Τα Τάγματα Θανάτου, ο Γκέρινγκ, η νίκη του κακού

ΑΠΌ ΤΗΝ ΑΛΕΞΆΝΔΡΑ ΤΣΌΛΚΑ

γιατί ότι δεν ξέρεις, πολύ απλά, το επαναλαμβάνεις

Αριος! Παγωμένο, ανατριχιαστικό βλέμμα, από εκείνα τα μπλε του πάγου και όχι του ουρανού ή της Μεσογείου! Αγέλαστος σαν από πέτρα, ακίνητος! Ακόμα πιο φοβικός στη γκριμάτσα χαμόγελου, ακίνητη κι αυτή! Εγκληματίας πολέμου! Κατά συρροήν δολοφόνος! Ενσαρκωμένος δαίμονας για να εξαπολύσει το διαβολικό στους ανθρώπους τους φτιαγμένους από χώμα, ανάσα και δυστυχώς μήλο! Στις φωτογραφίες του, το ασπρόμαυρο τονίζει την άπειρη διάφορα στο χρώμα του απόλυτου λευκού και της σκοτεινιάς! Κρύβει τους κόκκους φωτός για το απειροελάχιστο της απόχρωσης! Το σατανικό καραδοκεί στις λεπτομέρειες. Όπως, η βιασύνη να βρίσουμε τον «ξένο» που «μαζεύουμε εδώ» και βιάζει βρέφη! Όμως αυτά είναι μικρά σχόλια κακίας, μπροστά στην εμβληματική μορφή του Χέρμαν Γκέρινγκ!

Κοιτάζοντας στο Netflix, το «Τάγματα Θανάτου», η δική του μορφή, του αρχιστράτηγου του Γ Ράιχ, είναι εκείνη που θα χε ο Εωσφόρος, όταν γκρεμίζοντας στην άβυσσο. Αχρονος, σα να υπάρχει ακόμα, σε ένα φωτεινό κελί του 1946, έτοιμος να καταπιεί την κάψουλα, που θα τον οδηγούσε σε μια λυτρωτική ανυπαρξία. Λες και το κακό να αυτοκτονεί! Σιγά! Απλά κρύβεται στις κακοφωτισμένες κόψεις μια κρυμμένης σβάστικας!

Η Μπετίνα Γκέρινγκ είναι η τελευταία απ την ράτσα του δαιμονιακού Χέρμαν. Ζει σε απομονωμένη περιοχή της Σάντα Φε, στο Νέο Μεξικό των ΗΠΑ. Έχει αλλάξει το όνομα της σε αμερικανικό. Δεν υπάρχει για εκείνη παρελθόν, καταγωγή, αναμνήσεις, ούτε οι φωτογραφίες που σώζει η Ιστορία ενός ξανθού, καλοντυμένου κοριτσιού στην αγκαλιά του Χίτλερ, σαν καρτ ποστάλ ευτυχίας!  «Την απόφαση για τη στείρωση την πήραμε τα αδέλφια μου κι εγώ έπειτα από πολλή σκέψη. Και χαίρομαι που όταν πεθάνουμε δεν θα έχει μείνει ούτε σταγόνα από το αίμα του Χέρμαν Γκέρινγκ» λέει για μια μοναδική φορά, μιλώντας σε έναν Εβραίο κινηματογραφιστή! Καημένη Μπετίνα! Το κακό έχει, ήδη, εξαπολυθεί και δεν χρειάζεται καταγωγή από αίμα, αλλά να μολύνει σαν μετάλλαξη σχεδόν, εγκεφάλους! Και μπορεί ακόμα…

Ηταν το δεξί χέρι του Αδόλφου Χίτλερ. Εκείνος, που ύψωσε στους ευρωπαϊκούς ουρανούς τη μαύρη σβάστικα και που διάσχισε ως ήρωας τους αιθέρες της ηπείρου, που ματώνει ακόμα καθετί διαφορετικό! Ιδρυτής της Λουτφάβε και κυρίως της Γκεστάπο, της κόλασης που εφηύρε ο ίδιος για την ανθρωπότητα. Εξαρτημένος απ την μορφίνη. Δολοφόνος ύπουλος, κρυμμένος, στις σκιές των πολιτικών του αντιπάλων, κυρίως των εσωκομματικών. Συνωμότης. Φιλοχρήματος. Ισοπεδώνει την Γκουέρνικα στην Ισπανία, με άμαχους και αθώους να γίνονται στάχτη κάτω απ τις βόμβες της Λουφτφάβε.

Κηρύσσει τον Δεύτερο Παγκόσμιο, στην ουσία, επιτιθέμενος πρώτος αυτός στην Πολωνία! Πάνω απ τους Γερμανούς στρατάρχες! Δίνει την εντολή για την «τελική λύση» και ανάβει τα κρεματόρια για τους Εβραίους του κόσμου τούτου, στοιχειώνοντας για πάντα την καλοσύνη στο όνομα των εθνών!

«Είτε έχει ένα λόγο να πει είτε δεν έχει, ο λαός μπορεί πάντα να συρθεί εκεί που θέλουν οι ηγέτες. Αυτό είναι εύκολο. Το μόνο που έχει να κάνει κανείς είναι να τους πει ότι οι άλλοι τούς επιτέθηκαν και να καταγγείλει τους ειρηνιστές για έλλειψη πατριωτισμού και για το ότι βάζουν την πατρίδα σε κίνδυνο. Πιάνει εξίσου καλά σε οποιαδήποτε χώρα».  Έτσι, λέει, μιλώντας αλαζονικά στη δίκη της Νυρεμβέργης, μπροστά στην ύστατη προσπάθεια των ανθρώπων να σώσουν την χαμένη τιμή του είδους τους απ τους δαίμονες! Και σάμπως νίκη να μην υπήρξε…

Λίγο πριν ατιμωτικά τον οδηγήσουν στην κρεμάλα, όπως αποφάσισαν οι δικαστές, ο Γκέρινγκ καταπίνει μια κάψουλα με ταχύ δηλητήριο. Σωριάζεται νεκρός! «Σαν τον Αννίβα», περήφανα, όπως γραφεί στο σημείωμα του. Φροντίζει να απαλλάξει τον αμερικανό φρουρό του, λέγοντας πως ο ίδιος είχε την κάψουλα μέσα στο βαζάκι μιας κρέμας. Οι φήμες θέλουν ένοχο τον αμερικανικό στρατιώτη, γιατί δεν ήθελε ένας παρασημοφορημένος αξιωματικός να πεθάνει ατιμασμένα, ή γιατί μια μυστηριώδης καλλονή τον κορόιδεψε, ή γιατί το κακό είχε ήδη μολύνει τον εγκέφαλο του, εξαπολυμένο χωρίς σωτήρια πάνω απ τον κόσμο μας…

«Το μόνο πράγμα που μας διδάσκει η ιστορία είναι ότι τίποτα δεν μας διδάσκει η ιστορία», αφόριζε ο συμπατριώτης και προγενέστερος του Χίμλερ και όλων αυτού του συρφετού των εγκληματιών, ένα φιλόσοφος, ο Χέγκελ… Μα φυσικά! Αφού αδυνατούμε να διδαχτούμε, λόγω ισχυρής μόλυνσης των εγκεφάλων…