Είδα ένα ρεστοράν απ αυτά τα πολύ φινετσάτα, με τις γκουρμε γεύσεις και τα βραβεία, που τα βάζουν στους οδηγούς πόλης και που οι ψαγμένοι και εστέτ -μια ζωή πίσω- πήγαιναν με μπλαζέ ύφος, ως ατάλαντοι Όσκαρ Ουάιλντ εστετιστές να φάνε. Βρίσκεται σε ένα ιστορικό στις ΗΠΑ και ο σεφ του είναι απ αυτούς με τα αστέρια, σαν τους στρατηγούς του πολέμου, που φτιάχνει παντατίφ και μενταγιόν, μπουκιτσες, με λαβράκι, αστακό, χαβιάρι και μπρικ και τα χρεώνει ίσα με ένα δυάρι στα Πετράλωνα. Γύρω το περιβάλλον υψηλής αισθητικής και αξίας. Γαλλικές ταπισερί πολύ παλιές στους τοίχους και στα ταβάνια και σπάνια χάλια στο πάτωμα, με πολύ δουλειά και τέχνη πάνω τους. Φυσικά λινά, λευκά τραπεζομάντιλα, πολύ μπορντό, λίγο σκοτωμένο απ τον χρόνο, για βασιλική μνήμη και καρέκλες κλασσικές, χειροποίητες φυσικά, με λούστρο να αστράφτει υπογραμμίζοντας την πολυτέλεια.
Κούκλες βιτρίνες για να μη τρώτε μόνοι, αλλά να απολαμβάνεται σπάνια εδέσματα με ακίνητα πλαστικά, σε σχήματα ανθρώπων
Είδα αυτό το ρεστοράν να φεύγει η φήμη του απ τις ΗΠΑ και να φιλοξενείται σε ΜΜΕ στον κόσμο όλο. Άλλωστε και εγώ από ελληνικό και αγαπημένο site το είδα και όχι ιδίοις όμμασι. Χαιρετιζόταν η ευρηματικότητα των υψηλής αισθητικής ιδιοκτήτων για την παρήγορη ιδέα που χαν στην λειτουργία του, στις μέρες του COVID-19. Και μένα με έπιασε μια κρίση πανικού, μια φοβία, μια παράλυση τρόμου και ανείπωτης μοναξιάς και ερημίας και ρημαγμένου τόπου των ανθρώπων. Γεμίσανε τη σάλα τους με κούκλες, απ αυτές της βιτρίνας, έτσι όπως θα τους άρεσε να ντύνονται οι άνθρωποι που πάνε να δειπνίσουνε εκεί, φτιάξανε τον ατμοσφαιρικό τους φωτισμό, σκηνοθέτησαν πόζες με τα άκρα απ τις κούκλες – μοντέλα και είπαν, «ελάτε. Θα ναι σα να μη τρώτε μόνοι».
Κρεϊκάνθρωποι στο Τέλος του Κόσμου
Ο Γκόγκολ κάποτε έγραφε για μια μύτη που έφυγε από ένα πρόσωπο και έκανε σόλο ζωή και καριέρα στο δημόσιο. Είχα αναρωτηθεί σε τι δρομάκια απόκοσμα είχε περιπλανηθεί ο νους του για να σκεφτεί μια τέτοια ιστορία, που ο άλλος ξυπνά, μυρίζει το ψωμί ποιεί έφτιαξε η γυναικά του και μετρά βλέπει πως λείπει η μύτη του η οποία φοράει παράσημα και πάει σε παρελάσεις. Ο Στίβεν Κινγκ πολλές φορές με έχει κάνει να τα χάσω, να θαυμάσω, να αναρωτηθώ, μα τι σκατα σκέφτεται, εκεί στο Μέιν, δίπλα στις λίμνες και κάτω απ τα κόκκινα δέντρα για να του ‘ρθει πως για να κόψεις το τσιγάρο σε ακρωτηριάζουν! Η Φάρμα των Ζώων του Οργουελ, το Περί Τυφλότητας, το Φαρενάιτ 451 του Ρέι Μπράντμπερι είναι απ τα βιβλία που με έκαναν να τρομάξω για το μέλλον, την ανθρωπότητα, το ολοένα και μεγαλύτερο σκοτάδι μέσα μας. Στο Τέλος του Κόσμου, η Μάργκαρετ Ατγουντ γράφει για τους Κρεϊκάνθρωποι με τα πράσινα μάτια, τα καλοκάγαθα ανθρωποειδή που δημιούργησε ο Κρέικ για ν’ αντικαταστήσει τους ανθρώπους! Έλεγα εφηβικό ανάγνωσμα, απ αυτά που μ αρέσουν, αλλά κλώτσαγε μέσα μου, συριστικός, έτοιμος να δαγκώσει σαν ερπετό ο φόβος. Και να που αυτό το ρεστοράν, το φίνο, τα ξεπερνάει όλα, τις σκέψεις των λογοτεχνών, το δυστοπικό προσωπικό σύμπαν των συγγραφέων, τις σκέψεις ακόμα και τις πιο παράλογες των ανθρώπων!
Σαν από εφιάλτη!
Ο ιός που δυναστεύει την ανθρωπότητα! Και ένα μέρος, υψηλής αίσθησης απολαύσεων της ματαιότητας της ύπαρξης μας, να γεμίζει κούκλες, σε σχήματα ανθρώπων! Μες στην ακινησία, να μιμούνται μια επικοινωνία, μια εικόνα. Να γίνονται εγγύτητα τα πλαστικά και τα χαντρένια μάτια. Βλέπω έναν κούκλο γονατισμένο σε μια ολόλευκα ντυμένη καθιστή κούκλα, να της κάνει τάχα πρόταση γάμου. Απέναντι τους παρακολουθεί με το γυάλινο γαλανό βλέμμα της, μια ξανθιά που φαίνεται η πλαστική σύνδεση στο λαιμό της, που φιλάρεσκα έχει το χέρι στη μέση. Ένας άλλος σε άλλο τραπέζι, με ένα φανταχτερά πανάκριβο κοστούμι, βαριέται και απ τη στάση σώματος του βιάζεται να πάρει τον λογαριασμό να φύγει. Κανένα φυσικά συναίσθημα. Πλήρης ακινησία. Και σιωπή. Και ανάμεσα δυο άνθρωποι, να τρώνε τα παντατίφ και τα μενταγιόν από σολομό και αστακό με σος τρούφα, μπρικ, χαβιάρι ή δεν ξέρω εγώ τι, τάχα με παρέα. Με μια μίμηση ζωής. Μια θύμηση ανθρωπιάς. Μια ανάμνηση απ τότε που ήμασταν όλοι ζωντανοί… Και κάποιοι πληρώνουν για τρώνε φίνα εδέσματα μέσα στο πνιγμένο λυγμό και την απουσία…
Ο τελευταίος λυγμός
«…Μεταξύ ιδέας και πραγματικότητας
μεταξύ κίνησης και δράσης πέφτει η Σκιά Γιατί δικό σου είναι το βασίλειο
Μεταξύ αντίληψης και δημιουργίας μεταξύ κίνησης και απάντησης πέφτει η Σκιά Η ζωή είναι πολύ μακριά Μεταξύ πόθου και σπασμού μεταξύ δύναμης και ύπαρξης
μεταξύ ουσίας και πτώσης πέφτει η Σκιά
Γιατί δικό σου είναι το βασίλειο
γιατί δική σου είναι η ζωή γιατί η ζωή είναι δική σου δική σου αυτός είναι ο τρόπος
που ο κόσμος τελειώνει όχι με ένα πάταγο αλλά με ένα λυγμό» – Τ.Σ. ΕΛΙΟΤ
