Πολιτισμός είναι ο κάθε άνθρωπος να αναγνωρίζει σε όλους τους άλλους κάθε δικαίωμα που διεκδικεί για τον εαυτό του, δηλαδή ειρήνη, περιπέτεια, ελευθερία, αλήθεια, ομορφιά, τέχνη. Και μια κοινωνία, μια χώρα θεωρείται πολιτισμένη όταν οι νόμοι της εμποδίζουν τους αδύναμους να γίνουν υπερβολικά αδύναμοι και τους δυνατούς υπερβολικά δυνατοί, όπως έγραφε ο Πρίμο Λέβι, εκείνος ο Ιταλοεβραίος που έζησε στο Άουσβιτς την αυτοκτονία του πολιτισμού, κατά τη διάρκεια του Β Παγκοσμίου Πολέμου, για να πεθάνει αυτόχειρας και ο ίδιος, ελεύθερος πια, αλλά στοιχειωμένος από φρίκες, πέφτοντας απ τις σκάλες του τριώροφου σπιτιού του στο κενό. Και είναι αυτή αίσθηση της παντοδυναμίας που δεν έχει κόστος που επιτρέπει να ανεβαίνουν τηλεπερσόνες σε σκηνές θέατρων διότι διαφωνούν με το περιεχόμενο και να διακόπτουν παραστάσεις, συνοδεία δυο βουβών στο δράμα προσώπων, να στέκονται στο πλευρό της, τότε δύναμης. Καμία τέχνη, ομορφιά να πορευτεί εν ειρήνη, ελεύθερα, στη περιπέτεια της. Κανένας πολιτισμός. Αίσθηση ανημποριάς για τον αδύναμο και φόβο έκφρασης για όποιον δυσφορεί. Σιωπή και κοιτάμε αλλού, πως δεν προσέξαμε αν έγινε και κάτι. Δε θέλει πολύ να σου ‘ρθει απόλυση, έτσι και ψελλίσεις «κιχ», αν είσαι απ τους αποικούντες στην τηλεοπτική Ιερουσαλήμ. Λίγο πριν την μαυροφορία πάνω απ το κουφάρι του πολιτισμού μας και πριν την νεκροψία του, να, ένα σκίρτημα ζωής! Η ισχυρή των καιρών, επιστρέφει στον τόπο του εγκλήματος, περίκομψη μοντέρνα και με τις γούνες της, μια ψηλή Αφροδίτη με δυνατό κύκλο επαφών και κάθεται θέατρο στην πρώτη σειρά. Ο Κουρέας της Σεβίλλης! Πως ο κόμης Αλμαβίβα θα κερδίσει τον έρωτα και τους ισχυρούς, με τη βοήθεια του τετραπέρατου Φίγκαρο, απελευθερώνοντας τη όμορφη Ροζίνα από τα νύχια του γέρο – Μπαρτόλο; Πως οι δυνατοί, οι πλούσιοι, οι ισχυροί αυτής της γης θα ηττηθούν; Πως θα νικήσει ο πολιτισμός μας, που -τα ‘πάμε!- τον βλέπουμε κλινικά σχεδόν νεκρό, αβοήθητο μπροστά στα μάτια μας; Οι ίδιοι οι άνθρωποι της τέχνης του δίνουν το φιλί της ζωής:
«Ο κύριος Βασίλης Χαραλαμπόπουλος μου είπε να σας πω ότι αν δεν αποχωρήσετε, ο ίδιος δε θα παίξει απόψε»!
Η θέση στην πρώτη σειρά άδειασε! Κενό! «Είναι καιρός πιστεύω γενικότερα» δήλωσε μετα, η σκηνοθέτιδα της παράστασης κυρία Σοφία Σπυράτου, «ο καθένας ατομικά να πάρει τη θέση του και την ευθύνη που του αναλογεί απέναντι σε όσα συμβαίνουν στην κοινωνία». Την ίδια ώρα το ιδεατό μόνιτορ για την καταγραφή των καρδιακών παλμών του πολιτισμού μας, έδωσε κλινική εικόνα ζωής. Μπορεί και στο τέλος, τέλος, να ζει ξανά ανάμεσα μας… Μπορεί και να υπάρχει ελπίδα πλήρους αποκατάστασης…
