Την άνοιξη στη Νέα Αγγλία, την καταλαβαίνεις σα ζωή που ξεκινά, σα γέννηση, ή σαν μικρή, προσωπική Ανάσταση. Βλέπετε έχει πολύ παγωνιά τους χειμώνες, παγωμένες σκεπές, λίμνες και κρυσταλλιασμένα χιόνια να κρέμονται – σπαθιά στα δέντρα.
Αυτά τα δέντρα, δε θυμίζουν τον εμβληματικό, τεράστιο, παντοκρατορικό εαυτό τους, αλλά χωρίς φύλλα, μοιάζουν στημένοι σκελετοί της ύπαρξης.
Όμως, η άνοιξη, ω, η άνοιξη έρχεται αιφνιδιαστικά, σα λιακάδα στο παράθυρο σου, μετα από χαλάζι και σα γλυκιά ζέστη ξαφνική, που σε κάνει να ξεκουμπώσεις τη ζακέτα. Και γύρω οι άνθρωποι έχουν πάλι χαρακτηριστικά όχι χαμένα στις συννεφιές, κάτω από κουκούλες και σκούφους, άλλα χαμόγελα και μάτια χαρούμενα, γιατί ανθίσανε οι γλάστρες τους και έχουν δέσει ανθοί στα οπωροφόρα δέντρα. Και έτσι, απλά, αρχίζει ξανά η ελπίδα και όλα παίρνουν τις σωστές τους διαστάσεις, φήμες, σχόλια, τσακωμοί, θυμοί, ακόμη και η πρόσκαιρη επικαιρότητα σου.
Το σκέφτομαι όλο αυτό, αναλογιζόμενη ένα μεγάλο τηλεοπτικό ντόρο των ημερών στην Ελλάδα, που με αφορούσε και κάτι σχόλια ερήμην μου, με κάτι φιλίες και έχθρες, λιωμένες, του χειμώνα, όμως, εδώ, στη Νέα Αγγλία, λοιπόν έχει άνοιξη. Η Julie Makris συλλαμβάνει με το φακό τις τόσο φωτεινές αποχρώσεις της και να, ο ποιητής, ο μέγας, ο Ρόμπερτ Φροστ, που έζησε και έγραψε σ αυτές εδώ τις περιοχές, αποχαιρετάει τα τελευταία ίχνη του χειμώνα:
ΕΝΑ ΜΙΚΡΟ ΚΟΜΜΑΤΙ ΑΠΟ ΠΑΛΙΟ ΧΙΟΝΙ
(A PATCH OF OLD SNOW)
Υπάρχει ένα μικρό κομμάτι από παλιό χιόνι σε μια γωνιά
Που θα έπρεπε να έχω μαντέψει
Ότι ήταν μια παρασυρμένη εφημερίδα που η βροχή
Είχε φέρει για να ξεκουράσει.
Είναι διάστικτο με μουτζούρες σαν να το κάλυψαν
Μικρά τυπογραφικά στοιχεία·
Τα νέα μιας μέρας που έχω ξεχάσει−
Αν τα διάβασα ποτέ.
H Julie Makris ζει τα καλοκαίρια στη Νέα Αγγλία και στην Κέρκυρα και τους χειμώνες στη Φλόριντα. Είναι επιχειρηματίας. Γράφει νουβέλες, φωτογραφίζει τις στιγμές στον κόσμο γύρω της και συχνά τις φτιάχνει καρτ ποστάλ. Ζει με τον σύζυγο της, ταξιδεύει με τη μαμά της, την Rena, γιορτάζει πάντα με τα εγγόνια της και όταν μιλάει λίγα ελληνικά με κερκυραϊκή προφορά είναι ακαταμάχητη.
