Χίλιες δυο ερμηνείες, από ακροδεξιές μέχρι ακροαριστερές, από ανθρωπιστικές μέχρι απολύτως ορθολογικές, από ιστορικές μέχρι μεταμοντέρνες, για ν΄ αποδείξουν ότι ο Χριστιανισμός 2.020 χρόνια μετά, αν μετράμε σωστά, γιατί κάποιοι λένε πως ούτε αυτό συμβαίνει, εξακολουθεί να συγκινεί. Γιατί συμβαίνει αυτό; Γιατί άνθρωποι, που είναι ορθολογιστές, γιατροί, φυσικοί, περιβαλλοντολόγοι υπάρχουν και πιστεύουν στο θείο βρέφος. Γιατί ακόμη και κομμουνιστές, συχνά θέλουν να ταφούν με το χριστιανικό δόγμα; Γιατί απλά, ο Χριστιανισμός ασπάζεται τη δύναμη της Αγάπης. Αυτή τη δύναμη αγάπης κι αλληλεγγύης, που μπορεί μία μάνα να παλέψει για το παιδί της, απέναντι σε χίλια στρατεύματα, ένας πατέρας να περπατήσει από την άκρη του κόσμου, κουβαλώντας στην πλάτη το παιδί του, για να ζήσει δίχως πόλεμο, ένας παππούς να στερείται τη σύνταξή του για να μεγαλώσει τα εγγόνιά του, όταν ξέρει πως τα παιδιά του είναι άνεργα. Ο Κορωνοϊός μας έπαιξε ένα περίεργο παιχνίδι. Μας έφερε αντιμέτωπους με τον βασιλιά Χριστό, αυτόν, που δεν έχει κόκκινα γυαλιστερά άμφια, που δεν φωλιάζει σε τεράστια αυτοκίνητα, σε βίλες και μεγάλα κότερα αλλά είναι γεννημένος σε μία σταλιά φάτνη και μπορεί να βολεύεται στα λίγα αλλά ουσιαστικά. Μας έδωσε νέους Χριστούληδες, που παράτησαν το σπίτι τους, για τη δική μας υγεία, που βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή της ενημέρωσης, μακριά από τις δικές τους οικογένειες, καθαρίστριες και υπαλλήλους σούπερ μάρκετ, που φόρεσαν τις μάσκες τους και φρόντισαν για μας.
Ο COVID-19, μας έδωσε νέο όραμα για την ανθρωπότητα` ένα όραμα, που κρατά αποστάσεις από τον άκρατο καταναλωτισμό. Νέοι ήρωες αναδείχτηκαν και νέοι μαυραγορίτες βγήκαν ξανά για ψαχνό. Αλλά τελικά ο Χριστούλης, βρίσκεται στον χρόνο, που δίνουμε στους δικούς μας ανθρώπους, στο φιλί που στερηθήκαμε, στην αγκαλιά που δεν μπορούμε να κάνουμε, στο περπάτημα σε έναν δρόμο. Μας έδωσε νέο όραμα για το σπουδαιότερο δώρο, που είναι η ζωή, αλλά δεν το εκτιμάμε, όπως πρέπει, απέναντι σ΄ ένα ατελείωτο τρεχαλητό, για το κυνήγι της επιτυχίας, όπως την ορίζει ο καθένας. Η επιτυχία κρύβεται τελικά σε πολύ απλά πράγματα: σε μία αγκαλιά στη μάνα, σ΄ ένα χάδι στο παιδί, σ΄ ένα φιλί στον σύντροφο, σε μία καλημέρα γείτονα, σ΄ ένα τσιπουράκι με φίλους, σ΄ ένα χαμόγελο σε συναδέλφους. Να΄μαστε καλά και να΄χουμε κουράγιο ν΄ αντέχουμε. Κι υπάρχει τρόπος. Όταν τελειώσει αυτή η περιπέτεια, να κρατάμε ο ένας το χέρι του άλλου… Μόνο έτσι, θα ξεπεράσουμε, τους σκοπέλους, που μας περιμένουν. Χρόνια πολλά, χρόνια καλύτερα…
Οι εικόνες του Χριστού στο κείμενο της Άννας, είναι από λεπτομέρειες έργων του μέγα Ολλανδού, Ρέμπραντ.
