Τα νούμερα είναι ένα μέρος της αλήθειας! Για 4.500 βιασμούς τον χρόνο στην Ελλάδα κάνουν λόγο οι στατιστικές. Όμως, ούτε 300 από αυτές δεν καταγγέλλονται στην αστυνομία, άρα κάποιοι κατάλογοι με αριθμούς δείχνουν την Ελλάδα πολύ χαμηλότερα από ό, τι σε άλλες χώρες, ως προς την ποσότητα των βιασμών. Στην Σουηδία, ας πούμε, χώρα με αντίστοιχο πληθυσμό με την Ελλάδα, δηλώνονται περίπου 5.500 βιασμοί ετησίως. Σύμφωνα με στοιχεία της Eurostat, οι περιπτώσεις καταγγελλόμενων περιστατικών σεξουαλικής βίας στην Ε.Ε αυξήθηκαν το 2016 κατά 8% σε σχέση με το 2015, ενώ από τις αρχές του 2013 έως το 2016 η άνοδος έφτασε το 26%. Σύμφωνα με πρόσφατη έκθεση της Διεθνούς Αμνηστίας, στην ΕΕ μία στις 20 γυναίκες άνω των 15 ετών έχει βιαστεί, ενώ μία στις 10 έχει υποστεί κάποιας μορφής σεξουαλική βία. Ένας βιασμός κάθε τρεις ημέρες και μία απόπειρα την εβδομάδα καταγγέλθηκε στις αστυνομικές αρχές της χώρας, το 2015, ένας κάθε 2,5 μέρες και μία απόπειρα κάθε έξι μέρες, το 2014. Συνολικά, τον προηγούμενο χρόνο, σύμφωνα με στοιχεία του Αρχηγείου της ΕΛ.ΑΣ., καταγγέλθηκαν 122 περιπτώσεις βιασμών και 56 απόπειρες, ενώ εξιχνιάστηκαν 121 περιπτώσεις. Συνελήφθησαν ως δράστες 88 Έλληνες και 54 αλλοδαποί. Το 2014 τα νούμερα ήταν πιο αυξημένα, καθώς είχαν καταγγελθεί 134 βιασμοί, 64 απόπειρες και είχαν εξιχνιασθεί 143 υποθέσεις, ενώ συνελήφθησαν 108 Έλληνες και 54 αλλοδαποί. Ο Άγγελος Τσιγκρής είναι καθηγητής Εγκληματολογίας κι έχει διατελέσει εκπρόσωπος της χώρας μας στο Δίκτυο Πρόληψης της Εγκληματικότητας, της Ε.Ε., και στη Μόνιμη Αντιπροσωπία του ΟΗΕ για την Πρόληψη του Εγκλήματος και την Ποινική Δικαιοσύνη. Στο παρελθόν είχε σχολιάσει ότι το 94% των υποθέσεων βιασμού μένει στο σκοτάδι. Έχει ενδιαφέρον ο τρόπος με τον οποίο ο καθηγητής ορίζει τον βιασμό: “Πρόκειται για έγκλημα κατά του συνόλου της ανθρώπινης προσωπικότητας. Ο βιαστής δεν παραβιάζει μόνο τη γενετήσια σφαίρα της γυναίκας που βιάζει. Ουσιαστικά αποδομεί το σύνολο της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και ακυρώνει οποιαδήποτε δυνατότητα έκφρασης ανθρώπινου λόγου. Ακυρώνει το σύνολο της δομής της προσωπικότητας του άλλου». Από τις έρευνές του προκύπτει ότι το 53,4% των βιαστών είναι άτομα νεαρής ηλικίας, ενώ το 32,8% είναι μεσήλικες. Το 46,5% των βιασμών γίνεται στην επαρχία και το υπόλοιπο ποσοστό σε μεγάλα αστικά κέντρα. Το 50,9% των βιαστών προέρχεται από τη μεσαία κοινωνικοοικονομική τάξη και, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των θυμάτων τους, το 31% αυτών είναι αρκετά μορφωμένοι.
Οι βιαστές δεν είναι ράτσα ειδική
Συχνά, έχουμε δει και ακούσει ότι ένας βιαστής δεν είναι απλώς ένας εγκληματίας, αλλά ότι η παράνομη και ειδεχθής πράξη του αποδίδεται στην «αρρώστια», στην «σεξουαλική διαστροφή», ή στον «προβληματικό» χαρακτήρα του. Ο βιαστής παρουσιάζεται ως άνθρωπος με ψυχικές διαταραχές ή βγαλμένος από θρίλερ, σαν τέρας, σαν σκοτεινή μορφή των δρόμων. Κι όμως, η πλειοψηφία των βιαστών είναι καθημερινοί άντρες χωρίς ψυχολογικά προβλήματα, άντρες που δεν είναι “ανώμαλοι”, αλλά υγιέστατοι-απλώς επιλέγουν αυτόν τον τρόπο για να επιβληθούν σε μια γυναίκα ή να την εκδικηθούν ή να την τιμωρήσουν ή να την εξαναγκάσουν να κάνει κάτι που η ίδια δεν θέλει. Το 1981 η «Γυναικεία Ομάδα Πρωτοβουλίας ενάντια στη βία και τους βιασμούς-Σπίτι των Γυναικών» φώναξαν στην πορεία της 3ης Δεκεμβρίου 1981 ένα συγκεκριμένο σύνθημα: “Ο Τύπος μάς βιάζει καθημερινά-Ο Τύπος μάς βιάζει άλλη μια φορά”. Πέραν του ότι πολλοί βιασμοί αποσιωπούνταν πλήρως, αυτοί που δημοσιοποιούνταν παρουσιάζονταν ως ξεκομμένοι από την ίδια την κοινωνία, ως κομμάτια δραματικών θρίλερ ιστοριών που προξενούν πραγματική απορία και έκπληξη.
Υπόθεση Κυριάκος Παπαχρόνης
Ο 19χρονος έφεδρος αξιωματικός Κυριάκος Παπαχρόνης παγώνει την τοπική κοινωνία της Δράμας με βιασμούς, γυναικοκτονίες και βομβιστικές επιθέσεις. Ο “δράκος της Δράμας” καταδικάστηκε σε κάθειρξη 23 ετών, αλλά ο ίδιος δήλωνε αμετανόητος :«Στείλτε με στο απόσπασμα, γιατί αν βγω έξω, πάλι τα ίδια θα κάνω». Ο Κυριάκος Παπαχρόνης, μετά από 21 χρόνια και 6 μήνες στις φυλακές, έκανε αίτηση αποφυλάκισης και αποφυλακίστηκε τον Δεκέμβριο του 2004, σε ηλικία 44 ετών και με περιοριστικούς όρους. Λέγεται ότι όλα ξεκίνησαν ότι στα 14 του είχε τραυματική εμπειρία με μια ιερόδουλη, η οποία πρόσβαλε τον ανδρισμό του-είναι ικανή, όμως, μια τέτοιου είδους εμπειρία να οδηγήσει έναν άντρα στην σφαγή και το εκπεφρασμένο μίσος απέναντι στις γυναίκες; Ίσως ναι. Όταν συνελήφθη, ήταν 13 Δεκεμβρίου 1982. Είχε βιάσει και δολοφονήσει με στιλέτο μια ιερόδουλη στην Δράμα.
Υπόθεση: Αντώνης Δαγκλής
Υπήρξε, φυσικά, και άλλος περίφημος “δράκος των ιερόδουλων”, ο Αντώνης Δαγκλής. Στις 29 Οκτωβρίου 1995 ανακαλύφθηκε στην περιοχή κοντά στα διόδια της Τραγάνας το τεμαχισμένο πτώμα της 29χρονης ιερόδουλης Ελένης Παναγιωτοπούλου η οποία είχε πέσει θύμα του. Τα κομμένα μέλη είχαν σκορπιστεί σε διάφορα σημεία της περιοχής, ενώ ο δολοφόνος είχε αφαιρέσει τα σπλάχνα και είχε κόψει τις θηλές από τους μαστούς του θύματος.
Υπόθεση: Σπύρος Μπέσκος
Πίσω, στα 80s, ο Σπύρος Μπέσκος αναζητούσε τα θύματά κυρίως τις βραδινές ώρες σε παραλιακές περιοχές και τα επιβίβαζε στο μικρό οτομπιάνκι που οδηγούσε. Βίασε και στραγγάλισε δύο γυναίκες και πραγματοποίησε 14 απόπειρες επιπλέον. Συνελήφθη το 1983 όταν αποπειράθηκε να επιτεθεί σε μία αστυνομικό, που είχε τοποθετηθεί ως «δόλωμα» Οι πηγές αναφέρουν ότι στις ανακρίσεις ο Μπέσκος παρέμεινε ψύχραιμος μέχρι που ήρθε «τετ α τετ» με ένα από τα θύματά του. Καταδικάστηκε σε δις ισόβια και αποφυλακίστηκε τον Αύγουστο του 2008 με βούλευμα του Συμβουλίου Εφετών Πειραιά με την υποχρέωση της μη εξόδου από τη χώρα και της υποχρεωτικής παρουσίας στο οικείο Αστυνομικό τμήμα κάθε μήνα. Σε δηλώσεις του μετά την αποφυλάκιση του ζήτησε συγγνώμη για το μεγάλο και άδικο πόνο που προκάλεσε.
Υπόθεση: Χρήστος Γκίλης
Μεταξύ του 1997 και 1998, ο Χρήστος Γκίλης, είχε βιάσει περισσότερες από 28 γυναίκες στην Αθήνα στις περιοχές Κυψέλης, Πατησίων, Κολωνού, Γκύζη και Εξαρχείων. Όταν συνελήφθη ήταν 26 ετών. Χαρακτηριστικό του γνώρισμα ήταν ότι «χτυπούσε» τα θύματα του μέσα σε ασανσέρ.
Η Μυρτώ
Το 2012, έλαβε χώρα ένα περιστατικό που στοιχειώνει όλους και όλες μας μέχρι σήμερα. Το περιστατικό συνέβη στις 22 Ιουλίου σε ένα απόμερο σημείο στην παραλία της Χρυσής Ακτής της Πάρου. Εκεί, η 15χρονη Μυρτώ, η οποία έκανε διακοπές στο νησί, άκουγε μουσική από το κινητό της όταν ξαφνικά της επιτέθηκε άνδρας πακιστανικής καταγωγής. Tη χτύπησε, την κακοποίησε σεξουαλικά και στη συνέχεια προσπάθησε να της συνθλίψει το κεφάλι με μία πέτρα. Ο δράστης με σημαντική καθυστέρηση τελικά εντοπίστηκε και συνελήφθη.
…Είναι άντρες καθημερινοί
Ένα από τα πιο ακραία περιστατικά συνέβη στην Ισπανία το φθινόπωρο του 2017, στο πλαίσιο της παραγωγής του Big Brother. Η παραγωγή οργάνωσε ένα πάρτι για τους διαγωνιζόμενους, με αλκοόλ, μουσικές και χορούς. Κάποια στιγμή, η 24χρονη συμμετέχουσα στο reality Καρλότα Πράδο θυμάται να αποσύρεται μεθυσμένη στο δωμάτιο της. Έπειτα, κενό. Το επόμενο πρωί, η Καρλότα κλήθηκε στο δωμάτιο επικοινωνίας, όπου η φωνή του «Μεγάλου Αδερφού» της ανακοίνωσε ότι θα παρακολουθήσει ένα βίντεο. Χωρίς κάποια περαιτέρω προετοιμασία, η προβολή ξεκίνησε. Η 24χρονη συνειδητοποιεί ότι είναι στιγμιότυπα από το προηγούμενο βράδυ. Μαζί της στο δωμάτιο είχε μπει και ο Χοσέ Μαρία Λόπεζ, ένας διαγωνιζόμενος με τον οποίο είχε συνάψει σχέση κατά τη διάρκεια του σόου. Την πλησίασε και άρχισε να τη φιλάει, εκείνη όμως τον απώθησε, ενώ ακούγεται να μουρμουράει «όχι, δεν μπορώ». Στην συνέχεια, φαίνεται να λιποθυμά στο κρεβάτι. Ο Χοσέ Μαρία δεν σταμάτησε, δεν την σεβάστηκε. Με όλες τις κάμερες να τον καταγράφουν, βίασε την Καρλότα που είχε χάσει τις αισθήσεις της, τουλάχιστον για λίγα λεπτά, μέχρι που ακούστηκε μια φωνή από τα μεγάφωνα που του έλεγε να σταματήσει…. Μόλις είδε αυτό το βίντεο η κοπέλα, άρχισε να κλαίει με λυγμούς και να παρακαλά την παραγωγή να σταματήσει την προβολή. Ζητούσε επανειλημμένα να της φέρουν κάτι για να ηρεμήσει και να την αφήσουν να βγει από το δωμάτιο. Η απάντηση της φωνής ήταν ότι «Αυτό το θέμα, για το καλό το δικό σου και του Χοσέ Μαρία, δεν πρέπει να βγει από εδώ». Η παραγωγή του Big Brother, που δεν ήταν προετοιμασμένη για μία τέτοια αντίδραση, απομάκρυνε την Καρλότα από το σπίτι και την μετακίνησε σε ένα ξενοδοχείο όπου βρισκόταν υπό την επίβλεψη ψυχολόγου. Το βίντεο με τη σκηνή του βιασμού, αλλά και το βίντεο με την Καρλότα να υποχρεώνεται να παρακολουθήσει την σεξουαλική κακοποίησή της – χωρίς να έχει ενημερωθεί, χωρίς να έχει δώσει την έγκριση της και χωρίς κανενός είδους ψυχολογική υποστήριξη τη στιγμή εκείνη- δεν προβλήθηκαν ποτέ από την ισπανική τηλεόραση. Φυσικά, όταν το γεγονός δημοσιοποιήθηκε, η κοινωνική κατακραυγή ήταν τεράστια. Το κανάλι και η παραγωγή του Big Brother επέλεξαν να κρατήσουν αποστάσεις και να μην προβούν σε πολλές ανακοινώσεις. Η 24χρονη άσκησε δίωξη και μέχρι σήμερα η υπόθεση αναμένεται να εκδικαστεί. To 2019, η ισπανική ψηφιακή εφημερίδα El Confidencial έδωσε στη δημοσιότητα το βίντεο όπου η κοπέλα παρακολουθεί τον βιασμό της… Η Καρλότα δεν έχει συνέλθει ακόμα από όλο αυτό, ενώ βρίσκεται υπό συνεχή ψυχιατρική παρακολούθηση.
Η δική μου ιστορία…
Πριν αρκετά χρόνια, γύρω στ0 2013, έκανα το λάθος, από ό, τι αποδείχτηκε, να κολακευτώ από την γνωριμία μου με έναν πολύ δημοφιλή ηθοποιό και σκηνοθέτη. Κανονίσαμε μέσω facebook για συνέντευξη, η οποία πραγματοποιήθηκε ραδιοφωνικά. Μερικές μέρες αργότερα, με προσκάλεσε σπίτι του κι εγώ πήγα. Ακόμα και τώρα, που το γράφω, με πιάνω να προσπαθώ να βρω τον κατάλληλο τρόπο, ώστε να σας βοηθήσω να μην έχετε ερωτήματα τύπου “πώς κι έτσι;”, “ε, κι εσύ, δεν πρόσεχες;” και τα λοιπά. Ήταν βραδάκι, γύρω στις 21:00. Κάθισα στο σαλόνι, μιλούσαμε, δέχτηκα κάποια κοπλιμέντα, στην τηλεόραση προβάλλονταν σκηνές από ταινία στην οποία έπαιζε και είχε κυκλοφορήσει πρόσφατα. Ξαφνικά, με πλησιάζει και μου κάνει love attack, το πρόσωπο στο πρόσωπο, τα χέρια του σφιχτά γύρω μου. Δεν προλαβαίνω να αντιδράσω, ημι-ανταποκρίνομαι καθώς αισθάνομαι άβολα και απλώς σκέφτομαι ότι με το που σταματήσει όλο αυτό θα φύγω. Πέρασαν μερικά λεπτά. Του δήλωσα ότι δεν πρόκειται να κάνουμε σεξ, να μην το περιμένει, ότι με κάνει να νιώθω άβολα και ότι είναι κρίμα να χαλάσει η γνωριμία μας. Μερικά λεπτά αργότερα, ο κύριος αυνανίστηκε ενώπιον μου, τελείωσε στο πάτωμα, τα σκούπισε και όλα καλά. “Δεν άντεχα άλλο”, μου είπε. Πρώτη φορά στην ζωή μου βίωνα κάτι τέτοιο, ήμουν και πολύ μικρή τότε. Ενώ ήθελα σαν τρελή να φύγω από το σπίτι του, περίμενα ένα μισάωρο, έκανα πως γέλασα με κάτι χαζά αστεία που έλεγε και έφυγα ήρεμα…
…Κι άλλη μία
Πέρασαν τα χρόνια και έφθασε κι η δική μου ώρα να βρεθώ σε ένα sex party που γινόταν σε γνωστό κλαμπ της πόλης. Εκεί, όλα καλά, όλα συναινετικά και φίνα. Η φίλη με την οποία είχαμε πάει συνδεόταν προσωπικά με έναν από τους διοργανωτές. Μου την βάρεσε να το κάνω ρεπορτάζ όλο αυτό και της ζήτησα να με φέρει σε επαφή με τους διοργανωτές, ουσιαστικά μια ομάδα ανθρώπων ήταν αλλά 2-3 είχαν τα γενικά κουμάντα. Γνωριζόμαστε λίγο εκείνη τη νύχτα και μετά από μερικές μέρες μιλάμε στο τηλέφωνο για να κλείσουμε συνάντηση. Με καλεί στο σπίτι του, θα πηγαίναμε με την φίλη μου και “κοπέλα” του, η οποία τελευταία στιγμή δεν τα κατάφερε, αλλά μου είπε ότι είναι απολύτως οκ να πάω μόνη με το μαγνητοφωνάκι μου. Απόγευμα ήταν, χαλαρά. Μες στο σπίτι, ο τύπος, ένας άλλος τύπος από το team και ένας γνωστός, πολύ γνωστός τηλεοπτικά ηθοποιός και τραγουδιστής σε μπαράκια του κέντρου. Μιλάμε, συνεντευξιαζόμαστε, πίνουμε λίγο κρασί, ψήνουν πίτσα, πολύ φιλόξενοι και ευγενείς. Ετοιμάζομαι να φύγω και ξεκίνησαν τα όργανα. “Πού πας τώρα;” ,“Έτσι θα φύγεις, πάνω που περνούσαμε τόσο ωραία;” και τα τοιαύτα. Όσο αρνούμουν, οι λεκτικές απειλές και το ανάλογο ύφος συνέχιζαν και σοβάρευαν, γύρισαν εναντίον μου για τα καλά: “νομίζεις ότι είσαι καμιά θεά; σου πέφτουμε πάρα πολλοί, κοριτσάκι μου”, “αν το πεις αυτό, εσένα θα πιστέψουν ή εμάς; Εσύ ήσουν που ήρθες στο σεξ πάρτι σαν την πουτάνα, τώρα το παίζεις παρθένα;” και λοιπά, και λοιπά, και λοιπά… Ειδικά ο διάσημος ηθοποιός έδινε και έπαιρνε. Κένταγε! Με ηρεμία, κοιτάζοντάς τους στα μάτια και λέγοντάς τους την δική μου άποψη για όλα αυτά, έφυγα από το σπίτι χωρίς να με αγγίξουν καθόλου. Έντρομη. Ταραγμένη. Να κλαίω, να χτυπιέμαι, να αισθάνομαι ρεζιλεμένη και βρώμικη. Να στεναχωριέμαι για την φίλη μου, που της έτυχε τέτοιος γκόμενος, ο οποίος αποπειράται να κάνει σεξ με τις φίλες της, στο σπίτι του, ενώ έχει ακούσει ρητά το ΟΧΙ. Ένα μαύρο χάλι. Επειδή τότε δεν ήμουν άνετη να μαθευτεί ότι έχω πάει σε σεξ πάρτι, κλείδωσα μέσα μου αυτή την ιστορία. Είμαι, όμως, ακόμα και σήμερα δειλή: δεν λέω ποιοι είναι οι δύο κύριοι των ιστοριών. Δεν ξέρω τι με κρατάει. Ίσως η ανασφάλεια, ο φόβος ότι θα τους ζητηθεί ο λόγος και αυτοί θα πουν ότι το κάνω επειδή αναζητώ δημοσιότητα ή ότι λέω ψέματα, ή ότι το λέω τώρα, τόσον καιρό μετά, ή δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο.
Τα κωλόπαιδα
Για τον πρώτο, έχω αποφασίσει να μην το κάνω-τον έχω κάνει ρόμπα σε όλον μου τον στενό κύκλο φίλων, ξέρουν, και αυτό με κάνει να νιώθω κάπως ανακουφισμένη. Την δεύτερη ιστορία την διηγήθηκα σε ένα συγκεκριμένο άτομο τις προάλλες, με ονόματα και διευθύνσεις. Τώρα, την γράφω χωρίς λεπτομέρειες, προσδοκώντας μέσα μου, να οδηγηθεί αυτό το κείμενο στα τρία κωλόπαιδα εκείνης της βραδιάς με κρασί και πίτσα και ειδικά στον ηθοποιό της πλάκας, που το παίζει και πολύ καλό παιδί στα social.
Λύση υπάρχει;
Ευχή όλων μας η πλήρης εξάλειψη του συγκεκριμένου εγκλήματος. Μακάρι να μπορούσε κανείς να απομονώσει τους παράγοντες εκείνους που κάνουν έναν άντρα βιαστή, αλλά αυτά είναι αδύνατο σχεδόν να συμβούν. Οι λόγοι και τα κίνητρα, από πρόσωπο σε πρόσωπο δεν είναι ίδια. Η τιμωρία τους, όμως, οφείλει να είναι πραγματική και υποδειγματική. Καμία καλή συμπεριφορά μες στην φυλακή να μην αρκεί για να τους βγάζει έξω. Όπως, επίσης, έχουμε χρέος ως κοινωνία να προστατεύσουμε τα θύματα των βιασμών, τα οποία πρέπει να μιλούν, να καταγγέλλουν από την πράξη του βιασμού μέχρι ακόμα και μια απλή απόπειρά του. Η ίδια η κοινωνία έχει αρκετά βήματα να κάνει ακόμα ως προς αυτό. Εξ ου και οι γονείς πρέπει να διδάσκουν στα παιδιά τους ότι τα φύλα είναι ίσα, κι ας μην είναι ίδια, ότι οι άντρες έχουν όσα δικαιώματα έχουν οι γυναίκες και ότι οι γυναίκες δεν είναι κτήμα κανενός. Ο βιασμός είναι έγκλημα, ακόμη μεγαλύτερο έγκλημα, όμως, είναι η προσπάθεια συγκάλυψης ή επίρριψης της ευθύνης στο θύμα. Πολιτεία, Μέσα Ενημέρωσης, σχολεία, κρατικοί και ιδιωτικοί φορείς πρέπει να κινητοποιηθούν, να συνεργαστούν και να αντιμετωπίσουν με σοβαρότητα το πρόβλημα. Τα ΜΜΕ πρέπει να πάψουν να καλύπτουν μια είδηση βιασμού με απαρχαιωμένο και κινηματογραφικό τρόπο: ο δράκος της Φωκίωνος, ο Αφγανός, ο σχιζοφρενής, ο διακεκριμένος επιστήμονας κλπ.. Οι βιαστές έχουν ονοματεπώνυμο. Είναι, όμως, και κάτι ακόμα που πρέπει να προσεχθεί. Στην θέλησή μας να βάλουμε στοπ στην κουλτούρα του βιασμού, δεν πρέπει να πάρουμε κεφάλια σβάρνα. Πάνω στην ζέση μας να κάνουμε την διαφορά, δεν χρειάζεται να κάνουμε αντιπάλους μας αυτούς που είναι σύμμαχοί μας. Ούτε πρέπει να προσδοκούμε ότι θα έχουμε όλοι τις ίδιες απόψεις. Ας πούμε, μια γυναίκα μπορεί να είναι υπέρ της μονογαμίας και του γάμου και μία άλλη να κάνει σεξ με τρεις κάθε μέρα: μπορούν κάλλιστα και οι δύο να είναι ενάντια στην κουλτούρα του βιασμού.
Το επικό λιντσάρισμα και προσοχή στο κενό
Συχνά, και όχι πάντα αδίκως, λέγεται ότι ο μισογυνισμός και ο σεξισμός θρέφουν τους βιαστές. Είναι μέγα ατόπημα, όμως, να θεωρούμε κάποιον που λέει σεξιστικά αστεία δυνάμει βιαστή. Είναι έως και παράνομο, δηλαδή. Πριν λίγες ημέρες, έγραψα ένα κείμενο στην στήλη μου για το σεξ σε γνωστό ανδρικό site όπου παρέθετα την άποψή μου για την υποταγή της γυναίκας στο κρεβάτι με τρόπο αντιδημοφιλή. Ενώ ήταν ξεκάθαρο ότι μιλούσα για την υποταγή ως ρόλο, άρα ως κάτι που αφορά όλα τα φύλα, δεν δίστασα να γράψω ότι η ανατομία και η φύση της γυναίκας κατά την ταπεινή μου άποψη έχει πολλές δυνατότητες παιχνιδιού από την θέση της υποταγμένης-πάντα, εφόσον το θέλει, πάντα όσο το επιθυμεί. Το λιντσάρισμα που δέχτηκα ήταν επικό. Απειλήθηκα με “ψόφο” και άλλα κοσμητικά ευχετήρια, κατηγορήθηκα ότι προωθώ την κουλτούρα του βιασμού. Επί τρεις ημέρες. Αισθάνθηκα απογοήτευση, θλίψη και θυμό που κατηγορήθηκα για κάτι από το οποίο απέχω χιλιόμετρα. Προσοχή, λοιπόν, στο κενό μεταξύ φεμινισμού και φίμωσης διαφορετικών απόψεων. Καμία υγιής ψυχολογικά γυναίκα, αν είναι δυνατόν, δεν επιθυμεί να την βιάσουν ή να βιάσουν κάποια άλλη γυναίκα. Μπορεί να έχουμε διαφορετικές απόψεις για τις σχέσεις των φύλων, για το τι είναι σεξισμός ή πολιτική ορθότητα, όμως όλες, μα όλες οι γυναίκες, οφείλουμε να είμαστε ενωμένες απέναντι στην μάστιγα του βιασμού. Μαζί μας, άλλωστε, είναι και αρκετοί άντρες-φεμινιστές, ξεφεμινιστές. Δεν είναι όλοι οι άντρες εχθροί μας, απλώς επειδή είναι άντρες. Ούτε θα ξεριζώσουμε το φλερτ και το σεξ από τις ζωές μας, επειδή “κάποιος μπορεί να μας βιάσει”. Θα προτάσσουμε ανάστημα, θα μιλάμε ανοιχτά, θα τολμάμε να λέμε “ναι” και “όχι” ξεκάθαρα, θα αγαπάμε εμάς τις ίδιες πρώτα.
Μαλάκες υπάρχουν πολλοί -δεν είναι όμως συλλήβδην βιαστές
Ο βιασμός στιγματίζει για πάντα σώματα και ψυχές. Η διαχείρισή του ως έννοιας στον δημόσιο λόγο πρέπει να είναι εξαιρετικά προσεκτική και ακριβής. Μαλάκες υπάρχουν πολλοί (ίσως να είμαι κι εγώ ένας μαλάκας!)-δεν είναι όμως συλλήβδην βιαστές. Καλή μας δύναμη.
