να κοιτάζει τη δική σου μελαγχολία κι έρχεται η στιγμή για ν’ αποφασίσεις με ποιους θα πας και ποιους θ’ αφήσεις», πράγμα που ισχύει στην συγκεκριμένη περίπτωση της αγαπημένης μουσικού αλλά «δύσκολου ανθρώπου», όπως η ίδια έχει πει σε συνέντευξη της, Αφροδίτης Μάνου. Η τραγουδοποιός, σ αυτή την εποχή που πολιτική ζωή πάντα αλλάζει, αρχίζει μια βροχή παθιασμένων αναρτήσεων στα social media για το θέμα της ονομασίας των γειτόνων από τα Σκόπια, με στόχο συχνά τους παλιούς «συντρόφους» του ΣΥΡΙΖΑ, του αλλαγμένου από την εξουσία. Το διαδίκτυο αφρίζει και μανιάζει. Κύματα η έχθρα και η βιαστική απολυτότητα. Ω! Αφροδίτη, τι μας βρήκε! «Όταν ο Ζάεφ μιλάει για “Ελλάδα ηγέτιδα των Βαλκανίων” εννοεί «την Ελλάδα ακρωτηριασμένη από την Μακεδονία». Να το έχουμε κι αυτό στο νου μας» παρακινεί η Αφροδίτη Μάνου στο tweeter της και αλλού «υπάρχει ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΕΝΑΣ Έλληνας πολίτης που να πιστεύει ότι το φούντωμα της Νοβάρτις, συμβαίνει συμπωματικά τις ημέρες που περιμένουμε να έρθει στην ελληνική Βουλή η συμφωνία των Πρεσπών για κύρωση;». Όπως κάθε χρήστης των social media έχει λόγο και θέση -όποια και αν είναι αυτή- στις πολιτικές εξελίξεις του τόπου, έτσι κάνει και η κυρία Μάνου, μόνο στην περίπτωση οι αντιδράσεις είναι ενός μίσους που ακινητοποιεί, γιατί είναι μεγάλη και η προβολή και η αποδοχή που αγκαλιάζει την καλλιτέχνιδα. «Όχι κύριε Παπαχριστόπουλε! Δεν είναι “ενοχλητικοί τύποι” αυτοί που σου τηλεφωνούν και μάλιστα με το νούμερό τους ΦΑΝΕΡΟ (ούτε καν με απόκρυψη) όπως παραδέχτηκες το πρωί στο ΟΠΕΝ. Είναι η με ονοματεπώνυμο οργή του λαού για το ξεπούλημα της Μακεδονίας!» συνεχίζει τα μηνύματα της η Αφροδίτη Μάνου, επίσης συμφωνεί  με τον Γιώργο Τετράδη, γνωστό δημοσιογράφο απ τον Καιρό της Ελευθεροτυπίας, που γράφει «οι πιο τραμπούκοι πολιτικοί από τη μεταπολίτευση κατηγορούν πολιτικούς ότι  εκφοβίζουν!» και αλλού ενημερώνει για το συλλαλητήριο της πριν την ψήφιση της συμφωνίας των Πρεσπών της 20ης Ιανουαρίου, πως: «για όσους ρωτάνε μπορούν να ανακοινώσουν ψήφιση τελευταία στιγμή και να μας αιφνιδιάσουν. Επίσης μπορούν να ανακοινώσουν και τελευταία στιγμή να το ακυρώσουν για άλλη μέρα. Οπότε εμείς συνεχίζουμε». Η Αφροδίτη Μάνου είναι ομιλήτρια στο συγκεκριμένο συλλαλητήριο. «Αλέξη δε μπορώ να αναπνεύσω, πες τους να σταματήσουν. Το 2015 τραγουδούσα για σένα και τώρα ρίχνεις δακρυγόνα», φωνάζει από την εξέδρα των ομιλητών του συλλαλητηρίου και από κάτω το κοινό, παρά τα δακρυγόνα την αποθεώνει επευφημώντας της . Την επόμενη μέρα από το Συλλαλητήριο αναφέρει πως «είχα ψηφίσει τον ΣΥΡΙΖΑ και τον είχα στηρίξει ένθερμα» στη συνέχεια εξήγησε ότι «αυτό που έχω εγώ σαν σημείο αναφοράς είναι η προσωπική μου ιστορία, οι αξίες και η ηθική μου. Με προσβάλει το να θεωρηθώ συμμέτοχος σε αυτό το έγκλημα για την Ελλάδα και την περιοχή».  Γίνεται πια για τους επικριτές της «μακεδονομάχος» και «συγχυσμένη εθνικίστρια» όπως σχολιάζουν στα Social media. Εκείνη με ένα ακόμα δηκτικό post στο Facebook επιτίθεται στον πρωθυπουργό, Αλέξη Τσίπρα, για την αναφορά του στους διαδηλωτές του συλλαλητηρίου για τη Μακεδονία, τους οποίους χαρακτήρισε «ακροδεξιούς λαϊκιστές» και «χωρίς μυαλό». Με αφορμή αυτούς τους χαρακτηρισμούς, η Αφροδίτη Μάνου ανέβασε στον λογαριασμό της στο Facebook μία φωτογραφία με ένα γαϊδουράκι να βγαίνει από μία κρυψώνα κάτω από τη γη και να λέει: «70.000 ακροδεξιοί χωρίς μυαλό ήταν, αλλά τρόμαξα και…» και σχολίασε την ανάρτησή της με τη φράση: «άλλοι έχουνε Μαδούρο, κι άλλοι έχουνε γαϊδούρο». Υψηλό πολιτικό λόγο δεν το λες αλλά πάλι, ποιοι είμαστε που θα λέγαμε πως κάποιοι καλύτερα να τραγουδούν παρά να βγάζουν δεκάρικούς;

«Συγκλονιστική» αλλά και «Αφροδίτη Μίκη»

«Αποθεώθηκε η Αφροδίτη Μάνου», «αποστομωτική ανάρτηση της Αφροδίτης Μάνου», «συγκλονιστική η Αφροδίτη Μάνου» έγραφαν  κάνοντας αναπαραγωγές των δηλώσεων της ή της ομιλίας της στο Συλλαλητήριο,  ειδησεογραφικά σάιτς, απ αυτά που «κανένα εκδοτικό συγκρότημα ούτε κανένα κόμμα» έχει από πίσω της!  Στην «Εφημερίδα των Συντακτών», τότε, ο  δημοσιογράφος Δημήτρης Κανελλόπουλος έγραψε με τίτλο πως «Μας βγήκε μακεδονομάχος η Αφροδίτη Μάνου» ότι συμμετέχει σε «εθνικιστικό συλλαλητήριο» και πως «το καρναβάλι μας ήρθε νωρίς» αλλά και πως «θλιβερό όλο αυτό για τη γνωστή τραγουδοποιό και το εθνικιστικό κρεσέντο της» για να καταλήξει πως «πάμε στοίχημα πότε θα δούμε συνέντευξη της Αφροδίτης Μάνου στα Νέα ή τον Φιλελεύθερο ή το Πρώτο Θέμα;». Τα σχόλια των αναγνωστών αλλά και των χρηστών των social media άλλου κάνουν χιούμορ, αλλού θλιβερό ρατσισμό κατά της τρίτης ηλικίας, αλλά παντού είναι φοβικά από το μένος τους. «Τώρα που η Αφροδίτη Μάνου έγινε μακεδονομάχος θα λέγεται Αφροδίτη Μίκη», «φταίει το γήρας, που ου γαρ μόνον έρχεται», «κάτι δεν πάει  καλά με αυτή»,  «έχει λαλήσει», «έχει χαζέψει», «τα ’παιξε η κυρία», «η γεροντική άνοια είναι προνόμιο μερικών πρώην αριστερών καλλιτεχνών». Η εφημερίδα Docmneto βάζει τίτλο «Ελύτης, Σεφέρης και Ρίτσος στο εθνικιστικό «μπλέντερ» της Αφροδίτης Μάνου» και αναφέρει ανάμεσα σ άλλα πως «… Όπως προσπάθησε να εξηγήσει (;) «το κάλεσμα αυτό δεν είναι δικό μου και καμιάς επιτροπής», ενώ αρνήθηκε ότι έχει σχέση η στάση της με εθνικιστές, κι ας ήταν όμως η πλατεία γεμάτη από δαύτους…».

Η Αφροδίτη, η Κατιούσα, ο «Αδόλφος Σόιμπλε», ο Παύλος Μελάς, ο Καρλ Μαρξ και ο Στιβεν Τζόμπς και πως «στα χαρακώματα δε ρωτάς το συμπολεμιστή σου τι ψηφίζει»

Με τίτλο «Χαιρετίσματα λοιπόν στη Μακεδονία – Η Αφροδίτη Μάνου και το “πολιτικό ακαταλόγιστο” των καλλιτεχνών», το σαιτ «Κατιούσα – βολή στους βολεμένους» έγραψε: «… Η Αφροδίτη Μάνου παθαίνει Μίκη για το μακεδονικό, τα δείγματα γραφής από πλευράς της πάντως είχαν πάψει από καιρό να είναι ενθαρρυντικά. Μπορεί να «μην ήθελε στη ζωή να κυβερνήσει» η Αφροδίτη Μάνου, δεν είχε πάντως πρόβλημα να στηρίξει την πρώτη φορά αριστερή κυβέρνηση, υφιστάμενη μάλιστα κάτι σαν μπούλινγκ, αν πιστέψουμε συνέντευξή της στο documento τον περασμένο Νοέμβρη, όταν διεκτραγωδούσε τη διαγραφή που της έκαναν στο facebook παλιοί της ερωτικοί σύντροφοι γιατί στήριζε το Σύριζα. Μέσα στο χρόνο που μεσολάβησε ωστόσο, η ταλαντούχα καλλιτέχνης είπε να προσθέσει έναν ακόμα σταθμό στην πολυτάραχη πορεία των πολιτικών της προτιμήσεων, παθαίνοντας Μίκη Θεοδωράκη και βγαίνοντας μέσω ΜΚΔ στην πρώτη γραμμή για την υπεράσπιση της Μακεδονίας μέσω του νέου γύρου εθνικιστικών συλλαλητηρίων στις 20 Γενάρη, που την ξεπουλά ο μέχρι χθες αγαπημένος της Τσίπρας.  Με σημερινή της ανάρτηση συντάχθηκε μάλιστα εμμέσως πλην σαφώς υπέρ του εκπροσώπου της ΝΔ Κυρανάκη, που με αφορμή τις καταγγελίες περί τηλεφωνικών απειλών του Παπαχριστόπουλου των ΑΝΕΛ, δικαιολόγησε ως «υποχρέωση του πολίτη» τέτοιου είδους πιέσεις σε βουλευτές. Λίγες μέρες νωρίτερα είχε προχωρήσει και σε ξέπλυμα της ακροδεξιάς, γράφοντας πως «όταν είσαι στο χαράκωμα δε ρωτάς το συμπολεμιστή σου τι ψηφίζει». Η μεταστροφή Μάνου προκάλεσε μεγάλη αναστάτωση στους παροικούντες τα ΜΚΔ, καθόλου αντίστοιχη με εκείνη που είχαν προκαλέσει ανάλογου ήθους και ύφους, αλλά διαφορετικής απόχρωσης δηλώσεις λίγο παλιότερα, όταν έγραφε πως ο «Αδόλφος Σόιμπλε» έγινε παραπληγικός επειδή είναι «παράφρων και σαδιστής» πολιτικός. Ακόμα πιο ντούκου είχε περάσει ένα παλιότερο μανιφέστο υπέρ Τσίπρα, όπου μεταξύ πολλών άλλων, ανέφερε πως “κάπου εκεί ήρθε ο Στηβ Τζομπς και τα σάρωσε όλα. Αν ο Μαρξ ζούσε, σίγουρα θα τον είχε λάβει υπόψη του, όμως εσείς όχι.” Είναι κρίμα ίσως που η ίδια μεταστράφηκε στον εθνικισμό πριν ολοκληρώσει τη θεωρία του μαρξισμού – τζομπισμού, ίσως βέβαια σε επόμενο κείμενό της να μας πει ότι ο Κάρολος θα λάμβανε υπόψη του και τον Παύλο Μελά. Δεν είναι η πρώτη φορά βέβαια που καλλιτέχνες μας απογοητεύουν με την πολιτική τους στάση, ειδικά μέσα στα χρόνια της κρίσης. Η ιδιαίτερη ψυχοσύνθεση των καλλιτεχνών, που συνήθως περιέχει και μια δόση εγωκεντρισμού και παρεξηγημένης ιδιοφυΐας εξηγεί μόνο εν μέρει το φαινόμενο. Στην πραγματικότητα, αυτό που αναδεικνύεται είναι πως τελικά η ταξική θέση είναι αυτή που έχει τον κύριο ρόλο στις εκάστοτε επιλογές τους, κι ότι μόνο σε συνθήκες οξυμένων λαϊκών αγώνων οι εξαιρέσεις – που πάντοτε υπάρχουν – γίνονται, αν όχι κανόνας, σεβαστή μειοψηφία, που κινδυνεύει να συρρικνωθεί δραματικά σε ευθεία αναλογία προς τα σκαμπανεβάσματα του ίδιου του κινήματος. Κι αν σ’ αυτή τη φάση συρρίκνωση νιώθουμε “προδομένοι” από ανθρώπους τα έργα των οποίων αγαπήσαμε, τουλάχιστον τα τελευταία δε χάνουν ποτέ τη δύναμή τους, όσο κι αν τα “απαρνήθηκαν” στην ουσία τους οι δημιουργοί τους…»

Λέμε και καμιά διαδικτυακή παρόλα να περνάει η ώρα…

Και ενώ ο Καρλ Κράους, αυτός ο Αυστριακός, εβραϊκής καταγωγής με το ελεύθερο και πρωτοποριακό πνεύμα συγγραφέας, δημοσιογράφος, εκδότης, δοκιμιογράφος, κριτικός, αποφθεγματογράφος, θεατρικός συγγραφέας, έγραφε τόσο εύστοχα στους «Αφορισμούς» του, πως «Ο Εθνικισμός είναι η αναγκαστική συνύπαρξη με τα κατακάθια της πατρίδας σου», αυτούς που η ίδια αθώωσε λέγοντας πως «στα χαρακώματα δεν ρωτάς τον άλλο τι ψηφίζει», στην περίπτωση της Αφροδίτη Μάνου, μπορεί -αν μη τι άλλο!- να αναγνωριστεί η γενναιότητα. Μια γενναιότητα να υποστηρίζει με σθένος και παθιασμένα ότι κατά καιρούς της επιβάλει η εσωτερική της συνέπεια και η προσωπικά προσαρμοσμένη της ιδεολογία. Στους αγελαίους, πρόχειρους και σύντομους, όσο ένα tweet – άρισμα, αχαρτογράφητους κοινωνικά και όχι μόνο, καιρούς, η Αφροδίτη Μάνου έχει κάθε δικαίωμα στην άποψη της και τη θέση της, αλλά όλοι υπόλοιποι κανένα στην ύβρη, τον χλευασμό, την αποκαθήλωση μιας καλλιτεχνικής πορείας. Στο κάτω, κάτω πολλές φορές το έργο ενός καλλιτέχνη – ποιητή λοιπόν, είναι μεγαλύτερο από τον ίδιο άνθρωπο. Δεν το μάθαμε όλοι μας, από την υποχρεωτικά διδακτέα ύλη μας, της «Απολογίας Σωκράτους» του Πλάτωνα στο Γυμνάσιο; Δε δώσαμε όλοι μας γραπτές εξετάσεις, στο πως -ανάμεσα στα άλλα-  ο Σωκράτης πήγε, στους καλλιτέχνες, στου ποιητές με τους υπέροχους στίχους και εκεί, λέει με τη γραφή του Πλάτωνα πως «δεν άργησα να αντιληφθώ ότι και για τους ποιητές ισχύει αυτό εδώ, ότι δηλαδή δεν δημιουργούν με τη σοφία, αλλά με κάποιο φυσικό χάρισμα, με κάποια έμπνευση ανάλογη μ’ εκείνη των μάντεων και των χρησμωδών. Γιατί πράγματι αυτοί λένε πολλά και καλά, αλλά δεν γνωρίζουν τίποτα γι’ αυτά που λένε. Αυτό μου φαίνεται ότι έχουν πάθει και οι ποιητές. Και ταυτόχρονα κατάλαβα ότι εξ αιτίας του ποιητικού τους ταλέντου νομίζουν ότι και στα άλλα είναι οι πιο σοφοί από τους ανθρώπους, ενώ δεν είναι. Έφυγα λοιπόν και από εκεί με τη σκέψη ότι έχω το ίδιο πλεονέκτημα απέναντι τους, όπως και με τους πολιτικούς». Αλλά, δε βαριέστε, στο κάτω κάτω «… ό,τι έγινε, έγινε, κι όμως κάτι έμεινε, σαν παιδική προσευχή, σαν καινούργια αρχή, ουράνιο τόξο μετά τη βροχή. Αριστερά στην Εδέμ, με τους αγγέλους στα F.M., για τα παλιά να τραγουδάνε, με μια γλυκιά μουσική, σαν να `ναι όλοι εκεί…». Και λέμε και καμιά παρόλα στο διαδίκτυο στοχεύοντας χωρίς το όνομα του σε φίλο, για να περνάει η ώρα!