Η «κότα λειράτη», το ήθος, το ύφος και ο νέος που δεν είναι ωραίος

ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΝΑ ΣΤΕΡΓΙΟΥ

Λοιπόν; Ο νέος είναι (απαραίτητα) ωραίος; Το ερώτημα αυτό θα μπορούσε να αφορά τη διαμάχη μεταξύ Κωνσταντίνου Κυρανάκη και Παύλου Πολάκη στην Προανακριτική Επιτροπή της Βουλής. Η φράση «κότα λειράτη» δεν έλκει την πατρότητά της στον Κυρανάκη αλλά συχνά πυκνά την χρησιμοποιεί ο Άδωνις Γεωργιάδης προς τον Παύλο Πολάκη, επειδή ζήτησε κάποτε να μην αρθεί η ασυλία του, για ένα ζήτημα ήσσονος σημασίας. Άραγε, αυτό το ήθος και το ύφος θέλει να εγκαινιάσει ένας νέος βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας, που τη χρησιμοποίησε κατά του Σφακιανού πολιτικού του ΣΥΡΙΖΑ;

Καραγκιοζιλίκια και ήθη νέων αρίστων πολιτικών!

Το να βάλει κάποιος τον Κωνσταντίνο Κυρανάκη σε κουτάκια δεν είναι και πολύ εύκολο. Δεν είναι σίγουρα Κωνσταντίνος Μπογδάνος. Δεν μιλά ακαταλαβίστικα. Έχει πολιτικές γνώσεις. Είναι ικανός να αντιστρέφει τηλεοπτικά την πολιτική συζήτηση προς όφελός του, ακόμη κι όταν δεν έχει δίκιο, χρησιμοποιώντας συχνά την ίδια μανιέρα. Είναι καινούργιος στο Κοινοβούλιο αλλά όχι χθεσινός στην πολιτική και γνώστης ευρωπαϊκών πραγμάτων. Στην πραγματικότητα , όμως, με αυτά που έκανε στην Προανακριτική Επιτροπή της Βουλής εκφράζει το νέο;

Όχι! Δεν είναι εύκολο να είσαι νέος πολιτικός. Δεν είναι εύκολο να ξεχωρίσεις. Δεν είναι εύκολο σε μία δύσκολη Περιφέρεια να εκλεγείς. Δεν είναι εύκολο να πείσεις πως απ΄ όλη τη γενιά σου, εσύ είσαι ο καλύτερος για να εκπροσωπήσεις το κόμμα σου. Όμως, αυτή μπορεί να είναι η Νέα Δημοκρατία του μέλλοντος; Αυτό είναι το όραμα, για καλύτερα κόμματα, για καλύτερη χώρα; Ο Κωνσταντίνος Κυρανάκης δούλεψε για τις εκλογές. Δεν βγήκε τυχαία. Υπήρχαν άνθρωποι, που πίστεψαν σ΄ αυτόν από τη Νέα Δημοκρατία. Διέπραξε, όμως, ακόμη, ένα σημαντικό πολιτικό ατόπημα με την παρουσία του στην Προανακριτική Επιτροπή της Βουλής, μετά τα καραγκιοζιλίκια με την αποπομπή των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ και τη διεύρυνση του κατηγορητηρίου κατά Παπαγγελόπουλου. Δεν είναι πρώτη φορά, που χρησιμοποιεί υβρεολόγιο και πολλοί μπορούν να θυμούνται τον τρόπο με τον οποίο επιτέθηκε τηλεοπτικά για δήλωσή του στα ελληνοτουρκικά στον πρώην αντιπρόεδρο της Βουλής Γιώργο Βαρεμένο, ο οποίος τον αποκάλεσε «κινούμενη πολιτική αθλιότητα».

Ιατρικό σκάνδαλο, πολιτικό ή σκευωρία;

Η υπόθεση σαφώς έχει ουρά. Ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ έφερε ένα πολιτικό σκάνδαλο στη Βουλή, η Νέα Δημοκρατία προσπαθεί να πείσει ότι το σκάνδαλο ήταν αμιγώς ιατρικό. Αν ήταν αμιγώς ιατρικό, τότε προφανώς δεν έχουν ευθύνες οι υπουργοί Υγείας. Αν όμως γινόταν το μεγάλο κόλπο κάτω από τα μάτιά τους και δεν είχαν πάρει χαμπάρι, τότε όντως φταίει ο Παπαγγελόπουλος. Ήταν σκευωρία και  θα έπρεπε να αθωωθούν λόγω … βλακείας. Αν όμως είναι σκευωρία και δεν καταλάβαινε τι γινόταν κάτω από τη μύτη του ο τότε υπουργός Υγείας, Άδωνις Γεωργιάδης, γιατί τον έχει πρώτο βιολί ο Κυριάκος Μητσοτάκης; Για να βρεθούν κι άλλοι να τον κλέβουν στο Ανάπτυξης, δίχως να παίρνει χαμπάρι; Ας μη γελιόμαστε, η υπόθεση αυτή εξαρχής φαινόταν ότι θα οδηγήσει, σε έναν φαύλο κύκλο. Η προανακριτική επιτροπή έχει πολύ ψωμί και πίσω της και μπροστά της. Και έχει έντονη αντιπαλότητα από τη στιγμή της εκκίνησης. Και έχει και τα πρόσφατα απίστευτα καμώματα με την ιστορία με την κάλπη και την  μυστική – λέμε τώρα -ψήφο του Σταύρου Καλογιάννη. Αν έκανε το ίδιο πράγμα ο Πρόεδρος της Βουλής επί ΣΥΡΙΖΑ ή ΠΑΣΟΚ, η Νέα Δημοκρατία θα είχαν ξεσηκωθεί ακόμη και τ’ ασανσέρ της Βουλής. Αν  γινόταν αυτό σε εκλογικό τμήμα, μπορεί να ακυρώνονταν οι εκλογές. Ο χειρισμός στη συγκεκριμένη περίπτωση του Προέδρου της Βουλής, όσο κι αν πήρε την ιστορία πάνω του, ήταν τουλάχιστον ατυχέστατος. Τι θα έλεγε τότε ως εκπρόσωπος Τύπου ο Κωνσταντίνος Κυρανάκης;

Νομοθεσία και υπουργοί

Παρότι πολλές φορές οι βουλευτές τονίζουν ότι θα έπρεπε όλα τα αδικήματα, να πηγαίνουν κανονικά στο νομοθέτη, η εμπειρία έχει δείξει ότι δεν λειτουργεί καλά αυτό το σύστημα.  Ναι, είχαμε και την καταδίκη Τσοχατζόπουλου και την υπόθεση με το γιουγκοσλαβικό καλαμπόκι και την παραπομπή του Ανδρέα Παπανδρέου κ.ά. Πόσο εύκολο είναι για κάποιον δικαστή να δικάσει, όταν ξέρει ότι αύριο τον ίδιο άνθρωπο, μπορεί να τον έχει υπουργό Δικαιοσύνης ή πρωθυπουργό στο σβέρκο του;

Ο Κυρανάκης κι η πολιτική σκηνή

Ο Κωνσταντίνος Κυρανάκης προφανώς έχει δυνατότητες να είναι κάτι καλύτερο απ΄αυτό που μάθαμε προεκλογικά ή που έχει δείξει όλο αυτό το διάστημα, στη συγκεκριμένη επιτροπή ή με τις ριπές του κατά του Αλέξη Τσίπρα. Στην προανακριτική επιτροπή προφανώς γνώριζε ότι μία τέτοια του φράση θα μπορούσε να δυναμιτίσει το θεριό Παύλος Πολάκης και να γίνει μπάχαλο. Μόνο που ο αψύς κι αμετροεπής και συχνά αγενής, Παύλος Πολάκης μπορεί να έχει πολλά στραβά, ως προς την επικοινωνία, αλλά στο υπουργείο Υγείας ούτε πιράνχας ήταν ούτε ανύπαρκτος ως αναπληρωτής υπουργός. Άφησε έργο. Θωράκισε νησιά, υγειονομικά. Δεν άφησε στην τύχη του, ανθρώπους, που είναι ακρίτες. Πολλοί άνθρωποι, έχουν να τον θυμούνται για το πόσο σεβάστηκε τους ασθενείς σε αντίθεση με αρκετούς άλλους χειρουργούς, που χωρίς φακελάκι δεν ξεκινούσαν επέμβαση. Μάζεψε τα οικονομικά και δεν ρώτησε ποτέ τι κόμμα είναι ο άλλος, για να τον βοηθήσει.  Ο Κυρανάκης, όμως, σκέφτηκε πως θέλει να τον θυμούνται;

Οι βουλευτές που έμειναν στο ελληνικό κοινοβούλιο το άξιζαν και είχαν κάτι να πουν και όχι γιατί ήταν βροντόφωνοι!

Οι νέοι βουλευτές κατά κανόνα , ανάλογα και με την ηλικία, λειτουργούν περισσότερο με το θυμικό και λιγότερο με την πραγματικότητα. Δεν αντιλαμβάνονται πως είναι διαφορετική η πολιτική διαφωνία από τις προσωπικότητες των αντιπάλων.  Κάποιοι νομίζουν ότι επειδή έγιναν βουλευτές είναι υποχρέωσή τους, απλώς να φωνάζουν ή να καταγγέλλουν τους πολιτικούς τους αντιπάλους. Δεν αντιλαμβάνονται ότι ξεθωριάζουν οι ίδιοι. Κι ότι αν ποτέ βρεθεί στην αντιπολίτευση δεν θα τους δέχονται στο γραφείο οι πολιτικοί τους αντίπαλοι, για να λύσουν οποιοδήποτε θέμα. Βουλευτές που έμειναν πολύ καιρό στο ελληνικό κοινοβούλιο, κατά κανόνα, το άξιζαν. Δεν έμειναν γιατί φώναζαν. Με λιγοστές εξαιρέσεις έμειναν, γιατί είχαν κάτι να πουν.

Ο αείμνηστος Γιώργος Γεννηματάς μνημονεύεται τακτικά απ΄ όλους, γιατί απλά ήταν συναινετικός κι έφτιαξε πράγματα. Ο Αντώνης Τρίτσης γιατί είχε ένα όραμα, το οποίο εν τέλει το αγκάλιασε η Νέα Δημοκρατία. Η αείμνηστη Μελίνα, γιατί δεν έβαζε ταμπέλες. Ο Δημήτρης Κρεμαστινός γιατί ήταν ένας ευγενικός άνθρωπος. Δίπλα του έχει τον πρώην δήμαρχο Παλαιού Φαλήρου και νυν βουλευτή της ΝΔ,  Διονύση Χατζηδάκη. Δεν έμαθε τίποτα;

Η ευγένεια δεν κοστίζει

Δεν κοστίζει η αληθινή ευγένεια, αλλά δείχνει ήθος. Ο Ανδρέας Κατσανιώτης ξεχωρίζει, στην πολιτική από τη ΝΔ, για τον σεβασμό στον συνομιλητή του.  Ο Ανδρέας ο Ξανθός, παρότι κάποιοι μπορεί να διαφωνούν πολιτικά μαζί του, έκανε πολλή δουλειά στο υπουργείο Υγείας μαζί με τον Παύλο Πολάκη. Όλοι μιλούν με καλά λόγια για τον Ανδρέα Ξανθό κι ο Παύλος Πολάκης είναι μονίμως το κόκκινο πανί. Γιατί; Γιατί το ίδιο πράγμα που θα πει ο Ξανθός, θα το πει με τέτοιο τρόπο, που θα τον σεβαστούν όλοι, το ίδιο πράγμα, που θα πει ο Πολάκης θα το παίξουν τα κανάλια, αλλά πάντα αρνητικά. Επικοινωνιακά παρότι έχει δικούς του φανατικούς ψηφοφόρους, δυστυχώς, είναι αυτό που λέμε «καμένος». Οι πολιτικοί, που έμειναν πολλά χρόνια, στο στερέωμα, δεν ήταν μόνο για λόγους πελατειακούς ούτε γιατί τους έπαιζε το σύστημα του κομματικού μηχανισμού ή μιας επιχειρηματικής ελίτ.  Ήταν, γιατί άκουγαν. Ήταν γιατί δεν πήραν πολύ ψηλά τον αμανέ. Ήταν γιατί αφουγκράζονταν την κοινωνία. Ήταν, γιατί οι συνεργάτες τους δεν έγραφαν στα παλιά τους τα παπούτσια τους πολίτες. Γιατί ήταν συνεπείς στα ραντεβού με τους δημοσιογράφους και δεν τους έστηναν. Γιατί μπορούσαν να διακρίνουν ποιος είναι πολιτικός αντίπαλος απ΄ αυτόν, που είναι εχθρός. Κι αυτό ακόμη κι ο Παύλος Πολάκης, όταν πρόκειται για Νεοδημοκράτη βουλευτή,  που έχει προσφέρει, το κάνει.

Νέοι βουλευτές με παλιακά τερτίπια να αδικούν τους εαυτούς τους

Οι νέοι βουλευτές, νομίζουν πως αυτό τους επιτάσσει ο ρόλος τους. Στην πραγματικότητα όμως, αδικούν πολλές φορές και τον εαυτό τους. Γίνονται εριστικοί κι αγενείς. Δεν ακούν. Βάζουν θέματα της αρεσκείας τους, σε επιτροπές άσχετες, γιατί είδαν μπροστά τους υπουργό. Θυμώνουν, χωρίς να υπάρχει λόγος, βγάζουν λόγους και διακόπτουν τον συνομιλητή τους. Σαφώς, δεν είναι μόνο νέοι, που το κάνουν αυτό. Το κάνουν και βουλευτές σαφώς πολύ μεγαλύτερης ηλικίας  αλλά δεν είναι ωραίο. Δεν τους τιμά. Η Βουλή σαφώς είναι κατεξοχήν πεδίο αντιπαράθεσης ενώ θα έπρεπε να είναι σε πολλά θέματα να είναι κατεξοχήν πεδίο σύνθεσης. Το να είναι κάποιος μαχητικός, δεν σημαίνει πως πρέπει να είναι και αγενής. Δεν γίνεται κάποιος καλύτερος βουλευτής, επειδή φωνάζει περισσότερο. Οι φωνακλάδες βουλευτές μπορεί να έχουν καλύτερη μοίρα στα δελτία ειδήσεων, να προβάλλονται περισσότερο στις εκλογικές τους περιφέρειες. Όμως, οι μονίμως φωνακλάδες προκαλούν τον γέλωτα, διότι, κάνουν μπαμ πως παίζουν κακό, βέκιο θέατρο. Κι οι πολλοί μακροπρόθεσμα δεν κερδίζουν.

Νέοι βουλευτές σε ηλικία και περγαμηνές

Αντίθετα, υπάρχουν περιπτώσεις νέων βουλευτών, σε ηλικία που αξίζει τον κόπο ν΄ αναφερθούν, γιατί πράγματι ξεχωρίζουν. Στην προηγούμενη Βουλή ήταν ο Αλέξανδρος Μεϊκόπουλος, ΣΥΡΙΖΑ Μαγνησίας κι η Νατάσσα Γκαρά, από τον Έβρο, ο Γιώργος Ψυχογιός, από την Κορινθία που κατόρθωσαν να επανεκλεγούν κι αυτή τη φορά, με τον ΣΥΡΙΖΑ, ενώ εξαιρετικές είναι οι τωρινές παρουσίες και της Μαρίας Κομνηνάκα , βουλευτή Λέσβου του ΚΚΕ και της  Κωνσταντίνας Αδάμου, Β΄Θεσσαλονίκης του ΜέΡΑ25. Δεν είναι οι μόνες αλλά ο λόγος τους είναι κατανοητός, με ωραία χρήση της ελληνικής γλώσσας, που φαίνεται πως και την κατέχουν καλά και δεν την χρησιμοποιούν για το θεαθήναι. Είναι ο Απόστολος Πάνας από το ΚΙΝΑΛ, ο οποίος ασκεί κριτική κι είναι αξιοπρεπής. Η Ραλλία Χρηστίδου, από τον ΣΥΡΙΖΑ, δεν ξεκίνησε και πολύ καλά, αλλά βελτιώνεται διαρκώς. Κι αυτό έχει τη σημασία του. Ο Κωνσταντίνος Κυρανάκης στα 33 του χρόνια θα μπορούσε να δείξει πολύ περισσότερα στη Βουλή, από το να κεντράρει σε ένα παιχνίδι ύβρεων και κριτικής περί επιδομάτων.

Βουλή και θεατρική σκηνή κακού ρεπερτορίου και βέκιων ερμηνειών

Οι βουλευτές θέλοντας και μη, εκτός από το αμιγώς πολιτικό τους έργο, παίζουν και σε μία μεγάλη θεατρική σκηνή. Μερικοί απ΄ αυτούς θα μείνουν για πάντα κομπάρσοι. Δεν θα μάθει κανείς την ύπαρξή τους και θα φύγουν αθόρυβα , όπως ήρθαν. Μερικοί, όμως, που έχουν την ευκαιρία να τους παίζουν τα μέσα , πρέπει να ξέρουν, γιατί θα τους θυμούνται. Θα τους θυμούνται για τις φωνές τους ή για τις προτάσεις τους; Θα τους θυμούνται γιατί ξεστόμιζαν ύβρεις, γιατί είχαν ρατσιστικό λόγο ή γιατί είχαν να βελτιώσουν τη νομοθεσία; Θα τους θυμούνται γιατί ήταν διαβασμένοι ή γιατί συλλάβιζαν το κείμενο που τους έγραψαν συνεργάτες;  Διαχρονικά υπάρχουν βουλευτές, που μπορεί να κάνουν έργο, να έχουν ιδέες αλλά να μην είναι πολύ γνωστοί στο ευρύ κοινό , γιατί δεν τους παίζουν τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Είναι οι δευτεραγωνιστές. Ασχολούνται με το κοινοβουλευτικό έργο, παραθέτουν προτάσεις, με γνώση, με διαρκές διάβασμα. Αργά ή γρήγορα, παρά τις όποιες εσωκομματικές ισορροπίες, κάποιοι θα ξεχωρίσουν. Κι αυτοί, που θα ξεχωρίσουν τα κόμματα θ΄ αναγκαστούν αργά ή γρήγορα να τους δώσουν ρόλους και να γίνουν και πρωταγωνιστές. Και θα φανεί κι όταν αποκτήσουν ρόλους, τι ακριβώς κάνουν. Υπάρχουν αυτοί, που μακροπρόθεσμα θα εκμεταλλευθούν τη θέση εξουσίας, για ίδιον όφελος ή γενικότερα για χατίρια σε πολιτικούς φίλους. Τα έργα τους θα μαθευτούν, αλλά αυτό θα φαίνεται στις φάτσες των συναδέλφων τους, μόλις τους βλέπουν. Γιατί κι οι βουλευτές, που αξίζουν τον κόπο,  εκνευρίζονται μαζί τους, γιατί τους εκθέτουν. Υπάρχουν κι αυτοί, που ακόμη και αν έχασαν μία εκλογική αναμέτρηση, λόγω συγκυριών, ή άλλων συνθηκών, αλλά επειδή τους αγαπάει ο κόσμος θα τους δώσει μία δεύτερη ευκαιρία να ξαναβγούν. Κι υπάρχουν κι αυτοί, που καταφεύγουν στις εύκολες λύσεις, στη στοχοποίηση και στον διασυρμό του πολιτικού τους αντιπάλου. Που αντί να κάνουν πολιτικές ερωτήσεις στους αντιπάλους τους, βρίσκουν τρόπους, για να ξεφύγει η κατάσταση με υβρεολόγιο κι απειλές. Μακροπρόθεσμα μαζεύουν το χειρότερο «εκλογικό πελατολόγιο». Ο Κωνσταντίνος Κυρανάκης ως βουλευτής έχει σαφώς δυνατότητες για κάτι καλύτερο, απ΄ αυτό το αμετροεπές πλάσμα, που παρουσίασε προεκλογικά ή το απαράδεκτο στυλάκι, που παρουσίασε εξαρχής στη συγκεκριμένη επιτροπή. Είναι  νέος κι έχει και δυνατότητες και πολιτικό χρόνο. Όσο περνάς όμως ο καιρός, το ερώτημα είναι αν ο ίδιος θέλει να τον θυμούνται στη Βουλή, στην κατηγορία του «πολύ κακό για το τίποτα».