Μαρία Παναγοπούλου: «Δε γράφω βιβλία για να στείλω μηνύματα, απλά, ιστορίες, λέω!»

ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΤΣΟΛΚΑ

Ω! Η Μαρία! Η Μαρία Παναγοπούλου! Μια χρωματιστή γυναίκα, με λέξεις που πιάνουν το συναίσθημα σε λαβή και σε ακινητοποιούν, τόσο όταν της μιλάνε οι άνθρωποι που είναι κοντά της, όσο και όταν την διαβάζουν οι αναγνώστες της. Η Μαρία έχει τόσες ιστορίες να πει, που ανάλαφρα έρχονται σαν ανοιξιάτικο αεράκι γύρω μας για να γίνουν άνεμος κάποιες στιγμές και να σηκώσουν σκέψεις σε αναταραχή. Η Μαρία μόλις κυκλοφόρησε το νέο της βιβλίο και αυτό είναι μια αφορμή για να χαρώ, ξανά, την συζήτηση μαζί της και αυτή τη φορά έχει τόσο 80 η συναναστροφή, που λες και θα σηκωθούμε να χορέψουμε The eye of the tiger φορώντας τα μπάγκι παντελόνια μας κι ας έχουμε αύριο διαγώνισμα, προειδοποιημένο, στο Λύκειο…

Μετά από το μπεστ σέλερ «Η πενθερά», έρχεται η «Ολική έκλειψη καρδιάς». Τι φέρνει μαζί της;

«H «Ολική έκλειψη καρδιάς» είναι ένα περιπετειώδες ταξίδι στην αστραφτερή, παρεξηγημένη και νοσταλγική δεκαετία του ΄80 και σε όλα εκείνα που την καθιστούν «αθάνατη». Οι θρυλικές ατάκες, τα τραγούδια και οι ταινίες, οι βάτες και τα ξεβαμμένα τζιν, οι περμανάντ και οι φράντζες, μας μεταφέρουν σε μια εποχή χωρίς κινητά τηλέφωνα, διαδίκτυο και social media. Τότε που τα απλά πράγματα είχαν «και πολλή φάση δικέ μου». Τα φιλαράκια «την έβρισκαν» να τα λένε από κοντά. Οι ερωτευμένοι επικοινωνούσαν με τραγούδια «αφιερωμένα εξαιρετικά». Και οι άνθρωποι , «βασικά», κοιτάζονταν στα μάτια…».  

Η δεκαετία του ΄80 από πολλούς χλευάστηκε και αμφισβητήθηκε. Νιώθεις πως ήρθε η ώρα της δικαίωσης της;

«Κάθε τι αυθεντικό αμφισβητείται και συχνά χλευάζεται από τις «αυθεντίες». Τα ΄80s επί σειρά ετών ήταν ταυτόσημα με το κιτς, υπό την έννοια του φτηνού, του κακόγουστου, του μπανάλ. Σήμερα επιτέλους αντιλαμβάνονται όλοι πως εκείνο που ζήσαμε τότε ήταν η πιο όμορφη, η πιο αγνή εκδοχή μιας κιτς αισθητικής που δεν ευτέλιζε τις ζωές μας, δεν μας πονούσε, δε μας στερούσε την αξιοπρέπεια και τα όνειρα. Σε σχέση με τη σημερινή φτήνια της πολιτικής εξουσίας αλλά και των ανθρώπινων συναισθημάτων και συμπεριφορών, το κιτς των ΄80ς είναι η επιτομή του σικ. Δεν υποστηρίζω πως ήταν όλα ιδανικά,  αλλά εκ του αποτελέσματος ξέρουμε πως ήταν πιο ρομαντικά, πιο αθώα και σίγουρα πιο φωτεινά».

Στο εισαγωγικό σημείωμα του βιβλίου σου αναφέρεις: «Η δεκαετία του ΄80 είναι τα νιάτα μου, τα πιο ανέμελα χρόνια της ζωής μου». Η νοσταλγία για όλα αυτά ήταν το κίνητρο για να γράψεις το μυθιστόρημα;

«Κατ’ αρχάς η αληθινή ιστορία, πάνω στην οποία βασίστηκε το βιβλίο, διαδραματίστηκε τη δεκαετία του ΄80 με ήρωα έναν άνθρωπο με τον οποίο μεγαλώσαμε μαζί στον Πειραιά. Η έμπνευση για να την κάνω μυθιστόρημα μού ήρθε το 2000, όταν σε ένα οικογενειακό ταξίδι στο Λονδίνο πήγαμε να παρακολουθήσουμε το μιούζικαλ FAME. Φανατική θαυμάστριά του τη δεκαετία του ΄80 εγώ, ακούγοντας τα τραγούδια αισθάνθηκα μια έντονη νοσταλγία για όλα εκείνα που έμοιαζαν ήδη πολύ μακρινά. Σου θυμίζω ότι πριν από 21 χρόνια η ανθρωπότητα ζούσε στον πυρετό του περίφημου μιλένιουμ και η τεχνολογία άλλαζε με ιλιγγιώδεις ρυθμούς τη ζωή μας. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα ξεκίνησα να γράφω την «Ολική έκλειψη καρδιάς», υποκινούμενη κυρίως από μια εσωτερική ανάγκη να «φυλακίσω» όλα εκείνα που είχαν φύγει ανεπιστρεπτί. Συναισθήματα, συνήθειες, νοοτροπίες, γεγονότα…».

Ο τίτλος του βιβλίου είναι εμπνευσμένος από το ομώνυμο τραγούδι της Μπόνι Τάιλερ «A total eclipse of the heart». Γιατί επέλεξες αυτό, ανάμεσα στις αμέτρητες επιτυχίες της δεκαετίας του ΄80;

«Γιατί τη δεκαετία του ΄80 για έναν έρωτα και για μια φιλία, οι άνθρωποι μπορούσαμε να τινάξουμε τις ζωές μας στον αέρα. Η ερωτική απογοήτευση μας έριχνε στα τάρταρα, η προδοσία από τον κολλητό ισοδυναμούσε με τη συντέλεια του κόσμου και το σκοτάδι στο οποίο βυθιζόμασταν, και στις δύο περιπτώσεις, έμοιαζε με την «ολική έκλειψη καρδιάς» που περιγράφει ο «ύμνος» της Μπόνι Τάιλερ. Αντιλαμβάνομαι πως ακούγονται υπερβολικά όλα αυτά για τα σημερινά δεδομένα, ίσως τελικά και να ήταν, όμως πρόκειται για μια πραγματικότητα η οποία καθορίζει τους ήρωες του βιβλίου μου».

Πες μου λίγα λόγια για την υπόθεση.

«Ιούλιος 1983. Μια παρέα, φιλαράκια από τον Πειραιά από την παιδική τους ηλικία, ταξιδεύει για την Τήνο. Ενώ βρίσκονται εν πλω, ο σύντροφος της Αρετής, τον οποίον αντιπαθούν σφόδρα οι φίλοι της, εξαφανίζεται μυστηριωδώς από το πλοίο. Οι έρευνες των αρχών αποβαίνουν άκαρπες και όλοι θεωρούν πως ο νεαρός άντρας έπεσε κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες στη θάλασσα και πνίγηκε. Πέντε χρόνια μετά, η Αρετή παντρεύεται αιφνιδιαστικά με έναν συνάδελφό της και προσκαλεί την παρέα της στο νέο της σπίτι στην Πειραϊκή για να γνωρίσει τον σύζυγό της. Ένα έκτακτο δελτίο ειδήσεων της κρατικής τηλεόρασης, ανατρέπει μέσα σε μια στιγμή τις ζωές όλων! Τα θαμμένα ψέματα βγαίνουν ορμητικά στην επιφάνεια. Οι λανθασμένες επιλογές του χθες στοιχειώνουν το σήμερα. Η φιλία συγκρούεται μετωπικά με τον έρωτα, σε μια μάχη που σπανίως καταλήγει ισόπαλη».

Υπάρχουν γεγονότα που σημάδεψαν τη δεκαετία του ΄80, τα οποία έχουν ενσωματωθεί στην ιστορία;

«Υπάρχουν τόποι, στιγμές και γεγονότα τα οποία συνθέτουν το ρεαλιστικό σκηνικό μέσα στο οποίο ξεδιπλώνεται η ιστορία. Το θρυλικό πάρτι του Λουκιανού Κηλαηδόνη στην πλαζ της Βουλιαγμένης. Το λούνα παρκ Ροντέο στο Καλαμάκι. Η τρομοκρατική επίθεση στο κρουαζιερόπλοιο City of Poros στα ανοιχτά του Παλαιού Φαλήρου. Η «Πασαρέλα» στο Πασαλιμάνι του Πειραιά. Η ανεπανάληπτη υποδοχή του Λάγιος Ντέταρι από τον κόσμο του Ολυμπιακού. Το πατρινό καρναβάλι και η λαϊκή μπάντα των «παιδιών από την Πάτρα» που τότε έκανε τα πρώτα της βήματα στο «Χάραμα». Η ιστορική συναυλία της Διεθνούς Αμνηστίας στο ΟΑΚΑ. «Η αλλαγή» του ΠΑΣΟΚ. Το σκάνδαλο Κοσκωτά. Η επέμβαση ανοιχτής καρδιάς του πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου στο Χέρφιλντ και το ιστορικό νεύμα του προς τη μετέπειτα σύζυγό του Δήμητρα Παπανδρέου. Μαζί τους και τα «ουφάδικα», η Παταπούφα της Ελ Γκρέκο, η αργκό και τα περιοδικά της εποχής, τα τηλέφωνα με τους κερματοδέκτες, η δραχμούλα, τα walkman και τα πελώρια φορητά στερεοφωνικά…».

Εκτός από το τραγούδι της Μπόνι Τάιλερ που χάρισε στο βιβλίο τον τίτλο του, φιλοξενούνται κι άλλες μουσικές της δεκαετίας του ΄80 στις σελίδες του;

«Δεκάδες! Από το “Sweet dreams” και το “Hello” μέχρι το “Dancing queen” και το “I will survive”. Και από το “Εσύ είπες πως μ’ αγαπάς” και τα “Θερινά σινεμά” μέχρι το “Μωρό μου φάλτσο” και το “Σ΄αγαπάω μ΄ακούς;”.»

 Υπάρχει κάποιο μήνυμα που επιθυμείς να λάβει ο αναγνώστης διαβάζοντας την «Ολική έκλειψη καρδιάς»;

«Δε γράφω βιβλία για να στείλω μηνύματα. Αφηγούμαι ιστορίες και νιώθω τυχερή γιατί οι Εκδόσεις Ψυχογιός με εμπιστεύονται και μου δίνουν τη δυνατότητα να τις εκδώσω και να τις μοιραστώ με τον κόσμο. Όταν ο αναγνώστης ταξιδεύει μαζί μου, απολαμβάνει, προβληματίζεται ή χαλαρώνει, τότε η χαρά μου είναι απερίγραπτη. Η «Ολική έκλειψη καρδιάς» απευθύνεται σε όλους εμάς που «βασικά» μεγαλώσαμε στα 80s αλλά και σε εκείνους που θέλουν να γνωρίσουν μια εποχή τόσο κοντινή χρονικά και τόσο αλλιώτικη στην ουσία της».

Το ολοκαίνουργιο, λαμπερό, που μυρίζει φρέσκο μελάνι και αυτή τη μοναδική οσμή του ανέγγιχτου χαρτιού της Μαρία Παναγοπούλου,  κυκλοφορεί απ τις εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ.

«… Μερικές φορές αισθάνομαι κι εγώ κουρασμένη ακούγοντας τον ήχο των δακρύων μου. Άλλες, φοβάμαι πως τα καλύτερά μας χρόνια έχουν ήδη περάσει. Μα δεν μπορώ να κάνω τίποτα. Βιώνω μια ολική έκλειψη καρδιάς. A total eclipse of the heart…».