ΙΣΤΟΡΙΕΣ

«…Είδα χθες, πολλές φορές την κοπέλα της πλώρης: Τη λυσίκομη φιγούρα να σκοτεινιάζει, να θέλει να κλάψει. Σα να ῾χε πιστέψει για πρώτη φορά ότι πέθανε, ο Μεγαλέξανδρος, όμως το καρχηδόνιο επίχρισμά του έμενε λαμπρό…» […]

… ένα κομμάτι της μας αγαπούσε, όπως τα αδέσποτα οι φιλόζωες και άλλο μας περιφρονούσε, γιατί ήξερε τον περιορισμό μας στους δεύτερους ρόλους των παραστάσεων της. Πειράζει; Εμείς του ιδιωτικούς μας βωμούς, τους είχαμε στήσει… […]

…αλλά υπήρχαν εκείνες οι συννεφιές, μολυβί αιωρούμενο στη ψυχή του και που δεν μιλούσε για αυτές. Ούτε οι δημοσιογράφοι, τότε, ρωτούσαν. Ο ανθρώπινος πόνος ήταν ιερό άβατο, για να πας να του ξύσεις επιφάνειες […]

Δεύτερο τούνελ, λέει, Δραπετσώνα. Μηχανάκι. Το σώμα στον αέρα. Οι κάμερες αφημένες, παρατημένες, εγκαταλειμμένες, ορφανά, μουγγά παιδιά. Νοσοκομεία. Πράσινο χειρουργείου. Το τέλος. The end. Fine. Βραβεία. Τιμές. Αναγνώριση. Δόξα. Εικόνες. Ταινίες. Επικές αφηγήσεις. Ιστορία. Ελλάδα. […]

«… Το ποίημα, βλέπετε, πρέπει να έχει κάποια πληγή για να ακουμπήσει, ψυχική ή σωματική…» – Κατερίνα Αγγελάκη – Ρουκ […]

Τζίνα και Παύλος Βαρδινογιάννης! Όμορφο ζευγάρι, όμορφα παιδιά, αξιοζήλευτη ζωή, στο Κονέκτικατ, με το μεγαλύτερο κατά κεφαλήν εισόδημα και, τον υψηλότερο δείκτη ανθρώπινης ανάπτυξης σ όλες τις ΗΠΑ, αλλά το διαζύγιο ήρθε με σφοδρότητα σοκαριστική… […]

…Γλέντι χωρίς τελειωμό. Φωτογραφίες μεθυσμένων αγγιγμάτων, στην άκρη της νύχτας, στο περιθώριο του τέλους του χορού. Παθιασμένα φιλιά. Και πάλι πάρτι και διάσημα κλαμπ και πριβέ εορτασμοί και χωρισμοί, με το ξενέρωμα του ξημερώματος… […]