Μωρ’ θα ζητήσουμε και συγνώμη που είδαμε σεξισμό απ τον Χρήστο Λούλη

ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΤΣΟΛΚΑ

«Είναι τόσο πιο εύκολο να συγχωρείς άντρες από το να συγχωρείς γυναίκες» – Μάργκαρετ Άτγουντ

Ο Χρήστος Λούλης, με συνέντευξη του στην Lifo.gr μίλησε για το σποτάκι της Γενικής Γραμματείας Πολιτικής Προστασίας που  οι σεξιστικές αιχμές οδήγησαν στην απόσυρση του και σ ένα επικοινωνιακό βατερλό. Ο πρωταγωνιστής του σποτ και γενικώς πρωταγωνιστής Χρήστος Λούλης στη συνέντευξη του τόνισε πως πήρε μέρος «σε ένα λάθος» και πως  «αισθάνθηκα ότι πήγα να προσφέρω και μου την πέφτουν για σεξιστή». Αμέσως μετά όμως, και αφού δηλώνει πως είναι ο τελευταίος που θα πει ότι οι γυναίκες δεν έχουν αδικηθεί απορεί και που τον είδαμε τον σεξισμό!

«Όμως, γιατί βαφτίζουμε σεξισμό τα όπλα που χρησιμοποιεί κάθε φύλο για την επιβίωσή του; Για τον άντρα μπορεί να είναι η ορμή για τη γυναίκα η ευελιξία. Η ηπιότητα δεν είναι λιγότερο σημαντική, είναι απλώς διαφορετικό όπλο. Σεξισμός είναι να λες ότι το ένα είναι καλύτερο από το άλλο. Όχι να τονίζεις ότι στη ζωή το ιδανικό είναι η αλληλοσυμπλήρωση». Μα ας πούμε στο σποτάκι αυτό, το ίδιο δε λέγατε κύριε Λούη; Πως εσείς ως αρσενικός είστε καλύτερος απ την κυρία που ήθελε να βγείτε και που συνήθως σας τουμπάρει με τις χαρές της και τη γατήσια, γλυκιά φωνή της; Δε λέγατε πως εσείς ξέρετε, ως αρσενικός, ενώ εκείνη όχι; Και ποια είναι η επιβίωση των φύλων; Το ότι η γυναίκα πρεπει να ευέλικτη και ήπια; Και αδύνατη ίσως; Και πάντα υποχωρητική; Και διαθέσιμη, ίσως; Και υποστηρικτική; Και σάμπως δεν είμαστε Αριστοτελικοί που στα «Πολιτικά» θεώρησε τις γυναίκες υποτελείς στους άντρες αλλά ανώτερες από τους δούλους και χωρίς εξουσία; και πως οι γυναίκες είναι πιο συναισθηματικές, πιο συμπονετικές, πιο παραπονιάρες και πιο πονηρές; Σαν την εκείνη που καλεί τον κύριο Λουλη για να βγούνε, καλή ώρα, που πρεπει να της λέμε και που να πάει γιατί αυτή δεν ξέρει;

Τελικά δεν μπορεί λοιπόν, η γυναίκα να είναι ότι θέλει και επιθυμεί και το δικαίωμα της στο να είναι ο εαυτός της να μη το παραχωρεί ο κάθε κύριος Λούλης ως «ο τελευταίος που θα πει πως οι γυναίκες έχουν αδικηθεί». Δεν μπορεί να αυτό- οριστεί χωρίς να θέλει να είναι ούτε «ευέλικτη», ούτε «ήπια», ούτε ένοπλη;  Μοιάζει η βοή να σας ξάφνιασε ναι και θα περάσει σε δυο μέρες, αλλά να μην σας έκανε να καταλάβατε που διαπράχθηκε ο σεξισμός, καθολου. Και ο μόνος που αδικείτε εν προκειμένω, είναι ο ίδιος σας ο εαυτός και σαφώς όχι οι γυναίκες.

Για την ιστορία, θα θυμίσουμε πως ο κ. Χρήστος Λουλης στο παρελθόν είχε χαρακτήρισε ως μη ηθοποιό την Ζέτα Μακρυπούλια λέγοντας πως «έχω παίξει σε παραστάσεις και σίριαλ με ερασιτέχνες, με τεχνικούς που έκαναν μια σκηνή, με ένα παιδί και με ένα σκυλί. Τι σημαίνει αυτό; Ότι είναι ηθοποιοί;», ενώ θεωρούσε πως η ύπαρξη μιας Ζέτας Μακρυπούλια είναι αναγκαία στη showbiz γιατί  «είναι μια όμορφη γυναίκα, την οποία την ξέρει ο κόσμος εδώ και πολλά χρόνια, είναι πολύ χαριτωμένη και κάνει αυτό που κάνει μια χαρά. Δεν κάνουμε, όμως, το ίδιο πράγμα». Φυσικά και δεν έχει σημασία να στήσουμε στο τοίχο έναν άνθρωπο και να πούμε πως οι διαθέσεις του ήταν προφανείς όπως και οι αντιλήψεις του. Απλά, σε μια γενικά ηθοποιών, ταλαντούχων, αφοσιωμένων, που η κριτική, σε κάποιες περιπτώσεις και το κοινό ευνόησε είναι εύκολο το υπηρετούν, με μια άλλη πιο σοβαροφανή επιφάνεια όσα θα έλεγε πιο ωμά, ας πούμε ο Σεφερλής!

Ότι εκείνο  το περιβόητο lifestyle των ’90s, που αναφέρεται και στην συνέντευξη δείχνει να μην έχει ξεπεραστεί στην χώρα, όπως παντού αλλού στο πλανήτη. Η Βίκυ Σταυροπούλου συνεχίζει να κάνει αστεία για τα κιλά της, λες και η θηλυκότητα πάει με το κιλό και «ζηλεύει» τις φιδοσωμες Μπακοδήμου και Βανδή, ο Σπύρος Παπαδόπουλος συνεχίζει δεκαετίες τώρα να είναι ο Σπύρος απ τους Απαράδεκτους που δέχεται φίλους να πίνουν γιοματάρια και οι δυο μας λένε «Παιδιά τα πράγματα είναι σοβαρά», ενώ ούτε αυτοί, ούτε εμείς που απευθύνονται, με τις ευάλωτες υγείες, είμαστε πια παιδιά.

Και ο Λούης γινεται πάλι θέμα συζήτησης γιατί δε βάλει εναντίον μιας ωραίας ξανθιάς γυναίκας, που είναι ή δεν είναι ηθοποιός κατά τη δική του απολυτή γνώμη, αλλά όλες οι γυναίκες με τις γλυκιές φωνούλες, παρασύρουν στον όλεθρο το στιβαρό αρσενικό! Φυσικά και πάλι εμείς φταίμε! Διότι όπως λέει ο κύριος Λουλης «…παρόλα αυτά θεωρώ ότι το πρόβλημα ήταν ότι επρόκειτο για σποτ της κυβέρνησης. Μην παραβλέπουμε πως σε ένα λάθος αποτέλεσμα δεν φταίει μόνο ο εκπέμπων (που έχει τη μεγαλύτερη ευθύνη) αλλά και ο παραλήπτης». Α! Και φταίει και η αριστερά, διότι «δεν είμαι αριστερός καλλιτέχνης» λέει και «βιοπορίζομαι σε έναν κόσμο όπου η αριστερά υπερτερεί. Έχει πολύ ψωμί για δράμα η αριστεροσύνη στον καλλιτεχνικό χώρο». Και στο δια ταύτα, αυτή η χαζή φταίει που πήρε τηλέφωνο και ζήταγε να βγείτε…