ΣΤΙΓΜΙΟΤΥΠΑ

Από που αγόραζαν αυτά τα περιβραχιόνια του πένθους; Τα ραβαν στα ρούχα τους ή τα φορούσαν σαν τις μανσέτες, οι γραφιάδες, στο δημόσιο; Τα βγάζαν το βράδυ σαν μια τελεία και παύλα της μέρας; […]

σύμβολο του σεξ, της θλίψης, του αφήματος, της λατρείας του φακού, του πλατινέ ξανθού, του να κοιτούν και να μη σε βλέπουν, της γυναίκας – χάδι, του χαμού με χάπια και αλκοόλ, νυν και αεί […]

«Παλιά ντρεπόμουν να κλαίω, Ανδρέα» είχε πει Θάνος, «τώρα, όχι. Τα δάκρυα είναι συναισθήματα που πρέπει να βγαίνουν. Και πρέπει να συνεχίσεις, γιατί η περιπέτεια των ανθρώπων, ώσπου να πεις κύμινο φτάνει στο τέλος της» […]

Ο Γιώργος Κονταρίνης, στοχεύει με την κάμερα του, στο μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη, στο Σύνταγμα, έναν νέο που κάνει θητεία στο τιμητικό σώμα των Ευζώνων […]

…αν κι η στάχτη της σκορπίστηκε στο Αιγαίο, η φωνή της θ’ αντηχεί και μετά τη συντέλεια της Γης, συντροφιά με τα γραπτά του Πλάτωνα, τη μουσική του Μπετόβεν κι άλλα υπέρλαμπρα δημιουργήματα του ανθρώπου, στο διαστρικό αχανές… […]