Μύθος πέρα απ το θάνατο, διαβόητος, δαιμονικός ή τρελός, χειριστικός, τοξικός, απατεώνας ή θαυματοποιός, περιπλανώμενος, τάχα άνθρωπος του Θεού αλλά με ορέξεις και βλέψεις υπηρέτη του διαβόλου, ο Γκριγκόρι Ρασπούτιν, έγινε πρωταγωνιστής της Ιστορίας, ιστοριών κάθε λογής, λιβέλων, παραμυθιών, ακόμα της αλά Ντίσνεϊ, Αναστασίας, όπου το απόλυτο κακό είχε τα χαρακτηριστικά του. Θα τον ένοιαζε που λογίζεται σαν ένας δαιμονιακός τύπος, που ζούσε για απολαύσεις και να χειρίζεται ανθρώπους; Σιγά! Ποιος ποτέ κακός σ αυτόν τον κόσμο, έδωσε δεκάρα για τους άλλους και τη γνώμη τους; Έτσι και αυτός, ο Γκριγκόρι Γιεφίμοβιτς Ρασπούτιν, που γεννήθηκε στην άγρια, παγωμένη και σκοτεινή το 1869, Σιβηρία δε νοιάστηκε ποτέ για τίποτα άλλο παρά μόνο, πρώτα για να επιβιώσει και μετα για να κυριαρχήσει. Και κυριάρχησε! Με ψέματα, ίντριγκες και δολοπλοκίες, τάζοντας θαύματα, αθανασία και εξουσία, θεραπεία, αγιοσύνη και γενικά σε καθέναν ότι ποθούσε…
Η φτώχεια στην Σιβηρία, οι Μαστιγούμενοι, ο γάμος, η περιπλάνηση, η σεξουαλική εξάντληση ως τακτική για την «θεία αταραξία»
Η οικογένεια του ζούσε με τα στοιχειώδη, καλλιεργώντας γη, στα πιο παγωμένα εδάφη της σιβηρικής απεραντοσύνης. Δεν έμαθε να διαβάζει. Έκλεβε, μεθούσε, κάπνιζε απ τα παιδικά του χρόνια. Παντρεύτηκε στα 18 του και έκανε παιδιά. Ένιωθε να πνίγεται απ τη ζωή του οικογενειάρχη που πρέπει να ταΐσει στοματά. Τάχα μου πήγε να προσκυνήσει σε ένα μοναστήρι, όπου μυήθηκε στη διδασκαλία των «Μαστιγουμένων». Ήταν τα άγρια απομεινάρια του Μεσαίωνα στην φεουδαρχική Ρωσία, που δεν βγήκε ποτέ απ το σκοτάδι του. Οι αιρετικοί φανατικοί, καλούνταν πειθαρχούμενοι, κουκουλοφόροι ή δερόμενοι, φοράγανε ράσα φτωχικά. Μαστίγωναν ο ένας τον άλλον ή αυτομαστιγώνονταν για λόγους μετάνοιας ή εξιλέωσης, μέχρι λιγοθυμίας. Ο Ρασπούτιν έγινε κι άλλο αιρετικός μέσα στην αίρεση και θεωρήσει ως είχε επιφώτιση και η σεξουαλική εξάντληση ήταν το καλύτερο μέσο για να φθάσει ο πιστός στην κατάσταση της «θείας αταραξίας», ώστε να βρεθεί πιο κοντά στον Θεό. Έφυγε από το μοναστήρι και γύρισε στο χωριό του, όπου έκανε και άλλα παιδιά, τέσσερα στο σύνολο, για να φύγει ξανά, να περιπλανηθεί ως μοναχός, αν και ποτέ δεν είχε χειροτονηθεί, να γυρνά από μονή σε μονή και από τόπο σε τόπο. Το 1900 έφτασε στο Άγιο Όρος, όπου στην Αθωνική Πολιτεία, στάθηκε για λίγο άλλα και στα Ιεροσόλυμα. Επιστρέφοντας και πάλι στον Σλαβόφωνο κόσμο όπου πια είχε ακολούθους είχε διαδοθεί η φήμη του, πως τάχα έκανε θαύματα και γιάτρευε κόσμο, άλλα και πως είχε ακόρεστη σεξουαλική όρεξη και σκανδαλώδεις ερωτικές συνήθειες. Με τη φήμη «αγίου» και θαυματουργού, φτάνει στην Αγία Πετρούπολη, στην ταραγμένη Ρωσία των αρχών του 20ου αιώνα, σε έναν κόσμο που πρόκειται να αλλάξει βίαια και να τελειώσει αιματηρά. Όπως ο ίδιος.
Αγία Πετρούπολη, αποκρυφισμός, θαύματα και η γνωριμία με την τσαρίνα Αλεξάνδρα
Οι δυο πριγκίπισσες του πάμπτωχου Μαυροβούνιου, η Μηλίτσα και η Στάνα έχουν καλοπαντρευτει συζύγους εξουσίας στην Αυλή των Ρομανώφ και βασιλεύουν τα σαλόνια της Αγίας Πετρούπολης, που δίψα για αλλόκοτα και παράδοξα θέματα και θεάματα, επειδή τάχα έχουν έχουν αποκρυφιστικές δυνάμεις. Φοράνε μόνο μαύρα! Στο σαλόνι τους αρχίζουν και συχνάζουν οι πιο αλλόκοτες και σκοτεινές μορφές της Ευρώπης αλλά και οι Ρωσίδες αριστοκράτισσες που έλκονται από το απόκρυφο. Σύντομα στην επιρροή των δυο αδελφών θα περιέλθει η ίδια η τσαρίνα Αλεξάνδρα Φιοντόροβνα, πληγωμένη γιατί ο γιος της έχει αιμορροφιλία που την έχει κληρονομήσει απ την δική της γιαγιά την περιβόητη βασίλισσα Βικτωρία. Η τσαρίνα είναι βαθιά θρησκευόμενη, καταθλιπτική, ξένη και αυτή στην παράξενη Ρωσία με την διαφορετική κουλτούρα και θρησκεία απ την δική της. Οι δυο αδελφές την γνωρίζουν στον σκοτεινό, ραδιούργο, θηριώδη σε ορέξεις και ζωική ενέργεια Ρασπούτιν κατά τη διάρκεια ενός βασιλικού πικνίκ. Της τον παρουσίασαν ως «άγιο» άνθρωπο. Η αυτοκράτειρα γαζώνεται επάνω του πως θα σώσει το αγόρι της, τον διάδοχο Αλεξέι πως ο Ρασπούτιν είναι απεσταλμένος του Θεού και η απάντηση στις γερμανόφωνες προσευχές της. Πείθει και τον τσάρο Νικόλαο -που δεν φημιζόταν για την υψηλή του ευφυΐα- και έτσι ο Ρασπούτιν εισήλθε στον στενό κύκλο του τσαρικού περιβάλλοντος ως ο επίσημος θεραπευτής του Αλεξέι. Καταφέρνει με λογιών γιατροσόφια να καλμάρει το πρόβλημα των αιμορραγιών του αγοριού και γινεται κυρίαρχος στις υποθέσεις της τσαρικής οικογένειας και της Ρωσίας για μια δεκαετία, αφού είχε πείσει τους ανήσυχους γονείς ότι η ζωή του παιδιού εξαρτιόταν από τον ίδιο, που ήταν το χέρι του ίδιου του Θεού.
Παντοδυναμία στα ανάκτορα και πως η ρωσική αριστοκρατία πείθεται πως η σωματική επαφή με τον Ρασπούτιν είχε εξαγνιστικά και θεραπευτικά αποτελέσματα
Ο Ρασπούτιν κέρδισε μια μόνιμη θέση στο παλάτι και όσοι ήθελαν να ζητήσουν κάτι από τον τσάρο έπρεπε πρώτα να κερδίσουν την εύνοια του ίδιου. Με τις ακόρεστες σεξουαλικές ορέξεις πιο καλοταϊσμένες από ποτέ, πείθει πως η σωματική επαφή μαζί του είχε εξαγνιστικά και θεραπευτικά αποτελέσματα. Λογιών ευκολόπιστες αριστοκράτισσές πέφτουν στην αγκαλιά του, υπό τις ευλογίες του πατριάρχη της Ρωσίας, που ήταν φίλος και προστάτης στην αρχή, μετα προστατευμένος του Ρασπούτιν. Η Ρωσία γελούσε πως ο διαβολικός καλόγερος από τις εσχατιές της Σιβηρίας, ήταν εραστής της τσαρίνας, που την είχε πείσει πως θα θεραπευόταν ο γιος της. Ο Νικόλαος ήταν παντελώς άσχετος από στρατιωτικά, πολιτικά, κοινωνικά ζητήματα. Απομάκρυνε κατόπιν παροτρύνσεων του Ρασπούτιν τους συμβούλους του και τους ικανούς στην διακυβέρνηση. Εξόριζε κόσμο και τιμωρούσε ακρίτα, αρκεί να το έλεγε ο «καλόγερος». Η δύναμη του τελευταίου έφτασε στο απόγειό της μετά το 1915, όταν ο Νικόλαος έφυγε για το μέτωπο κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, έχοντας ο άσχετος, αναλάβει προσωπικά την ηγεσία του στρατού επειδή ο Ρασπούτιν ισχυρίστηκε ότι είδε σε όραμα, ότι σε αντίθετη περίπτωση θα χανόταν ο πόλεμος. Φυσικά ήθελε να παυτεί ο πρίγκιπας Νικόλαος που ήταν αρχιστράτηγος γιατί κάποτε τον είχε χτυπήσει. Η επίσης άσχετη με διακυβέρνηση άλλα και με την ίδια, καθ’ αυτώ την Ρωσία, η τσαρίνα Αλεξάνδρα, ορίστηκε αντιβασίλισσα, δηλαδή ως εκείνη που θα ασκούσε την διακυβέρνηση όσο ο σύζυγος της, θα έλειπε στον πόλεμο.
Πείνα, πόλεμος, δυστυχία, ασθένειες για το λαό και ο Ρασπούτιν στη θέση του τσάρου
Στην ουσία, κυβερνούσε ο Ρασπούτιν! Ο αγροίκος, αμοραλιστής, μεγαλομανής αγροίκος διόριζε και απέλυε υπουργούς και πολιτικό προσωπικό, ανάλογα τις ορέξεις του. Ένα πλήθος κολάκων μαζεύτηκε γύρω του, υπηρετώντας τον και κανακεύοντας τον, ώστε να θεωρεί τον εαυτό του ανίκητο, ενώ έπειθε την Αλεξάνδρα πως κάποιοι υπουργοί ήταν δαιμονισμένοι και επρεπε να απομακρυνθούν, ενώ για την ιδιά είχε οράματα πως θα γίνει Αγιά και πως έλαμπε φωτοστέφανο γύρω της. Ο πόλεμος μαίνονταν και η Ρωσία γνώριζε μόνο ήττες. Η πεινά και οι αρρώστιες μάστιζαν τον λαό. Το κρύο ήταν αδυσώπητο εκείνο το χειμώνα. Η δυσαρέσκεια του λαού γινόταν κόκκινη! Κόκκινη από θυμό, αίμα και επανάσταση, που ετοιμαζόταν αχαλίνωτη. Ο Ρασπούτιν πείθει την τσαρίνα να διώξει τον πρωθυπουργό, τον υπουργό Εσωτερικών και τον υπουργό Πολέμου και διορθώνεται άνθρωποι του στις καίριες θέσεις, που δίνουν σε εκείνον πολλά λεφτά και τεράστιους μισθούς στους εαυτούς τους, αδιαφορώντας για την δυστυχία που μάστιζε απ άκρη σ άκρη τη Ρωσία. Γελοιογραφίες, εφημερίδες, ο λαός ο ίδιος, σιχαίνεται την τσαρίνα, μισεί τον Ρασπούτιν και θεωρεί γελοία περίπτωση τον τσάρο.
Μαχαίρωμα στα σπλάχνα
Ο πάμπλουτος πια, σχεδόν μοναχός, με το χαρέμι από ερωμένες, πηγαίνει τον Ιούνιο του 1914, στο σπίτι του, στη Σιβηρία, για να δει τη γυναίκα και τα παιδιά του. Εκεί του επιτέθηκε με μαχαίρι μία πρώην πόρνη, η Χιονία Γκούσεβα, που είχε γίνει ακόλουθος των κηρυγμάτων και της σοφία του μοναχού Ηλιοδώρου, κάποτε φίλο του Ρασπούτιν και τώρα φανατικού πολέμιου του. Ο Ηλιόδωρος είχε σχηματίσει μια ομάδα από γυναίκες, τις οποίες είχε βλάψει ο Ρασπούτιν. Τις προστάτευε, τις συμβούλευε και τις πρότρεπε να μισούν τον «δαιμονικό καλόγερο». Μια από αυτές ήταν λοιπόν, η Γκούσεβα που μαχαίρωσε τον Ρασπούτιν στην κοιλιά, κι όταν είδε τα σπλάχνα του να ξεπροβάλλουν φώναξε «σκότωσα τον αντίχριστο!». Αμ δε! Ο θηριώδης Ρασπούτιν σιγά και μη της έκανε την χάρη! Έκανε ένα χειρουργείο και θηριώδης, επέστρεψε στην Αγία Πετρούπολη, στις ίντριγκες, στις δολοπλοκίες, τις χειραγωγήσεις, τις διαβολές και την πολυτελή του ζωή.
Δηλητήριο, πυροβολισμός στη καρδιά, πολλοί πυροβολισμοί, πνιγμός
Πιάνεται με το νέο ημερολόγιο, για 30 Νοεμβρίου, όταν ο Γιουσούποφ, επίσης θισαώτης της κοσμικής ζωής των δυο πριγκιπισσών του Μαυροβουνίου, ανιψιός του τσάρου, αριστοκράτης φυσικά, κάλεσε τον Ρασπούτιν στο παλάτι του για φαγητό. Ο ισχυρός «καλόγερος» έφαγε, ήπιε, έκανε το χονδροειδές χιούμορ του εις βάρος των γυναικών και ξαναφαγε και ξαναπιε. Ο Γιουσούποφ είχε οργανώσει την δολοφονία του, ρίχνοντας ισχυρότατο δηλητήριο στα γλυκά και στο κρασί. Αντί να πέσει ο Ρασπούτιν κάτω ξερός, όπως περίμεναν οι συνωμότες, εκείνος είχε όρεξη για κουβέντες, γέλια και περισσότερο κρασί. Αργότερα ειπώθηκε πως η ζάχαρη εξουδετέρωσε την επίδραση του δηλητηρίου. Ο Γιουσούποφ, έντρομος άλλα αποφασισμένος, πλησίασε τον καλεσμένο του και του ρίξε μια σφαίρα στο μέρος της καρδιά. Και πάλι ο Ρασπούτιν, δε πέθανε. Σύρθηκε φωνάζοντας δυνατά, έξω απ το δωμάτιο, φθάνοντας μέχρι την αυλή, όπου καλούσε όποιον τον ακούει να τιμωρήσει τους συνωμότες και να τον σώσει. Οι εμβρόντητοι συνωμότες πρόλαβαν να τον πιάσουν πριν φτάσει στην πόρτα του σπιτιού. Αδειάσαν έναν γεμιστήρα επάνω του. Κατόπιν, πήραν το σώμα του, το τύλιξαν μέσα σ’ ένα χοντρό ύφασμα, του έδεσαν ένα βαρίδι και το φόρτωσαν σε ένα αμάξι για να το ρίξουν στο παγωμένο ποτάμι. Μετα από δηλητήριο, μια σφαίρα δίπλα στη καρδιά και έναν γεμιστήρα σ όλο του το σώμα και όμως! Αισθάνθηκαν τον Ρασπούτιν να κουνιέται και να αντιστέκεται. Τον πέταξαν μέσα στον παγωμένο ποταμό, έντρομοι. Το σώμα ξεβράστηκε μετα από κάποιες ώρες σε μια όχθη.
Η σωρός στην αποτέφρωση που ανακάθισε στις φλόγες και τι λέει η επιστήμη
Στην κηδεία του παραβρέθηκαν ο σοκαρισμένος τσάρος και η απαρηγόρητη τσαρίνα και μερικά ακόμα άτομα του κύκλου τους. Η σύζυγος, η επίσημη ερωμένη και τα παιδιά του δεν κλήθηκαν στην κηδεία. Μετά την ανατροπή του τσάρου, σοβιετικοί στρατιώτες ξέθαψαν την σορό του και την έκαψαν. Όπως έριξαν τη σωρό στην πυρά, το σώμα σηκώθηκε, ανάμεσα στις φλόγες και ανακάθισε. Αργότερα και για αυτό, επιστήμονες εξήγησαν πως έτσι γινεται, όταν δεν έχει προετοιμαστεί η σορό για την αποτέφρωση, διαδικασία που περιλαμβάνει το σπάσιμο των συνδέσμων των οστών. Τα λαϊκά αναγνώσματα ανέλαβαν μετα τη διάδοση του τέλους του Ρασπούτιν και δημιούργησαν έναν θρύλο, μιλώντας πως η δαιμονική του ζωή του, τέλειωσε τόσο παράδοξα αλλά το στοιχειωμένο πνεύμα του θα ουρλιάζει πάντα μαζί με τον άνεμο πάνω από τις παγωμένες εκτάσεις της Σιβηρίας, δίπλα απ τα φτωχικά σπίτια των μουζίκων, σε στέπες και τούνδρες, που γύρισε, διαφέντεψε και απλώς υπήρξε ο αγράμματος χωριάτης, που χειραγώγησε μια τσαρική οικογένεια και υπήρξε εξουσιαστής ενός αχανούς κράτους…
