Οδύνη χωρίς τέλος: Δίκη 93χρονου πρώην Ναζί για 5.230 εκτελέσεις!

SPOTLIGHT POST TEAM

«… Το πιο χρυσό αστέρι κρέμεται πάνω από μια φάτνη.

Δόξα εν υψίστοις, στη Θεσσαλονίκη, στη Βαρσοβία, στο Άμστερνταμ, στην Αθήνα.

Το πιο χρυσό αστέρι έχει κρεμαστεί στο μέτωπό σου, Ρεβέκκα…

Ένα ένα τα μαθαίνεις τα μαθήματα. Ξέρεις πια καλά Γεωγραφία!

Άουσβιτς, Μπεργκενάου και Νταχάου

Μόνο κάποια άλλα ονόματα μπερδεύεις:

Μπέλσεν-Μπέλσεν, Μαουτχάουζεν.

Είναι δύσκολα και δεν τα θυμάσαι. Και γιατί να τα θυμάσαι;

Η κόλαση έχει ένα πρόσωπο! Και είναι πάντα το ίδιο!»

– Νέστωρας Μάτσας, «Στη μικρή κεκοιμημένη Ρεβέκκα»-

Ω! Ναι! Η κόλαση έχει ένα πρόσωπο και είναι πάντα το ίδιο! Και η φρίκη δεν έχει σταματημό και η ανθρωπότητα πάντα αιμορραγεί οδύνη και χαμό! Και εκεί που λες, τη μάθαμε όλη τη φρίκη και το κακό τέλειωσε και η ανθρωπότητα προχωρά, όχι σε έναν παραδείσιο κόσμο, απλά σε άλλα καινούργια λάθη, να που ένα ακόμα δημοσίευμα, των μεγαλύτερων εφημερίδων της γης, όπως Guardian, Independent, Washington post, αυτή τη φορά, σηκώνει τον πέπλο του χρόνου και αντικρύζουμε και πάλι την φρίκη στερεή, πραγματική, κοντινή μας πάντα. Είναι πια 93 ετών! Ένας πολύ ηλικιωμένος άνδρας, ζαρωμένος σαν να ναι το δέρμα του από χαρτί, έτοιμο να σκιστεί στην πρώτη απότομη κίνηση, ή αν τον αγγίξεις χωρίς προσοχή. Ο Bruno Dey τόσο μεγάλος πια, δικάζεται από δικαστήριο ανηλίκων, τώρα, στο Αμβούργο! Γιατί; Διότι ήταν 17 ετών, όταν ήταν φρουρός σε στρατόπεδο συγκέντρωσης των Ναζί, φύλακας στα κρεματόρια, βίαιος ψυχοπομπός Εβραίων στο θάνατο. Από τις 17 Οκτωβρίου ο ηλικιωμένος αυτός άνδρας κοιτάζει πίσω στην ζωή του και λογοδοτεί στο ανθρώπινο είδος, γιατί ήταν βοηθός στην φρικαλέα εκτέλεση 5.230 ανθρώπων, στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Stutthof

«Κραυγές και χτυπήματα στην κλειδωμένη πόρτα» του θαλάμου αερίων

«Όλοι οι άνθρωποι οδηγήθηκαν μέσα στο θάλαμο αερίου, και η πόρτα κλειδώθηκε» εξιστόρησε στον δικαστή, όπως ανέφερε το πρακτορείο ειδήσεων DPA. Και μετά άκουγε κραυγές και χτυπήματα στην πόρτα! Δεν γνώριζε, όμως λέει, αυτός ο ντυμένος με την στολή και τα εμβλήματα των Ναζί, πως οι άνθρωποι είχαν κλειδωθεί σε θάλαμο αερίων! Δεν γνώριζε αν ήταν άνδρες ή γυναίκες, επειδή τα κεφάλια τους ήταν ξυρισμένα! Δεν γνώριζε αν ήταν Εβραίοι ή άλλοι κρατούμενοι και ποτέ δεν έμαθε τι συνέβαινε στους θαλάμους αερίων. Έβλεπε κόσμο να οδηγείται εκεί, με τα κεφάλια σκυμμένα, να μεταφέρονται λέει στα κρεματόρια από τους θαλάμους αερίων, από ανθρώπους με λευκές φόρμες, αλλά δεν καταλάβαινε. Αφού δεν γνώριζε! Ούτε όταν άκουγε τις κραυγές και τα χτυπήματα πίσω από την κλειδωμένη πόρτα, γνώρισε και κατάλαβε. Ναι, δεν υπάρχουν αποδείξεις! Ούτε μάρτυρες υπάρχουν πια! Βασάνισε; Σκότωσε; Οδήγησε ανθρώπους στη μαζική τους εξολόθρευση; Ο Dey όμως, σύμφωνα με τους εισαγγελείς υποστηρίζουν ότι ως φύλακας βοήθησε στη λειτουργία του στρατοπέδου! Οι δικαστές στο πρόσωπο του 93χρονου, βλέπουν ακόμα εκείνον τον 17 ετών νεαρό, που σ εκείνη την ηλικία άρχισε να υπηρετεί στο Stutthof και εξετάζουν αν θα τον καταδικάσουν σε  φυλάκιση από έξι μήνες έως 10 χρόνια. Για σωφρονισμό σε έναν τόσο μεγάλο άνθρωπο; Για εκδίκηση; Για να καθησυχάσουν τις τύψεις όλων εκείνων που δεν μίλησαν όταν επρεπε και να απομακρυνθούν οι απόγονοι απ τις αμαρτίες των γονιών και των παππούδων του; Για δικαιοσύνη, λένε! Για κείνη την δικαιοσύνη που ακόμα δεν βρήκε παρηγοριά και τρόπο να κατανοήσει την χειρότερη στιγμή της ανθρώπινης Ιστορίας…  

Οι λεπτομέρειες της φρίκης ή πως καίγονταν οι άνθρωποι στα κρεματόρια

Η Χάνα Αρεντ, η φιλόσοφος, η πρώτη γυναίκα λέκτορας στο Πρίνστον, η Γερμανοεβραία που διάλεξε για πατρίδα την Αμερική, δίνοντας διαχρονικό περιεχόμενο στη σύλληψη της «περιττής ανθρωπότητας» έγραφε: «Το στρατόπεδο συγκέντρωσης στη ναζιστική Ευρώπη υπήρξε το εργαστήρι στο οποίο αναπροσδιορίστηκε το ποιος λογίζεται ανθρώπινο ον και ποιος όχι. Η ουσία του έγκειται στην προσπάθεια να αφαιρεθεί η ανθρώπινη ιδιότητα και να καταστήσει ομάδες ανθρώπων περιττές». Και εκεί που ο Bruno Dey δεν γνώριζε τι γινεται πίσω απ τις κλειδωμένες πόρτες, μόνο κραυγές, βογγητά και χτυπήματα απελπισμένα στους τοίχους άκουγε, έρχεται αποτρόπαια η λεπτομερής μαρτυρία για το τέλος Τσέχων Εβραίων στα στρατόπεδα συγκέντρωσης των Ναζί: «… Κείτονταν στο σημείο όπου είχαν πέσει, κουλουριασμένοι, ανακατωμένοι σαν κουβάρι… σε ένα σημείο ξεπρόβαλλε ένας ώμος, με το κεφάλι και τα πόδια μπλεγμένα με τα υπόλοιπα πτώματα. Και λίγο πιο πέρα, μόνο ένα χέρι και ένα πόδι προεξείχαν, με το υπόλοιπο σώμα θαμμένο σ΄αυτή τη βαθιά θάλασσα πτωμάτων… τρεις έγκλειστοι ετοιμάζουν το πτώμα της γυναίκας. Ο ένας ψάχνει στο στόμα της με μια τανάλια στο χέρι, αναζητώντας χρυσά δόντια. Όταν τα βρει, τα τραβά, σκίζοντας μαζί τους και λίγη σάρκα. Ένας άλλος της κόβει τα μαλλιά, ενώ ο τρίτος τραβά βιαστικά τα σκουλαρίκια, προκαλώντας συχνά αιμορραγίες… Με τανάλιες αφαιρούν επίσης τα δαχτυλίδια που δεν βγαίνουν εύκολα από τα δάχτυλα. Έπειτα την βάζουν στο βαγονέτο… Δύο άνδρες πετούν εκεί τα πτώματα λες και είναι κούτσουρα… τα δολοφονημένα παιδιά στοιβάζονται σε έναν μεγάλο σωρό, κι έπειτα τα προσθέτουν, τα πετούν πάνω στα πτώματα των ενηλίκων. Έπειτα ανοίγουν την πόρτα του φούρνου και σπρώχνουν μέσα την πλάκα (με τα πτώματα). Τα μαλλιά είναι το πρώτο πράγμα που αρπάζει φωτιά. Έπειτα από λίγα δευτερόλεπτα μέσα στις φλόγες αρχίζει να καίγεται και το δέρμα… όλο το σώμα καίγεται πλέον –η δυνατή φωτιά έχει κάψει το δέρμα και το λίπος πέφτει τσιρίζοντας τις φλόγες… η κοιλιά εξαφανίζεται, έντερα και εντόσθια καίγονται γρήγορα, μέσα σε λίγα λεπτά δεν υπάρχει ούτε ίχνος τους. Αυτό που καίγεται πιο αργά απ΄όλα είναι το κεφάλι: δύο μικρές γαλάζιες φλόγες βγαίνουν από τις κόγχες των ματιών – είναι το μυαλό που καίγεται… η όλη διαδικασία διαρκεί είκοσι λεπτά, κι ένα ανθρώπινο ον, ένα σύμπαν, έχει μετατραπεί σε στάχτη». Πότε τελειώνει η φρίκη; Πως σταματάει ο πόνος χωρίς να παραφρονήσεις;

Το χρονικό της φρίκης και πως το «Σχέδιο Μαδαγασκάρη» έγινε «Τελική Λύση»

… Και η ανθρώπινη Ιστορία μοιάζει πάντα παρούσα, αμετακίνητή στο χρόνο και οδυνηρή για πάντα. Και ας έχουν όλα γράφει, αναλυθεί και γίνει ταινίες, λογοτεχνία, μνήμη. Όλα είχαν ξεκινήσει πολύ πριν από το 1939, όταν άρχισε επίσημα ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος. Απλά ο κόσμος δεν είχε διαβάσει εγκαίρως το μήνυμα. Οι διωγμοί των Εβραίων είχαν αρχίσει πριν από την άνοδο του Χίτλερ στην Καγκελαρία το 1933. Απλώς, τον Αύγουστο του 1939 ο Χίτλερ ξεκίνησε τον όλεθρο της πολεμικής του μηχανής, για να αποκομίσει οφέλη από τον πόλεμο όλη η Γερμανία. «Ο άνθρωπος οφείλει να αγωνίζεται ώστε να κλείσει την πόρτα της καρδιάς του στο έλεος – πρέπει να γίνει ανελέητος» διακήρυξε! Ο αντισημιτισμός, που υπεράσπιζε μια μυθική εθνική κοινότητα ομοιογενών και «ανώτερων» από τους «κατώτερους», τους χειρότερους εχθρούς της, αλλά και οι πολιτικές του χιτλερικού καθεστώτος μετά το 1933. Οι περίπου 500.000 Γερμανοεβραίοι μετατράπηκαν σε αποδιοπομπαίους για όλα τα δεινά που αντιμετώπιζε η Γερμανία: κατηγορήθηκαν ως υπαίτιοι για την ήττα στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, για τον υπερπληθωρισμό (1921-1923) και για τη Μεγάλη Ύφεση του 1930. Οι Εβραίοι ήταν οι πρώτοι που βίωσαν πογκρόμ εξόντωσης. Ακολούθησαν οι Νόμοι της Νυρεμβέργης του 1935 και η Νύχτα των Κρυστάλλων το 1938, η οποία έσπασε το τελευταίο χαλινάρι. «Ουαί και αλίμονο αν έστω κι ένας από αυτούς ή τους πληρωμένους από αυτούς συνεργούς τους τολμήσει να σηκώσει το φονικό του χέρι ενάντια σε έναν Γερμανό! Όχι ένας, αλλά όλοι οι Εβραίοι θα κριθούν ένοχοι έστω και για έναν νεκρό ή τραυματισμένο Γερμανό… Υπάρχει ένα μόνο δίκαιο, το δικό μας δίκαιο… και εμείς θα αποφασίσουμε πότε και πώς θα γίνει πράξη…Καμία επίγεια δύναμη δεν μπορεί να μας σταματήσει. Θα επιλύσουμε διά παντός το εβραϊκό ζήτημα…»  έγραφε η «Das Schwarze Korps», η επίσημη εφημερίδα των SS, τον Νοέμβριος 1938. Η απόφαση να εξολοθρευθούν όλοι οι Εβραίοι και οι κομμουνιστές έγινε ολοφάνερη κατά την εξέλιξη της Επιχείρησης Μπαρμπαρόσα στη Ρωσία. Είχε μεσολαβήσει το «Σχέδιο Μαδαγασκάρη», σύμφωνα με το οποίο, μετά την πτώση της Γαλλίας, η νήσος Μαδαγασκάρη, υπό την εξουσία του  Γ’ Ράιχ και θα μετατρεπόταν σε απέραντο στρατόπεδο που θα εποικιζόταν από τα εκατομμύρια των Εβραίων της Ευρώπης. Το σχέδιο εγκαταλείφθηκε στη Διάσκεψη του Βάνζεε το 1942 όπου ετέθη το θέμα της Τελικής Λύσης του Εβραϊκού Ζητήματος: της επιτομής της γενοκτονίας. «Τι θα κάνουμε με τις γυναίκες και τα παιδιά; Αποφάσισα να βρω μια εντελώς ξεκάθαρη λύση και για αυτό το θέμα.  Θεωρώ ότι δεν έχω κανένα δικαίωμα να ξεριζώσω (ausrotten) τους άντρες -με άλλα λόγια, να τους σκοτώσω ή να βάλω να τους σκοτώσουν- και να αφήσω πίσω τους εκδικητές με τη μορφή παιδιών να μεγαλώσουν και να αναμετρηθούν με τους γιους και τα εγγόνια μας. Επρεπε να παρθεί η δύσκολη απόφαση να εξαφανιστούν οι άνθρωποι αυτοί από το πρόσωπο της γης» ομολογεί και εξηγεί το αποτρόπαιο σκεπτικό του ο Χάινριχ Χίμλερ, ο αρχηγός των SS, τον Οκτώβριο του 1943.

«Η Γερμανία δεν μπορεί και δεν πρέπει να απαλύνει την ενοχή του παρελθόντος»

Μέχρι το τέλος του πολέμου, οι Γερμανοί ναζί, οι λοιποί ευρωπαίοι συνεργάτες τους, ο  Bruno Dey,ο 17χρονος Ναζί φρουρός, που δεν γνώριζε, όλοι εκείνοι που δεν είχαν καταλάβει δολοφόνησαν 5.000.000 – 6.000.000 Εβραίους, εκ των οποίων οι 77.000 ήταν Έλληνες Εβραίοι. Οι Έλληνες Εβραίοι των Ιωαννίνων, της Θεσσαλονίκης, της Ρόδου σχεδόν εξολοθρεύφτηκαν στο σύνολο τους. Από τους δολοφονημένους ανθρώπους, το 1.500.000 δεν ήταν καν 14 χρονών! Ο Ιταλοεβραίος συγγραφέας και ποιητής Πρίμο Λέβι, που επέζησε του Ολοκαυτώματος από το κολαστήριο του Άουσβιτς, κουβαλώντας για πάντα την οδύνη μαζί του, που τελικά τον οδήγησε στην αυτοχειρία, σε αντίθεση με τον 93χρονο φρουρό των Ναζί που δεν γνώριζε, έγραψε και οι λέξεις τρυπάνε το χαρτί σαν κραυγή: «… ένας πολιτισμένος λαός, που μόλις είχε αφήσει πίσω του την πολιτισμική άνθηση της Βαϊμάρης, έτρεξε πίσω από έναν τσαρλατάνο… Κι όμως, ο Χίτλερ κέρδισε την απόλυτη υπακοή και εγκωμιάστηκε μέχρι την καταστροφή. Συνέβη, μπορεί να συμβεί ξανά. Αυτή είναι η ουσία των όσων μπορούμε να πούμε». Και στο όνομα αυτής της τελευταίας δίκης για τον 93χρονο Ναζί φρουρό και τους λόγους που τελικά η Γερμανική δικαιοσύνη επιμένει σε μια καταδίκη, ο Πρίμο Λέβι γράφει, απαντώντας πέρα απ τον χρόνο, στο «Εάν αυτό είναι ο άνθρωπος» πως η Γερμανία «δεν μπορεί και δεν πρέπει να απαλύνει την ενοχή του παρελθόντος»…