Η ιστορία με τους «Μακεδονομάχους» με τις περικεφαλαίες θα μπορούσε να είναι αστείο ή ένα κακόγουστο θέατρο, αν δεν ακουμπούσε στο συναίσθημα και στην πατριωτική συνείδηση του ελληνικού λαού, που χρόνια μάθαινε πως η Μακεδονία είναι μία κι είναι ελληνική. Κι όποιος τολμούσε να τα βάλει μ’ αυτό το θέσφατο ερχόταν σε πλήρη αντίθεση με το κοινό αίσθημα. Η αλήθεια βέβαια ήταν κάπως πιο πολύπλοκη. Η Μακεδονία ήταν μία κι ελληνική προφανώς στα χρόνια του Μέγα Αλέξανδρου, ο οποίος για άλλους πάντα θα είναι ο κορυφαίος στρατηλάτης και γι΄ άλλους ο σφαγέας των λαών. Επί του προκειμένου δεν μπαίνω στην ουσία. Η συμφωνία των Πρεσπών, με τα συν και τα πλην ήταν μια αναγκαιότητα για την εποχή. Η Ελλάδα πιεζόταν από παντού και το «παιχνίδι» είχε πουληθεί χρόνια πριν, όταν όλοι αποκαλούσαν τους γείτονές μας Μακεδόνες, με τις αλχημείες του Τίτο, δηλαδή αμέσως μετά τον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο κι εμείς δεν είχαμε πάρει χαμπάρι. Όταν αργότερα είχε συμφωνηθεί η διπλή ονομασία κι εμείς λέγαμε όχι δεν βρέχει έξω, εμείς δεν βλέπουμε καλά. Όταν στη συνέχεια πηγαίναμε σε αθλητικά γεγονότα, σε μεγάλα συνέδρια και ακούγαμε πάλι να προσφωνούν τους γείτονες Μακεδόνες, όχι Βορειομακεδόνες. Κι η Ελλάδα βρέθηκε λοιπόν σ΄ ένα δίλημμα. Δεν υπάρχει συμφωνία, που να πάρει ο ένας τα πάντα κι ο άλλος τίποτα. Στη συμφωνία για τις Πρέσπες πήραμε αρκετά και δώσαμε το δικαίωμα και στους γείτονες να προσδιορίζονται. Ξεκαθαρίστηκε ένα ζήτημα ετών. Το αν θα μας δημιουργήσει προβλήματα στο μέλλον η ιστορία θα δείξει. Όμως, προς το παρόν η συμφωνία των Πρεσπών δείχνει πως ήταν επ΄ ωφελεία και των δυο χωρών, καθώς γλιτώσαμε τον Τούρκο σουλτάνο να κάνει βόλτες πάνω από το κεφάλι μας και δια μέσου Σκοπίων. Δεν θα πω ότι στη Νέα Δημοκρατία δεν υπάρχουν και ψύχραιμες φωνές. Και είχε και έχει. Χάθηκαν, όμως, μέσα στην υστερία και στην ανάγκη για γάντζωμα στο καράβι της άρον – άρον επαναφοράς στην εξουσία. Χάθηκαν μεταξύ πατριωτικού συναισθήματος κι ανάγκης για ψηφαλάκια. Γιατί και στον ΣΥΡΙΖΑ δεν ήταν εύκολη η κατάσταση. Οι βουλευτές της Κεντρικής Μακεδονίας μαρτύρησαν το γάλα της μάνας τους. Πλήρωσαν πολύ ακριβά όλη αυτή τη διαδικασία και χωρίς να φταίνε, αφού οι αποφάσεις ήταν από κάτω κι όχι από πάνω. Παρόλα αυτά αποδεικνύεται ότι ο Αλέξης Τσίπρας έβλεπε πιο μπροστά.
Κυριάκος: η οικονομία για κλάματα
Το επιτελείο του Κυριάκου πήρε τις εκλογές βασιζόμενο στη διεύρυνση στον μεσαίο χώρο, κρατώντας ωστόσο τα ακροδεξιά βαρίδια, Άδωνη και Βορίδη σε επιτελικές θέσεις. Πρώτον διότι ο Άδωνις τον βοήθησε στην εκλογική του νίκη και δεύτερον διότι είναι γνωστό ότι ο Βορίδης έχει εκτόπισμα σ΄ αυτό το κοινό. Μπετονάρισε έτσι και Σαμαρά και Τζιτζικώστα και πλέον έφαγε στη στροφή τον Βαγγέλη Μεϊμαράκη, αφού και οι ψηφοφόροι της ΝΔ έβλεπαν ότι με έναν πιο νέο πολιτικό μπορούν να πάρουν εκλογές. Ο Βορίδης προσαρμόστηκε καλύτερα στο νέο κλίμα, χωρίς ιδιαίτερες επιδόσεις στα αγροτικά, σε αντίθεση με τον Άδωνη που έγινε έρμαιο της δημαγωγίας του. Οι προεκλογικές κορώνες, που τον έκαναν συμπαθή σε ένα λαϊκό κοινό, τον κατέστρεψαν, αφού 1 χρόνο και κάτι μετά τις δηλώσεις του, περί μπουλντόζας την επόμενη μέρα στο Ελληνικό, μπήκαν στο ψυγείο. Κουφάρι ήταν το Ελληνικό, κουφάρι παραμένει. Οι θέσεις του περί ανάπτυξης της οικονομίας και πριν τον κορωνοϊό αποδείχτηκαν προβληματικές, αφού οι επενδύσεις, που πολυδιαφήμιζε η οικογένεια Μητσοτάκη, χάθηκαν κάπου στον δρόμο. Και μπορεί για κάποιους μικροεπαγγελματίες που δεν είχαν πληρώσουν μισθούς και δώρα να ήρθε κουτί η ρύθμιση Βρούτση, που διαλύει για ακόμη μια φορά το εργασιακό κι ασφαλιστικό τοπίο (μας έχει συνηθίσει άλλωστε ο συγκεκριμένος υπουργός να καταγράφει ρεκόρ αποτυχιών στους δείκτες και να μιλά λες κι είναι ο γκουρού του συστήματος αντί για γκουρού της αποτυχίας) αλλά ας μη βιάζονται. Όταν η υποκατανάλωση θα φτάσει στο ναδίρ γιατί εκεί πάμε πρόσω ολοταχώς, τότε θα βαρούν δυο φορές το κεφάλι τους. Για τους εργαζόμενους ασυζητητί η κυβέρνηση φρόντισε να εξοντώσει τους μικρομεσαίους με αποκορύφωμα τις αλχημείες περί λουκέτων των μαγαζιών 12 η ώρα τη νύχτα, λες και δίνει navtex ο Κορωνοϊός στο ωράριο Σταχτοπούτας. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι γεγονός ότι κατέστρεψε την ελληνική οικονομία. Παρά τις πρώτες σωστές προσπάθειες για τη διαχείριση της πανδημίας του κορωνοϊού, στις οποίες είχε τη στήριξη των άλλων κομμάτων, αποδείχτηκε πως δεν υπήρχε σχέδιο Β. Μόνο τσαπατσουλιές, που βαφτίζονταν ως εισηγήσεις των ειδικών υγειονομικών. Απόψεις αντικρουόμενες, που προκάλεσαν μεγάλη σύγχυση στους Έλληνες και τις Ελληνίδες, ακόμη και στα μικρά παιδιά. Το επιτελικό κράτος κατέρρευσε ανάμεσα στους ανταγωνισμούς ημετέρων, στις προσπάθειες κεφαλαιοποίησης της τρέλας της πανδημίας και σε αγώνα ουσιαστικής κατάργησης του ΑΣΕΠ, με κόσμο από το πουθενά αλλά και με παροχές προς τους ιδιώτες, οι οποίες φαντάζουν εξωφρενικές για ένα κράτος, που πέρασε από επιτροπεία και μετρά χιλιάδες θέσεις εργασίας.
Μάσκες, επιτελικό κράτος, σχολεία
Το επιτελικό κράτος κατέρρευσε στις μάσκες, φάνηκε ατελέσφορο και προβληματικό και αποκάλυψε τη γύμνια των εμφανιζόμενων ως άριστων να κυβερνήσουν. Από τα σκόιλ ελικίκου μέχρι την ταλαιπωρία των ξενοδοχοϋπαλλήλων ένα τσιγάρο δρόμος. Γιατί μπορεί να μην είναι πατέντα της Νίκης Κεραμέως η ιστορία με τις μάσκες και να τη χρεώνεται το υπουργείο Υγείας κι ο υπουργός Εσωτερικών, Τάκης Θεοδωρικάκος αλλά το γεγονός ότι έκανε μία τρύπα στο νερό, ενώ είχε 3 ολόκληρους μήνες να προετοιμαστεί, δεν την κάνει επιτυχημένη. Γονείς, εκπαιδευτικοί, παιδιά προσπαθούν να προσαρμοστούν σε μία νέα πραγματικότητα ενώ η ίδια παρουσιάζει ένα αφήγημα, που θυμίζει παραμύθια της Χαλιμάς. Το γεγονός ότι λέγεται και δεξιά κι αριστερά πως η γυναίκα έχει «γερές πλάτες» στην πολιτική, δεν σημαίνει ότι κατάφερε να πείσει και τον κόσμο. Μέσα σε λίγους μήνες η «Νίκη», το πουλέν Σαμαρά, που γρήγορα μπήκε στο Επικρατείας μετά Βαΐων και Κλάδων κι είχε όντως τη συμπάθεια πολλών, όχι για το στριφνό της ύφος, αλλά για την εμπιστοσύνη στις γνώσεις και στις ικανότητές της, μετατράπηκε σε σούργελο, ολκής, γράφοντάς στα παλαιότερα των υποδημάτων της τους συνδικαλιστές και κάνοντας τεμενάδες στους παπάδες. Πέρασε αυταρχικότατη νομοθεσία, με άρθρα που δεν θα ονειρεύονταν ακροδεξιοί, για απόλυτο έλεγχο μέσα στα Πανεπιστήμια, δημιούργησε χάος στην εκπαίδευση, με την ψήφιση για 25 παιδιά ανά τάξη στη Δευτεροβάθμια, αντί για 23, εν μέσω πανδημίας, έπρηξε τους πάντες με μια ψηφιακή εκπαίδευση, που δεν λειτουργούσε, και όλα τα λάθη τα χρέωσε στους συναρμόδιους, φροντίζοντας πάντα να βγάζει την ουρά της έξω από το πραγματικό πρόβλημα. Οι έχοντες όμως μάτια βλέπουν. Έκανε συνέντευξη Τύπου, χωρίς να ξέρει πότε ακριβώς θ΄ ανοίξουν τα σχολεία! Δεν έχει ξανασυμβεί αυτό στα χρονικά. Υπάρχουν σχολεία που μέχρι σήμερα δεν λειτουργούν ενώ ως την ώρα, που γράφονται αυτές οι γραμμές βιβλία σε ειδικά μαθήματα, δεν έχουν φτάσει στην πρωτεύουσα. Ελληνική εκπαιδευτική τραγωδία; Σε κάθε νορμάλ κράτος, ένας υπουργός Παιδείας, που δεν ξέρει πότε θα ανοίξουν τα σχολεία, θα είχε παραιτηθεί.
Μετανάστες, πρόσφυγες, Μόρια…
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης και οι συν αυτώ πληρώνουν τα καραγκιοζιλίκια με τους πρόσφυγες και τους μετανάστες και την ακροδεξιά ρητορική, σε σημείο να μας βάζει χέρι κι η Ευρωπαϊκή Ένωση. Παιδιά στον δρόμο, εικόνες απίστευτες και το μόνο, που δόθηκε βάση ήταν να βρουν ποιος έβαλε τη φωτιά. Αυτό ήταν εν τέλει το πρόβλημα; Καζάνι που βράζει ήταν η Μόρια κι όλοι το ήξεραν. Το μόνο, που μπορεί να χρεωθεί ως θετικό η κυβέρνηση Μητσοτάκη ήταν τα ασυνόδευτα ανήλικα, που έφυγαν για τη Γερμανία. Αλλά σε όλα τα υπόλοιπα, η αντιμετώπιση ήταν επιεικώς γελοία. Οι ροές δεν σταμάτησαν, τα νησιά έχουν πρόβλημα κι Έλληνες και ξένοι, που ζουν στα μέρη τους το προσφυγικό – μεταναστευτικό νιώθουν προδομένοι από το απόλυτο παραμύθι, περί αποσυμφόρησης κι από τις παλινωδίες ακόμη και σύστασης υπουργείου Μεταναστευτικής Πολιτικής. Στην πολιτική, όμως, οι ψηφοφόροι είναι σαν μικρά παιδιά. Και τα μικρά παιδιά θέλουν αυτό που τους έχεις τάξει, να μοιάζει έστω με αυτό που τους έφερες. Δεν θα πω ότι ο Νότης Μηταράκης φέρει ακέραια την ευθύνη για τη Μόρια. Είναι συνολική η ευθύνη για το χάλι ορισμένων της Νέας Δημοκρατίας, που κατακεραύνωναν τον ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος έλυσε κάποια προβλήματα αλλά η προσπάθεια έμεινε στη μέση. Κύρια ευθύνη, όμως για τον χαμό, που γίνεται, φέρει ο νυν πρωθυπουργός, καθώς έφτασε επί των ημερών του η Μόρια των 5.000 να έχει περίπου 23.000 άτομα. Οι ροές ήταν δεδομένο, ότι θα συνεχιστούν. Όπου υπάρχει πείνα, φτώχεια, πόλεμος, ο κόσμος θα συνεχίσει να ταξιδεύει, μέχρι να βρει γαλήνη στην ψυχή του. Όπου υπάρχει αγωνία, οι άνθρωποι θα ταξιδεύουν μέχρι να βρουν αγκυροβόλι, χωρίς αέρηδες. Ο πρωθυπουργός, Κυριάκος Μητσοτάκης δεν φταίει για τον μεγάλο αριθμό μεταναστών – προσφύγων. Φταίει όμως για τον λαϊκισμό και τη δημαγωγία, που καλλιέργησε, ταλαιπωρώντας και τους Έλληνες πολίτες και τους πρόσφυγες και τους μετανάστες. Γι΄ αυτήν την απίθανη και ρατσιστική οπτική απέναντι σε ανθρώπους, οι οποίοι ήρθαν ταλαιπωρημένοι, αντί να ξεχωρίσει την ήρα από το στάρι, τους ταλαιπωρημένους από εκείνους, που μπορεί όντως να ήθελαν να κάνουν κακό στην πατρίδα μας. Το Βατερλό της Νέας Δημοκρατίας στο πεδίο της καθημερινότητας, με τις μάσκες και τις φωτιές στη Μόρια ολοκληρώνεται με ένα σοβαρό εθνικό θέμα. Έχει να κάνει με την παραδοχή Ζάεφ, πόσο τον βοήθησε ο Έλληνας πρωθυπουργός, Κυριάκος Μητσοτάκης ώστε η χώρα του να δρομολογήσει διαδικασίες, για να προχωρήσει η Συμφωνία των Πρεσπών. Κι έτσι από τους «προδότες» του Τσίπρα περάσαμε στον δεν τρέχει κάστανο, σε μια ρητορική, που αποδεικνύει με τον πιο απεχθή τρόπο, την υποκρισία ως στρατηγική πολιτική ανόδου ενός νέου πολιτικού αρχηγού. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ο οποίος καλλιέργησε ελπίδες ότι θα είναι πιο φιλελεύθερος και κεντρώος από τους προκατόχους του έφερε στην εξουσία, τη φοβική και προβληματική Νέα Δημοκρατία, πολύ μακριά από την λαϊκή Κεντροδεξιά ή την αστική κουλτούρα σεβασμού του αντιπάλου, αποδεικνύοντας το απόλυτο κενό λόγων και έργων, πριν και μετά τη βέρα της εξουσίας. Κι είναι υπόλογος όχι γιατί συνέχισε τη Συμφωνία των Πρεσπών αλλά γιατί με τη στάση του δίχασε τον ελληνικό λαό και κυρίως τους Μακεδόνες πολίτες, σε «πατριώτες» και «προδότες», μόνο και μόνο για μικροκομματικά οφέλη.
