… περί έρωτος, στα χρόνια της χολέρας

ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΤΣΟΛΚΑ

Ο Έρωτας και ο Θάνατος, νυν και αεί πέφτουνε πάνω στους ανθρώπους. Και επειδή από θάνατο χορτάσαμε, στις μέρες, ας μιλήσουμε για Έρωτα… Ο Έρωτας, λοιπόν, απ όλους του Θεούς, ήταν αυτός που οι άνθρωποι φοβόντουσαν λιγότερο. Για αυτό τον απεικόνισαν αιώνιο παιδί –όχι φυσικά έφηβο γιατί σ  εκείνη την ηλικία, οι ορμόνες οι σεξουαλικές, τρελαίνουν και οργιάζουν. Ένα παιδί, χωρίς συναίσθηση ευθύνης. Ικανό για τις μεγαλύτερες γλύκες και την ανείπωτη σκληρότητα. Τόλμησε κάποτε, λέει ο Οβίδιος, ο θείος του ο Απόλλωνας να τον κορόιδεψε που κράταγε στα χεριά του, τα παιδικά ένα μεγάλο, αντρικό τόξο. «Έτσι είσαι»; Σκέφτηκε ο σκανδαλιάρης, εκδικητικός, ασέβαστος, φρικτός στην πανταδυναμία του Θεούλης και ένα βέλος του με χρυσή άκρη μυτερή έτυχε τον φοβερό Απόλλωνα, ενώ ένα άλλο, με μολυβένια στρογγυλάδα, μια νύμφη ορκισμένη στην θεά των ελεύθερων γυναικών, την Άρτεμη. Αποστροφή, απέχθεια και αντιπάθεια ένιωσε η Δάφνη για τον χρυσαφένιο Απόλλωνα που μεγάλωνε όσο και η δική του ερωτική εμμονή. Ώσπου προτίμησε να πεθάνει παρά να τον κοιτάξει καν. Και εκείνος την έσωσε, υστερόβουλα, κάνοντας την δέντρο, ιερό του, την γνωστή μας, λοιπόν δαφνούλα. Ο Θεός που έφτιαξαν σχεδόν μωρό οι άνθρωποι, είναι ο πιο αδυσώπητος, εκδικητικός, μανιώδης και παράλογος. Και όπου κι αν κρυφτείς λοιπόν το βέλος του σε βρίσκει. Όπως η γέννηση. Όπως ο θάνατος. Για αυτό και μας ταιριάζει ο συμβολισμός του! Αλλιώς μες στα χαλάσματα μας χώρας, ο Αγιος Βαλεντίνος μοιάζει σαν κοροϊδία, σα βγάλσιμο γλώσσας στα μούτρα μας…

Άρα; Τι δουλειά έχουν τα σοκολατένια, οι καρδούλες και τα κόκκινα περιτυλίγματα με αυτή τη κοσμογονία;  Μια φορά και ένα καιρό, για να αρχίσω αντίστροφα το παραμύθι στο τέλος, μιλάγαμε για έρωτες. Αναλύαμε τα «Μαύρα Φεγγάρια του Έρωτα» του Μπρυκνέρ και τη «Μήδεια» του Ευριπίδη και τα «Ερωτικά» του Ρίτσου και τα «Απαγορευμένα» του Καβάφη. Τον υπολογίζαμε, τον περιμέναμε και τον φοβόμασταν. Τώρα μεγαλώσαμε, μάλλον, πληρώσαμε τα χρέη μας σ αυτόν –όχι πως ξεχρεώσαμε ποτέ, σαν τα επιτόκια στις τράπεζες- και προσαρμοζόμαστε στα τηλεοπτικά ντεκόρ της ημέρας 14 Φλεβάρη, στα φτωχά κανάλια. Φτωχός και ο έρωτας. Και πλαστικός. Σα καρδούλα – θήκη για σαπούνι, που προτείνεται ως χρηστικό δώρο ημέρας. Μόνο απ τα χρόνια τα παλιά, σφυριές στο κεφάλι μου, απ την Κατερίνα Γώγου, οι λέξεις στο «Ιδιώνυμο»:

«Είναι επειδή είμαστε παρέα με το παιδί

κι αμέτρητες φορές- αγκαλιά απ’τη μέση

μετρήσαμε τ’ άμέτρητα τ’άστρα

και κείνα που λέγανε για καλύτερα χρόνια

τα φάγαμε βγάζοντας κουβάδες με νερό

για να μπορούν να ταξιδεύουνε για πάντα

τα πλοία που δεν άραξαν

κι είναι επειδή μια και κάτω

κατεβάσαμε όλα τα ξινισμένα κρασιά

και βγάλαμε τα σωθικά μας τραγουδώντας

γεμάτα παράπονο-παιδιακίσα πράγματα-

τον Ιούλιο κάποτε

Γι’αυτό άμα κάνει κανείς μια κίνηση έτσι

για να μας χαϊδέψει

κάνουμε εμείς μια κίνηση πίσω

σα να μη φάμε ξύλο.

Γι’αυτό αν τύχει και μ’αγαπήσεις

πρόσεχε σε παρακαλώ πολύ πολύ

πώς θα μ’αγκαλιάσεις.  Πονάει εδώ.

Κι εδώ. Κι εκεί. Μη! Κι εδώ.

Κι εκεί

Αυτά και καλή γιορτή…