Ναι! Έχει γίνει ήδη Viral και εμείς το διαβάσαμε στο Agrniopress η φωτογραφία ενός τάφου στο Μεσολόγγι, όπου απ τον άλλο κόσμο στέλνει το μήνυμα του, με χιούμορ και πόνο όμως μαζί, ο μπάρμπα Χαράλαμπος: «Έζησα 90 χρόνια- Πέρασα καλά 8 επί Ανδρέα Παπανδρέου». Ο Πέτρος Ευθυμίου στην Βουλή των Ελλήνων, έκανε λόγο για εκείνον παρομοιάζοντας τον ως ένα από τους λαϊκούς ήρωες του Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι. Όλα ξεκίνησαν με την ανάρτηση του Περίανδρου Παπανικολάου που έδειχνε την μαρμάρινη πλάκα, την ενημέρωση πως το μήνυμα της επιγράφης ζητήθηκε από τον ίδιο τον νεκρό, λίγο πριν αφήσει την τελευταία του πνοή και -λιτά και με τρυφερότητα!- την ιστορία του ανθρώπου, πίσω από το μήνυμα αυτό από τον άλλο κόσμο.
«Πριν τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο και μετά, στο Μεσολόγγι έφταναν Κεφαλλονίτες από το Ληξούρι κυρίως για να ζήσουν μόνιμα και να εργαστούν γιατί η περιοχή αυτή της Κεφαλονιάς ήταν άγονη. Οι περισσότεροι Κεφαλλονίτες εργάστηκαν ως εργάτες γης, (βάραγαν τσαπί). Δουλεύοντας ήλιο με ήλιο έξι ημέρες τη βδομάδα. Η οικογένεια του Χαράλαμπου μαζί με άλλες οικογένειες έφτασαν στο Μεσολόγγι με μια βάρκα ύστερα από μια βδομάδα ταξιδιού. Πεινασμένοι και διψασμένοι όπως ήταν τους βοήθησε ένας Μεσολογγίτης δίνοντας λίγο ψωμί και νερό. Ο Χαράλαμπος έζησε δουλεύοντας στο τσαπί. Τον έζησα αρκετά χρόνια μιας και ήταν συγγενής μου και τον φώναζα “παππού Χαράλαμπε”. Φορούσε το ζωνάρι του την εργατική τραγιάσκα και τα… εργατικά του σκουτιά. Ιδεολογικά ενταγμένος στο ΚΚΕ. Μ’ έμαθε να παίζω δηλωτή και μ’ έστελνε να του παίρνω τσιγάρα. Κάτι που το έκανα με μεγάλη προθυμία. Με παρότρυνε να μάθω γράμματα για να γίνω καλύτερος άνθρωπος δίκαιος. Ο Χαράλαμπος είδε τα παιδιά του να προκόβουν να κάνουν οικογένειες. Η μεγαλύτερη χαρά ήταν που έβλεπε τα εγγόνια του να μορφώνονται και να γίνονται επιστήμονες. Στα τελευταία δέκα χρόνια έλαβε μια τιμητική σύνταξη 10.000 δραχμών καθώς η κοινωνική ασφάλιση ήταν κάτι άγνωστο ειδικά για τους αγρεργάτες. Ο παππούς Χαράλαμπος δεν είχε ξαναδεί τέτοιο ποσό στα χέρια του. Έδωσε εντολή στον γιο του επάνω στο μνήμα του να γραφτεί: «Έζησα 90 χρόνια. Πέρασα καλά 8 επί Ανδρέα Παπανδρέου».
Αυτός ο εργάτης της γης, που έκανε μια βδομάδα κουπί, παιδάκι για να φτάσει απ το Ληξούρι στο Μεσολόγγι, που δούλεψε σε χωράφια άλλων, που μάχονταν τον καιρό και το χώμα, που ευχαριστιότανε τη βόλτα, το καφενείο, την πρεφούλα του και τα τσιγαράκι του με προφανώς ποικιλία Βιρτζίνια – Αγρινίου, είδε την φαμίλια του να προκόβει τα εγγόνια του να γίνονται άνθρωποι σημαντικοί και ο ίδιος να ζει με αξιοπρέπεια. «Δεν περίμενα Λέανδρε μου (δε μπορούσε να προφέρει τ’ όνομα μου «Περίανδρος») ότι θα έβλεπα τα εγγόνια ενός εργάτη να γίνονται επιστήμονες»! Όταν έφυγε από την ζωή ο γιος εκτέλεσε την επιθυμία του πατέρα του. Λίγο καιρό μετά κάποιοι θρασύδειλοι έσπασαν την επιγραφή αλλά ο γιος του την ξανατοποθέτησε σε πιο σταθερό σημείο.
Δώσαν στα εγγόνια του εργάτη τον ανοιχτό δρόμο για σπουδές και γνώση. Λίγο τόπο έπιανε στη γη και δεν έκανε καθόλου φασαρία αλλά προλάβαινε να συμβουλεύσει και να θεωρήσει αρετές όχι λεφτά, υλικά, δόξες και εξουσίες το να ξέρεις γράμματα για να είσαι καλύτερος άνθρωπος, δίκαιος άνθρωπος! Και για τον μπάρμπα Χαράλαμπο, αξίζει λοιπόν, εκείνος ο αποφθεγματικός λόγος του Ντοστογιέφσκι, με τον οποίο τον σύνδεσε ο Πέτρος Ευθυμίου, τόσο εύστοχα, πως «ο πόνος και τα βάσανα είναι πάντα αναπόφευκτα για να φτιάξουν ένα μεγάλο μυαλό και μια μεγάλη καρδιά».
