Ο έρωτας τους ξεκίνησε με την πρώτη ματιά. Ήταν κεραυνοβόλο αίσθημα, απ αυτά, που δυο ψυχές σα να χουν δώσει ραντεβού σε άλλες ζωές και ξαφνικά συναντιούνται, εκεί, που ήταν να αγαπηθούν. Ο ωραιότατος, ψηλός, γυμνασμένος, ξανθός Μπέρναρντ Μπουρσιότ ήταν ο ικανότητος, υποδιευθυντής του λογιστηρίου της γαλλική πρεσβεία του Πεκίνου. Είναι η δεκαετία του 1960 και η κινεζική πρωτεύουσα είναι μυστηριώδης, κοσμοπολίτικη, διαφορετική, μαγική, μεθυστική, παράξενη, επαναστατική, αλλόκοτα εθιστική και αδιερεύνητη. Εκεί ο Μπερνάρντ ερωτεύεται, μακριά απ την αδρή σοβαρότητα της πρεσβείες σε ένα πάρτι, ένα πλάσμα, υπέροχο, παραμυθένιο, ονειρεμένο που ακούει στο όνομα Σι Πέι Που. Σε εκείνο το πάρτι, η ύπαρξη αυτή είναι τόσο εξαίσια που μοιάζει να αιωρείται και να γεμίζει το χώρο, με μοναδική αερική κυριαρχία. Λεπτή κορμοστασιά και κίνηση σα να λικνίζεται εξωτικό λουλούδι! Πορσελάνινο δέρμα, αυτά τα λοξά μαύρα μάτια και εκείνος ο τρόπος που κοιτάνε! Όλο αθωότητα και σαγήνη μαζί, με τη χαρά να βλέπουν μόνο ομορφιά στον κόσμο. Αστέρι ανερχόμενο της κομουνιστικής πλέον Οπερας του Πεκίνου, μοιάζει να έχει τον κόσμο όλο σκηνή και προβολείς αόρατο να σκορπίζουν φωτοχυσία γύρω από κάθε ακόμη και απειροελάχιστη κίνηση. Στο πρώτο φιλί, γέρνει τα βλέφαρα και ένα φως μπλε βάφει τις έξοχες, μακριές της βλεφαρίδες! Ο Μπερνάρντ λιγώνεται και υποκύπτει για πάντα! Είναι μαζί. Αποκτούν ένα παιδί. Και ξαφνικά το σκάνδαλο ξεσπά και γκρεμίζει κάθε ωραιότητα. Είναι άνδρας! Ο Σι Πέι Που είναι Κινέζος κατάσκοπος που προσποιείται ότι είναι γυναίκα και ο ανόητος Γάλλος, την πάτησε! Ο βλάκας ο Γάλλος! Ο ηλίθιος ο Γάλλος! Ο άβγαλτος νέος άνδρας που η πολυπλοκότητα, η ραδιουργία του Πεκίνου, τον κατέστρεψε. Θόρυβος. Σχόλια. Κουτσομπολιά. Πρωτοσέλιδα. Εξώφυλλα σε περιοδικά. Φωτογραφίες απρόσμενες και φλας βιαστικά. Για δεκαετίες, λένε, ο Πέι Που έκανε κατασκοπεία για λογαριασμό της Κινεζικής κυβέρνησης, εκμεταλλευόμενος τον Μπερνάρντ Μπουρσιότ και την θέση του στην Γαλλική πρεσβεία. Ο Γάλλος, όμως, ισχυρίζεται άγνοια τόσο για την κατασκοπεία , όσο και για το ότι ο Πέι Που, ήταν άνδρας! Αγαπούσε! Μπορεί και να ήθελε να αγνοεί…
Μια ιστορία έρωτα, που έγινε κατασκοπικό θρίλερ και δικαστικό δράμα, μιούζικαλ και χολιγουντιανή υπέρ παραγωγή
Για πολλές δεκαετίες η Γαλλία, παραμένει σοκαρισμένη, συγκλονισμένη και εμβρόντητη. Ένα πλήθος δημοσιεύματα συνεχίζουν να προσπαθούν να ξεδιπλώσουν τις αλήθειες, τις σκιές, τις κρυμμένες λεπτομέρειες αυτού του περίπλοκου σκανδάλου. Μα, πώς θα μπορούσε ο Μπερνάρντ Μπουρισιότ να μην έχει αντιληφθεί, τόσα χρονιά πως ο Πέι Που ήταν άνδρας; Και τι συμβαίνει με το υποτιθέμενο παιδί τους; Η ιστορία τους, εξετάζεται ξανά και ξανά, μπαίνει στο μικροσκόπιο και διατρανώνονται συμπεράσματα ανάλογα την ιδεολογία, τις ηθικές αντιλήψεις, τις πολιτικές πεποιθήσεις, την κοσμοθεωρία του καθενός. Και ο χρόνος που περνάει κάνει θαμπό το σκάνδαλο, ξεθωριάζει τις φωτογραφίες των ηρώων του και τους αισθάνεται όλους απόηχους μιας ρετρό ιστορίας με συνήθειες και ήθη από την Κίνα και την πολύ -τουλάχιστον τότε- συντηρητική Γαλλία. Ο κομμουνισμός, η δημιουργικότητα, το φύλο, οι σεξουαλικές ταυτότητες, η ελευθερία, η επιλογή, η τιμωρία, η προδοσία, οι κοινωνικές απαγορεύσεις και οι φανατικές ιδεοληψίες είναι το σκηνικό, σχεδόν ζωντανό σαν σαρκοφαγικό τέρας, στο φόντο της ζωής των ηρώων μας. Και -επιμένουμε- αυτή η ιστορία παραμένει βαθιά, σπαρακτικά ερωτική…
Η αποπλάνηση
Ας το πιάσουμε τώρα απ την πλευρά της αποπλάνησης! Το τέλειο υπερ όπλο, είναι το εκπαιδευμένο εξ απαλών ονύχων, πλάσμα που η ύπαρξη του χτίζεται μόνο για να σαγηνεύει, να γοητεύει σχεδόν υπνωτιστικά, με χάρη, με υποβολή, όλο κομψότητα και τη ψευδαίσθηση του θεάματος, πως δεν ανήκει, πως είναι φευγαλέα απόλαυση, σα νερό ολοπράσινης λίμνης που μοιάζει ακίνητο και ήσυχο, αλλά γλιστράει απ την παλάμη. Το κόλπο φυσικά δεν είναι καινούργιο! Απ την Δαλιδά, την Κλεοπάτρα, έως την Μάτα Χάρη, ή τις κατασκόπους που βρέθηκαν στο δρόμο του Τζέιμς Μποντ οι άνδρες πέφτουν σε παγίδες γοητείας, ο εχθρός αποπλανείται, γητεύεται, κοροιδεύεται! Ο πράκτορας 007, ο Τζέιμς Μποντ, φυσικά, εξολόθρευε μισογυνικά σχεδόν την σαγήνη, με μια πολυγαμική επιδειξιμανία και δεν έπεφτε θύμα καμίας κατασκόπου! Αλλά ο Μπερνάρντ μας, δεν είναι Τζειμς Μποντ και αυτή δεν είναι ιστορία από pulp fixtion έκδοση, η σενάριο ταινία, αλλά πραγματική ζωή. Και πριν ακόμα μετακινηθεί στην γαλλική πρεσβεία της Κίνας, η ρομαντική του φύση, τον είχε, ήδη, κάνει στόχο για μια παγίδα σαγήνης…
Από το Παρίσι στο εξωτικό Πεκίνο! Η πρεσβεία!
Ο Μπερνάρντ Μπουρισιότ ήταν ένα όμορφο, άβγαλτο αγόρι της επαρχίας, που μετακόμισε στο Παρίσι, γιατί λάτρεψε τον κινηματογράφο και το θέατρο. Έγινε φίλος της μιας βραδιάς, με τον θρυλικό κινηματογραφιστή, αργότερα, Χανρί Λαγκλουά, ο οποίος του είπε πως είναι ιδανικός για να υποβάλει αίτηση στη Γαλλική Πρεσβεία στο Πεκίνο, που είχε θέσεις. Ω! Κίνα; Πεκίνο; Μανδαρίνοι; Καντονέζοι; Οι λέξεις έκαναν αντίλαλο στο μυαλό του, συνεχώς, σα μικρή, μαγευτική συναυλία! Την άλλη μέρα, κιόλας, έκανε αίτηση του και μόλις έγινε δεκτή έφυγε για την Κίνα, αμέσως! Ήταν λοιπόν, ένα εύκολο θύμα; Θήραμα αθώο για ένα γοητευτικό, αδάμαστης σαγήνης θηρευτή; Μπορεί! Αλλά ήταν και τόσο, μα τόσο ρομαντικός! Δεν είχε τελειώσει τις σπουδές του, αλλά ήταν ένας μανιακός βιβλιοφάγος, ένας αχόρταγος αναγνώστης, ένας λάτρης του ανθρώπινου γραπτού λόγου. Δεν μίλαγε πολύ, δεν ήταν κοινωνικός, δεν είχε πολλούς φίλους και καθολου ερωτικές σχέσεις. Όταν φτάνει στην Κίνα το 1964, είναι 20 χρονών, δεν ξέρει ούτε που να πάει, ούτε τι να κάνει, ούτε καλά καλά πως δε θα χαθεί στη πολυδαίδαλη αρχαία πόλη, αλλά είναι μεθυσμένος από όλα γύρω του! Η γλώσσα, το τοπίο, οι ντόπιοι, οι φορεσιές, οι τρόποι! «Ένιωσα σαν να βρισκόμουν σε έναν άλλο πλανήτη», δήλωσε στη γαλλο-γερμανική τηλεοπτική αλυσίδα, Arte, το 2016. Και αυτός ο ρομαντικός νεαρός, που λάτρευε την λογοτεχνία, το θέατρο, το σινεμά, τις τέχνες, ανακαλύπτει την Όπερα του Πεκίνου!
«Εγώ είμαι η μαντάμα Μπατερφλάϊ»
«Η μουσική́ είναι η ουσία του σύμπαντος, η φύση των όντων. Είναι η ένωση με την ουσία, και η συμφωνία με την φύση με την οποία επιτυγχάνεται η αρμονία” αυτό γράφεται και πιστεύεται στον Κινεζικό πολιτισμό, που από την 5η χιλιετία, έχει δημιουργήσει την Όπερα, αυτή την αυστηρά στυλιζαρισμένη μορφή θεάματος που ήταν αναπόσπαστο κομμάτι του φιλοσοφικού και θρησκευτικού συστήματος και χρησίμευε στην διοίκηση του κράτους. Μέσα στην Όπερα του Πεκινου, ο Μπερνάρντ Μπουρσιότ μυείται σε ένα κόσμο θεάματος, μυσταγωγικό, απόκοσμο και διαφορετικό από ότι γνώριζε, άρα γίνεται το ιδανικό του και τα πλάσματα της, μικρές θεότητες! Βλέπει στην σκηνή το ανερχόμενο αστέρι Πέι Που και μετά συναντιούνται σε ένα χριστουγεννιάτικο πάρτι, όπου εκείνη έχει βρεθεί με τρόπο παράξενο, καλεσμένη. Και ανάμεσα στους άλλους ανθρώπους, σα με φεγγοβόλο φωτοστέφανο, η Πέι Που! «Δεν φορούσε ρούχα σαν όλες τι άλλες, αλλά έμοιαζε με πριγκίπισσα παραμυθιού» εξηγεί από την απόσταση των χρόνων ο καημένος ο Μπερνάρντ μας, «ήταν σαγηνευτική όπως κινούταν, αλλά μιλούσε υπέροχα γαλλικά και συγκλόνιζε ως συζητήτρια και αφηγήτρια. Ήταν τόσο πνευματώδης. Μπορούσα να στέκομαι όρθιος, σε μια σκιά και να την ακούω να μιλάει με τους άλλους για ώρες». Όταν θα βρει κουράγιο να την πλησιάσει, εκείνη θα του εκμυστηρευτεί πως η ζωή της, ήταν σαν εκείνη, της ηρωίδας του Τζάκομο Πουτσίνι, απ τη διάσημη όπερα «Μαντάμα Μπατερφλάι». Μα γιατί; Η όπερα αφηγείται την τραγική πορεία προς την αυτοκτονία μιας Γιαπωνέζας έφηβης γκέισας που αποκαλείται χαϊδευτικά Μπατερφλάι, δηλαδή πεταλούδα, γιατί έχει ερωτευτεί παθιασμένα και παντρευτεί έναν Αμερικανό αξιωματικό, πιστεύοντας στις εφήμερες ερωτικές υποσχέσεις του. Θα την εγκαταλείψει και μετά από χρόνια και θα ζητήσει να πάρει μαζί του το παιδί που απέκτησαν. Τότε στην Μπατερφλάι απομένει μόνο μία αξιοπρεπής επιλογή: το χαρακίρι. Γιατί; Τι σχέση έχει αυτή, η Πέι Που, με την εξαπάτηση, με το να παίζει ρόλο ερωτευμένο και να μην είναι, αλλά να αποπλανεί; Εκείνη γελάει και του λέει, πως επειδή στην παραδοσιακή κινεζική κουλτούρα, οι γυναίκες δεν έχουν καμία αξία, για αυτό και εκείνη, παρουσιάζεται ως άνδρας στο κοινό της. Ο Μπερνάρντ Μπουρισιότ, πέρα απ την γοητεία της, την καλλιτεχνική της υπόσταση, έχει και τον Πουτσίνι τώρα, να δίνει επικά, μουσικά, σπαράγματα σ αυτή την γνωριμία. Όλη του η ύπαρξη θέλει και, τελικά, πιστεύει αυτή την μπερδεμένη, αλλά τόσο ρομαντική, εξήγηση!
«Αυτό που ήμουν και τι ήταν, δεν αφορά κανέναν και δεν με δηλώνει»
Ελάτε, πάμε, όλοι μαζί να δούμε αυτό τον ιστό της αράχνης από αποκρύψεις, μεταμφιέσεις και προσποιήσεις! Λοιπόν, σε αυτό το σημείο, έχουμε έναν άνδρα, που προσποιείται ότι είναι γυναίκα, που προσποιείται ότι είναι άντρας, για να αποπλανήσει έναν άλλο άνθρωπο, που είναι, ενοχικός και κρυφά, σύμφωνα με την εποχή, ομοφυλόφιλος. Σε μεταγενέστερες συνεντεύξεις του, ο Μπερνάρντ, θα εξηγήσει αόριστα ότι η πρώτη και μοναδική σεξουαλική του συνάντηση με άνδρα, ήταν σύντομη και ανεπιτυχής, πριν αλλάξει, βιαστικά, θέμα. Το άτομο Πέι Που, δεν επιβεβαίωσε ποτέ την ταυτότητα του φύλου του, μόνο σε μια συνέντευξη του 1988, εξηγήσει πως «συνήθιζα να γοητεύω και άνδρες και γυναίκες. Αυτό που ήμουν και τι ήταν, δεν αφορά κανέναν και δεν με δηλώνει υποχρεωτικά”, και συνεχίζει, τονίζοντας πως «ποτέ, μα ποτέ, δεν είπα στον Μπερνάρντ ότι ήμουν γυναίκα. Παρακαλώ, να καταλάβατε πως θα μπορούσα να είμαι γυναίκα. Νόμιζα ότι η Γαλλία ήταν μια δημοκρατική χώρα. Είναι σημαντικό, λοιπόν, αν είμαι άνδρας ή γυναίκα; Πιο σημαντικό απ το ότι είμαι άτομο; Ανθρώπινο ον;». Εκείνη την εποχή, ο θεατρικός συγγραφέας Ντέιβιντ Χένρι Χουάνγκ, δηλώνει, «άνδρας, γυναίκα; Πάνω απ ‘όλα είναι ένας καλλιτέχνης!», ενώ ετοίμαζε το βραβευμένο με το θεατρικό βραβείο Tony, μιούζικαλ για το Μπρόντγουέι, “M. Butterfly”, βασισμένο στο σκάνδαλο Μπουρισιότ και Πέι Που. «Όταν πρόσφερα ένα ποσοστό των δικαιωμάτων του έργου στον Σι Πέι Που», δήλωσε ο δημιουργός, στο Time στο 2009, «απαίτησε να του κλείσω το Κάρνεγκι Χολ για ένα δικό του ρεσιτάλ, πράγμα που ήταν ανέφικτο». Μα η ταυτότητα και το φύλο του ατόμου Πέι Που ήταν άρρηκτα συνδεδεμένα με την επίδειξη τους, με το θέαμα, με τη δημιουργική έκφραση και την επικοινωνία κοινού και καλλιτέχνη στη σκηνή. Και για αυτό τα λεφτά ήταν τίποτα, μπροστά σε ένα ρεσιτάλ, ζωτικό σαν ανάσα!
Προεπαναστατική Κίνα: Εκεί, που τα φύλα έπρεπε να εξερευνηθούν και να γιορτάσουν
Παραδοσιακά, οι γυναικείοι ρόλοι παίζονταν, αυστηρά, από άνδρες στο κινεζικό θέατρο, όπως συνέβαινε στο αρχαίο ελληνικό δράμα, στα μεσαιωνικά Μυστήρια και στην δυτική όπερα του πρώτου καιρού της ύπαρξης της. Στο χώρο της Όπερας πάλι, του υψηλού πολιτισμικά μουσικού, στυλιζαρισμένου θεάτρου, τα αγόρια, από μωρά κλείνονταν σε σχολές, σαν μοναστήρια, τους έδιναν τους ρόλους που θα παίζανε μια ζωή στην Όπερα και ήταν σε εκπαίδευση για να γίνουν οι ρόλοι και στην ζωή, συχνά με βίαιες μεθόδους και καμία δυνατότητα επιλογής. Η Κίνα όμως, του παρελθόντος, πριν την Επανάσταση του Μάο Τσε Τουγκ, χάρασσε έναν δημόσιο χώρο για την ρευστότητα των φύλων, όπου η διερεύνηση τους ήταν αποδεκτή και η έκφραση του ερωτισμού ήταν πολυσήμαντη και ποικίλως αλλά εκλεπτυσμένα εκφρασμένη. Τα φύλα έπρεπε να εξερευνηθούν και να γιορτάσουν! “Ήταν λυπηρό γιατί στην Κίνα, η ομοφυλοφιλία ήταν κατάφυτη,” είπε αργότερα η Πέι Που, «είχα δύο καθηγητές που ερωτεύτηκαν παράφορα. Ανάμεσα τους, ο ένας επιθύμησε να είναι κυρία και ζούσαν, έτσι, ευτυχισμένα. Με τους κομουνιστές αργότερα, εκείνη χτυπήθηκε δημόσια, μέχρι θανάτου».
Η Μεγάλη Προλεταριακή Πολιτιστική Επανάσταση ο Μπερνάρντ και η Σι Πέι Που
Όταν συναντιούνται ο Μπερνάρντ και η Σι Πέι Που, η ιστορική συγκυρία είναι θυελλώδης. Η νέα εποχή για την Κίνα διπλώνει και στη τσάκιση της συνθλίβονται ανθρώπινες ζωές. Το 1966 ο ηγέτης του Κομουνιστικού Κόμματος της Κίνας, ο Μάο Τσε Τουνγκ, κηρύσσει την Μεγάλη Προλεταριακή Πολιτιστική Επανάσταση, κατά την οποία απομακρύνθηκαν με βία και διαπόμπευση τα «αντί-επαναστατικά» στοιχεία της κινεζικής κοινωνίας. Σημειώνονται σκληρές συγκρούσεις μεταξύ των τάξεων, των συνεργατών, των επιστημόνων, των καλλιτεχνών, των ίδιων των οικογενειών για μία περίπου δεκαετία και, παράλληλα, να, υπήρξε μια άνευ προηγουμένου καταστροφή πολιτιστικών αντικειμένων που θύμιζε την παλαιά τάξη των πραγμάτων. Ο Μάο Τσε Τουνγκ πίστευε στη μαζική δύναμη και στην ομοιογένεια, στρατιωτικού τύπου, κυνηγώντας τη διαφορά, την πρωτοπορία ή εκείνους που ζούσαν στα περιθώρια της κοινωνίας. Η ατομική έκφραση θεωρήθηκε προδοσία και η ζωή οριζόταν μόνο απ το Κόκκινο Βιβλίο του Μάο. Οταν ο Μπερνάρντ Μπουρισιότ φτάνει στο Πεκίνο, συναρπάζεται με αυτό που βλέπει ως νέο, μοντέρνο, σπουδαία πρωτοποριακό. Όλοι φοράνε την ίδια στολή, άνδρες και γυναίκες και έχουν τα ίδια μαλλιά και η εμφάνιση ακολουθεί ουδέτερο κανόνα για το φύλο και τις τάξεις, ή την κουλτούρα του καθενός! Ενθουσιάζεται!
Ρόλος ζωής στο αεροδρόμιο και έξοχη ερμηνεία του «Un bel di, vedremo…»
Μετά από μερικούς μήνες που είναι μαζί, η Πέι Που λέει στον Μπουρσιότ ότι είναι έγκυος. Η στιγμή για εκείνον είναι μάλλον κακή. Η Γαλλική πρεσβεία τον έχει μετακινήσει πίσω στο Παρίσι. Η Σιν Πέι Που, είναι πραγματικά μια σπαρακτική Μαντάμ Μπατερφλάι, όταν κλαίγοντας υπέροχα, με μουσική θρηνωδία, στο αεροδρόμιο, που θα πάρει μακριά της τον αγαπημένο της, τον διαβεβαιώνει, κρατώντας την κοιλιά της, ότι θα είναι πάντα εκεί, περιμένοντας την επιστροφή του. Αυτή και το παιδί τους, θα προσμένουν! «Un bel di, vedremo…», λοιπόν και όπως τραγουδά στην δεύτερη πράξη η ηρωίδα στο «Μαντάμα Μπατερφλάι»: «Μια μέρα, μια μέρα θα δούμε μια στήλη καπνού να ανεβαίνει στον ορίζοντα από τη θάλασσα, μακριά: τότε το πλοίο θα φανεί».
10 χρόνια στην Μογγολία και τα έγγραφα της πρεσβείας
Χαμένοι μέσα απ την πολιτική κοσμογονία της Κίνας και το κλείσιμο των συνόρων της, θα μπορέσουν να επικοινωνήσουν, μετά από χρόνια. Η Σιν Πέι Που, θα του πει, πως έχουν έναν γιό, τον Σι Ντου Ντου, που τον έχει στείλει σε χωριό στα σύνορα με την Σοβιετική Ένωση, για προφυλαχτεί, μακριά από το ταραγμένο Πεκίνο. Μια φωτογραφία του αγοριού τον γεμίζει χαρά! Βρίσκει πως ο μικρός Ντου Ντου, του έμοιαζε καταπληκτικά! Ο Μπερνάρντ καταφέρνει και επιστρέφει στο Πεκίνο, μέσα σε μια ατμόσφαιρα μίσους και επιθετικότητας απ τη Κόκκινη Φρουρά προς τους ξένους. Η Κίνα έχει κλείσει τις πύλες της στον υπόλοιπο κόσμο και ο Μπέρναρντ βρίσκεται εκεί, μέσα σ ένα κλίμα γενικής εχθρότητας. Τα επόμενα χρόνια για να είναι με την Σιν και τον Ντου Ντου, δέχεται να βρεθεί στην πιο δύσκολη θέση, που κανείς διπλωμάτης δεν ήθελε, σε ένα χωριό στη Μογγολία, όπου οι χειμώνες έμοιαζαν ατέλειωτοι και η θερμοκρασία έπεφτε κάτω απ τους -40 βαθμούς Κελσίου, μόνο και μόνο για να μπορεί να παίρνει το τρένο για να είναι κοντά στην αγαπημένη του. Κάπου εδώ, Κινέζοι αξιωματούχοι, τον υποχρεώνουν να δίνει έγγραφα της Γαλλικής Πρεσβείας σε δύο Κινέζους αξιωματούχους στο Πεκίνο, τακτικά, χρησιμοποιώντας ως μέσο πίεσης και εκβιασμού τη σχέση του με την Σιν Πέι Που. Ο Μπερνάρντ, έκανε αυτή τη δουλειά, τόσο πρόθυμα, σχεδόν με ενθουσιασμό και για μια δεκαετία παρέδωσε στην κομουνιστική Κίνα, χιλιάδες έγγραφα του Γαλλικού κράτους! Χρόνια μετά θα πει, «μα δεν το αισθάνθηκα σαν προδοσία. Υπηρετούσα και την Κίνα και την Γαλλία! Γιατί αν μοιράζονται πληροφορίες για καλό δύο χώρες αυτό είναι κατακριτέο; Ένιωθα ότι βοηθούσα και τους δυο».
Σχέσεις, άνδρες, γυναίκες – σχέσεις, γυναίκες, άνδρες
Όταν ο Μπερνάρντ Μπουρσιότ είναι στην διπλωματική του θέση στην Μογγολία, οι σχέσεις τους με την Σιν Πέι Που, είναι πλέον πλατωνικές. Ο καθένας ζει τη ζωή του και ο Μπερνάρντ επιδίδεται, όπως αποδεικνύεται εκ των υστέρων, σε μια πληθώρα σχέσεων με άνδρες και με γυναίκες. Οι επισκέψεις του στο Πεκίνο συνεχίζονται, κάθε έξι εβδομάδες, αλλά τώρα πια για να δει κυρίως τον γιο του, τον Ντου Ντου. Το 1982, η τριμελής οικογένεια, τελικά, φεύγει για το Παρίσι.
Παρίσι: η διασημότητα, η τέχνη, ο Μεσιέ Σιν, η Ασφάλεια, οι συλλήψεις, η δίκη!
Στην Γαλλική πρωτεύουσα όλα μοιάζουν ειδυλλιακά στην αρχή! Η Πέι Που, θριαμβεύει ως Μεσιέ Σιν και εμφανίζεται στο θέατρο και στη γαλλική τηλεόραση, έχοντας γίνει celebrity σε σύντομο διάστημα. Εξίσου όμως σύντομα, το ζευγάρι Μπερνάρντ και Σιν, θεωρείται ύποπτο για κατασκοπία, ερευνάται, παρακολουθείται και εν τέλη παραπέμπεται σε δίκη το 1986! Φυσικά, η Πέι Που δήλωσε ότι δεν είχε ιδέα ότι ο Μπουρισιότ παρέδιδε επίσημα γαλλικά έγγραφα. Το μόνο που ήξερε ήταν ότι είχε, συνήθως, ραντεβού με έναν άντρα, έξω από το σπίτι της στο Πεκίνο, γιατί έκανε «μαθήματα καθοδήγησης για την ιδεολογία και τον Πρόεδρο Μάο». Ο Μπουρισιότ, επίσης, διαβεβαίωσε στην αρχή πως η σύντροφος του και μητέρα του παιδιού του, δεν είχε καμία εμπλοκή.
Τα πράγματα όμως, βγήκαν εκτός ελέγχου με το κοινό και το τύπο σε παραλήρημα, όταν το δικαστήριο υπέβαλε σε φυσική εξέταση την Πέι Που, που είχε αρσενικά σεξουαλικά όργανα. Υπήρξαν επίσης αποδείξεις πως ο Ντου Ντου είχε πωληθεί στην κινεζική κυβέρνηση από την πάμπτωχη οικογένειά του και είχε εκπαιδευτεί για να παίξει το ρόλο του γιου του Μπουρισιότ και της Πέι Που. Και οι δύο καταδικάστηκαν σε ποινή φυλάκισης έξι ετών. Το άτομο Πέι Που αποφυλακίστηκε ένα χρόνο αργότερα λόγω ασθένειας.
«Στις εφημερίδες είμαι αυτός ο ο ηλίθιος, ο βλάκας που ερωτεύτηκε τρελά ως γυναίκα για 19 χρόνια έναν άλλον άνδρα»
Ο Μπουρισιότ, φυλακισμένος, αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει. Μέχρι τέλους υποστήριζε πως απ τα βάθη της ψυχής του, πίστευε, ειλικρινά, ότι η Σιν Πέι Που ήταν γυναίκα και πως γι αυτό υπήρξαν ερωτευμένοι για δεκαετίες. Η υπεράσπιση του στο δικαστήριο υποστήριξε ότι η έλλειψη σεξουαλικής του εμπειρίας, σε συνδυασμό με την γοητεία, την ευφυΐα, την άσκηση σαγήνης και το ερωτικό παιχνίδι της αποπλάνησης της Πέι Που δημιουργούσε τέτοιο φαντασιωσικό πεδίο, που ήταν πιο θελκτικό απ την πραγματικότητα, υποβάλλοντας το ως ζωντανό. Όταν μάλιστα και ένας γιος ρίχτηκε στην ιστορία, τότε κάθε άμυνα του Μπερνάρντ διαλύθηκε. «Ξέρω, ξέρω! Στις εφημερίδες είμαι αυτός ο ρυπαρός, ο ηλίθιος, ο βλάκας που ερωτεύτηκε τρελά ως γυναίκα για 19 χρόνια έναν άλλον άνδρα και δεν κατάλαβε ποτέ του την διαφορά», δήλωσε ο Μπουρισιότ στους δημοσιογράφους, «αλλά αυτό όλο δεν ήταν η σχέση μας. Και όσο κράτησε και όσο υπήρξε και όσο το πίστευα ήταν μια πανέμορφη ιστορία». Υπενθυμίζουμε εδώ, πως η ομοφυλοφιλία αποποινικοποιήθηκε στην Γαλλία, μόλις το 1982 και ήταν απ τα τελευταία Ευρωπαϊκά κράτη, μαζί με την Ρωσία (1993) και την Γερμανία (1994). Την ίδια εποχή ο κόσμος πίστευε πως ακόμη και ο Λιμπεράτσε δεν είχε συναντήσει ακόμα το σωστό κορίτσι για να τον «βάλει στον ίσιο δρόμο». Ένα άλλοθι, ακόμη και για τον ίδιο του τον εαυτό του, για τον Μπερνάρντ είναι κατανοητό. Φυσικά, η ετυμηγορία των μέσων ενημέρωσης ήταν αμείλικτη. Ο Μπουρισιότ, είτε είχε μεγάλο διανοητικό πρόβλημα, είτε ήταν παμπόνηρός, δόλιος κατάσκοπος. Μάταια η υπεράσπισή απέδειξε ότι «η υπόθεση είναι απολύτως στη κατώτατη βαθμίδα στον κατασκοπευτικό κόσμο, σχεδόν αξιογέλαστα αμελητέα» και πως τα έγγραφα που είχε στην δικαιοδοσία του και περνούσε στους Κινέζους αξιωματούχος ο Μπέρναρντ αφορούσαν σε προμήθειες τροφοδοσίας ή λεπτομέρειες σχετικά με τις επερχόμενες θεατρικές παραγωγές, όπως η Κάρμεν! «Θέλω να πιστεύω ότι είμαι ο ήρωας αυτής της ιστορίας» είπε ο Μπέρναρντ, σε μια ακόμα συνέντευξη του, «ακόμα κι αν είμαι ο ηλίθιος».
«Δεν χρειάστηκε ποτέ να του εξηγήσω τίποτα. Ήμουν αυτό πάντα. Ο εαυτός μου»
Το 1993, μια μεγάλη έρευνα των New York Times απέδειξε ότι ο Μπερνάρντ Μπουρσιότ είχε αφιερώσει στην Πέι Που, την ζωή του, την δουλειά του, την ελευθερία του και μια ολόκληρη περιουσία. Ο ίδιος ήταν πάντα στα όρια του ανεκτού ντυμένος, αλλά εκείνη είχε ως δώρα περισσότερα από τρία ρολόγια Rolex, πανάκριβα ηλεκτρονικά μηχανήματα, κοσμήματα και αξεσουάρ σινιέ. Το άτομο Πέι Που απ την άλλη, επανειλημμένα σε συνεντεύξεις, τόνιζε πως «δεν χρειάστηκε ποτέ να εξηγήσω τίποτα. Ήμουν αυτό πάντα. Ο εαυτός μου. Ο Μπερνάρντ διάλεξε το τι ήθελε να δει. Δεν ήταν δύσκολο γι ‘αυτόν».
Το άτομο Πέι Που έζησε στο Παρίσι, τραγουδώντας στην όπερα και κάνοντας ιδιαίτερα μαθήματα φωνητικής, μέχρι το τέλος του, το 2009. Κάπου, κάπου, αλλά όχι πολύ συχνά, μιλούσαν με τον Μπερνάρντ στο τηλέφωνο. Ο τελευταίος, παραδεχόταν πια, πως τελικά, ήταν αμφιφυλόφιλος. Ο Ντου Ντου ζει και εργάζεται στο Παρίσι. Ο Μπερνάρντ Μπουρισιότ, βρίσκεται σε γηροκομείο στην Βρετάνη. Ζει ακόμα με την ανάμνηση της έξαψης και του ενθουσιασμού των πρώτων ημέρων του, στην Κίνα. «Ελπίζω, σύντομα, να επιστρέψω», δήλωσε στους δημοσιογράφους το 2017, «μου λείπει η Κίνα».
Όλη η ζωή ένα πρώτο φιλί
Η ιστορία του Μπερνάρντ, της Σιν, του Μεσιέ Σιν, δεν ανήκει πλέον σε αυτούς. Όχι, γιατί έχει μεταφερθεί ως θεατρικό, όπως είπαμε, στο Μπρόντγουεϊ και έχουν υπάρξει και οι Χολιγουντιανές της εκδοχές, αλλά γιατί ανήκει σε όλους εμάς. Χρησιμοποιήθηκε ως μέσο για πολιτική κριτική, επίδειξη ηθικής στάσης και κυρίως ως παράδειγμα για τη θανατηφόρα δύναμη της αγάπης, την επιβίωση και τα ψέματα που λέμε στους άλλους και κυρίως στους ίδιους μας τους εαυτούς για να επιβιώσουμε… Η ίσως έτσι να πιστεύουμε εμείς… Καλή η κατασκοπία, η διασημότητα, τα δικαιώματα από επιτυχίες στο Μπρόντγουεϊ και στο Χόλυγουντ, ο Τζέιμς Μποντ αλά Γαλλικά και το δικαστικό δράμα! Όμως, μπορεί στην πραγματικότητα, όλη η ζωή του Μπερνάρντ να υπήρξε για εκείνη τη γλύκα, εκείνη τη μοναδικότητα, του πρώτου φιλιού στα χείλη ενός θεσπέσιου πλάσματος, που έγερνε τα βλέφαρα και ένα φως μπλε, έβαφε τις μεταξένιες, έξοχες, μακριές βλεφαρίδες του… Un bel di, Μπερνάρντ. Un bel di, Σιν Πέι Που… Un bel di vedremo…
