Σταμάτης Κραουνάκης, η Τρισεύγενη, μια εκδρομή, Εδώ Πολυτεχνείο και η αγάπη για τον τόπο άργησε μια μέρα και κάτι χρόνια…

SPOTLIGHTPOST TEAM

Ο Σταμάτης Κραουνάκης, το τελευταίο μας δροσερό αεράκι, η βόλτα και η εκδρομή μας, το τραγούδι – συντροφιά, που πιάνεται στα χείλη και υγραίνει μάτια και ψυχή, θυμάται, γράφει, χαϊδεύει, θυμώνει και μαλώνει και τρυφερεύει και λέει αλήθειες και μας πονάει και μετα να την άλλη μια εκδρομή του, μαγική, σε ένα ολοκαίνουργιο βίντεο με Μίκη να απελπίζεται στη μοναξιά του μέγα και Αλίκη ντυμένη Αμαλία και αγκαλιά με Τζένη και ένα βλέμμα θαυμασμού στο Μάνο! Εδώ Πολυτεχνείο για τον αυτόπτη μάρτυρα του Σταμάτη! Γίναμε επέτειος, αγαπούλα μου…

Εδώ Πολυτεχνείο

Τι έχουμε δει αυτοί που είμασταν εικοσαρακια το 73; Πρωτοετεις Παντείου…

Μύρισε το σφαγείο μας θυμάρι και το κελί μας κόκκινο ουρανό

Είδαμε τη γενιά του Πολυτεχνείου να γινεται η χειρότερη εξουσία εβερ

Ω! Δε θα θυμηθώ τίποτα θα τα θυμηθώ όλα

Γίναμε επέτειος, αγαπούλα μου

Ήμουν εκεί τα είδα όλα

Τη Βέμπο να μαζεύει τους χτυπημένους

Το τανκς να ρίχνει την πόρτα

Τη Δαμανάκη να μιλάει απ το σταθμό

Όλα πέσαν όλα ξαναφύτρωσαν´

Πέρασαν 46 χρόνια … μουσκέψαμε

Παρ όλα τα γαρύφαλλα η δημοκρατία παραμένει ακόμα φοιτήτρια …

Τα ‘δαμε! Τη Βέμπο, Μαρινέλλα

Τη Δαμανάκη ταχτοποιημένη

Μόνο το τανκς έμεινε στη θέση του

Τα είδα όλα

Και τους είδα όλους και μετα

Πολλοί ν αφήσανε ζωές πνευμονία

Και οικογένειες στις εξορίες και στα πεζοδρομία

Κι άλλοι, να γίνονται αντιστασιακοί με ιντέρνι και να φτιάχνουν τη ληστρικώτερη γαϊδουρινή σπείρα της μεταπολεμικής Ελλάδας που βαφτίστηκε ΠΑΣΟΚ και τα ξέκανε όλα

Σήμερα είμαι με τη γενιά που έχει θέμα,

Των κινητών των άι παντ, των εκατό μηνιάτικο κι αν

αυτό ήταν πολύ πηχτό το βράδυ

Ξυπνήσαμε από εφτά χρόνια χούντα

Ήρθε το βράδυ

Είχαν αρχίσει επεισόδια στη Νομική φύγαμε νύχτα από τη Βούλα με κάτι κομμουνια φιλαράκια

Οου, τρέχαμε, γκόμενες παρέα!

Θα θυμηθώ το Ρήγα στην Πλάκα που έπαιζε η Μαρία Δημητριάδη με τον Καλόογιαννη τα άπαιχτα του Θεοδωράκη θα θυμηθώ το στέκι του Χατζιδάκι στην αγία σωτήρα τον χατζή που έλεγε τα ανθρωπιστικά του οla μοιάζανε αριστερά

Γιατί ο εχθρός ήταν ένας

Θα θυμηθώ τον Ξυλουρη, τη Μεμή, τον Θέμη Ανδρεάδη στη Λήδρα στην Πλάκα, κόλαση

Χαμός και τη Μοσχολιού, κάπου εκεί με το Ορέστη απ το βόλο/ το Τσίρκο στο αθηναιον το αληθινό τσίρκο το πρώτο

Εδώ Πολυτεχνείο

και μετα ήρθε ο Καραμανλής παππούς

το ΠΑΣΟΚ, ο Κοσκωτάς, τα λεφτά τα ψεύτικα, η ευτυχία χωρίς χαρά, τα τσιράκια των τραπεζών τα σιχάματα

Φοιτηταριά του εξωτερικού γίναν εξουσία

και μετα πολλά εξουσάκια πάρα πολλά όλα με το μαντό της δημοκρατίας

Τα χημικά αντικατέστησαν την φάλαγγα, τα ηλεκτροσόκ

και το πληκτρολόγιο πυροδοτεί την εκτόνωσή βαράμε λαικ αγάπες μου μωρα μου

Ήμουν εκεί τα ‘ζησα δεν ηταν ψέμα

Παλέψαμε τότε, σκιστήκανε τα σπίτια μας

Πάντα υπήρχανε καθηκια, αλλά κι λαός μας, δεν ηταν αυτή η παραιτημένη συνείδηση στο σοσιαλ μηντιο

Είχαμε πνευματικό κόσμο

Ο πνευματικός κόσμος δεν γύρναγε στα σαλόνια της εξουσίας να κάνει το ορντέβρ στα σκατογκουρμε της Φιλοθέης

Οι μεσήλικες που την πατήσαμε, αντί να παραιτηθούμε να πούμε όλη την αλήθεια να πούμε στα παιδιά μας που κάναμε το μεγάλο λάθος και να τα στείλουμε στην μάχη

Ο πόλεμος είναι πόλεμος θα μετρήσουμε θύματα έτσι κι αλλιώς ανάψανε τα γιουρούσια

Και πρεπει να ορθώσουμε ανάστημα στο ψέμα που αντέξαμε να είναι περιβάλλον μας πολλά χρόνια

Πως έγινε η γενιά μας μια γενιά φραγκοφονιαδων γιάπηδων σαβουρογάμηδων επί είκοσι χρόνια

οι Έλληνες λέγανε «εγώ δεν ανακατεύομαι με τα πολιτικά»

και το λάιφ στάιλ μοίραζε κόκα, σφηνάκια και ξέκωλα στις μπουζουκλερί των ομίλων

οι καναλες μοιράζανε παιχνίδι και οι δημοσιογράφοι βάραγαν τα ταμπούρλα των αφεντικών

Ρηχές δομές, σπίτι χάλια

Η αγάπη για τον τόπο άργησε μια μέρα και κάτι χρόνια

Δεν αγαπώ κανέναν που δεν έκανε τη δουλειά του

που σκέπασε τα σκουπίδια με σοκολάτα και φάγαμε τα σκουπίδια μαζί με τη σοκολάτα

Ερήμωσαν όλα τα πηρέ ο διάολος

Τώρα δεν έχει τίποτα πια σημασία

Κάθεται η μνήμη και κάνει πορεία με το «επέσατε θύματα»

Οι τότε φίλοι μου κουρασμένοι όλοι

Εγώ με σπείρα,

με τραγούδια και φωνή

«Έξω οι Αμερικανοί» και οι Αμερικανοί είναι εδώ

Κι ο εχθρός αμετακίνητος

Αυτό αγαπούλες μου είναι ελευθέρια ?

Δεν έχουμε τίποτα!

Πάμε από την αρχή οποίος κάνει καλό ψωμί θα πάνε στον φούρνο του!

Υπάρχουν ακόμα φούρνοι!

Δεν ακούω κανέναν, μόνο εσένα που μ αγαπάς

Φύγαν τα χρόνια, γίναν κουρνιαχτός,

 είμαι δεκάξι και τα σπάω όλα

Θα ζήσω

Με οποιοδήποτε τρόπο

Φυτεύω, τρώω, κοιμάμαι, κάνω θέματα, έχω φίλους

εδώ το νέο Πολυτεχνείο

Δεν είναι μόνο η μνήμη, είναι και το παρόν

Δεν είναι μόνο οι γονείς είμαστε και μεις!

Οι κυνηγοί από παντού βαράνε τα σπίτια.

Σαράντα τόσα χρόνια μετα και τρία δεκάξι

Μάγκες πιάστε τα γεφυρια,

Έξοδος

Όρθιοι

Η μνήμη αδιάβροχο

Κι οι άνθρωποι μαχητές

Κρατιόμαστε – τραγουδάμε

Και δεν φοβόμαστε

Δάκρυα για τους χαμένους

Τώρα ακόμα πιο πολλοί

Κάθε μέρα και πιο πολλοί

Κι ο φασισμός ξαναφουντώνει

Ότι σπρώξαμε να φύγει, είναι πάλι εδώ

Αγροί ορθοί και σιχαμένο

Το χω πει και ξαναπεί

Αριστερά με πένθος στο μανίκι

Σαν σήμερα είχαμε νεκρούς…

Και τότε και τώρα ο εχθρός ηταν ένας

Οι φραγκοκρατουντες

Και το σύνθημα αμετακίνητο

Ψωμί –  παιδεία – ελευθέρια

ΣαΣ λατρεύω

Φρέσκο βίντεο σημερινό

Ανέκδοτο τσάμικο με τον Manos Achalinotopoulos για την Τρισεύγενη του Κωστή Παλαμά. Κώστας Τσιάνος: