Ο νέο – ταλιμπανισμός και ο φανατικός μεσαιωνισμός της εποχής, δεν έχει σύνορα, ούτε χώρες, ούτε ηπείρους που ενδημεί, κατασπαράζοντας την όποια προσαρμοσμένη, ειδυλλιακή χλωρίδα και πανίδα. Όσο να ναι όμως, να βλέπεις πρωτοσέλιδο σε αθλητική μάλιστα εφημερίδα, την Sportime, με γυναικεία παλάμη -κι αλλοίμονο!- που να κρατά το σχήμα ενός εμβρύου, σε μαύρο φόντο, με τον τίτλο «αφήστε με να ζήσω», προκαλεί όχι ενόχληση απλή, αλλά φόβο για μια κοινωνία που χάνεται στην συγκινησιακή της ευκολία, μην ορίζοντας το αυτονόητο. Και σ αυτό ακόμη μεγαλύτερο φόβο για το κεκτημένο του δικαιώματος στην άμβλωση, ως ορίζει ο Νόμος 1609/1986, που είναι σε ισχύ από τις 3 Ιουλίου του 1986, προσθέτει η δημοσιά τοποθέτηση στα social media του αντιπροέδρου του κυβερνώντος κόμματος και υπουργού ανάπτυξης, κ. Άδωνη Γεωργιάδη, που σημειώνει πως: «Συγχαίρω την Εφημερίδα παρά τις αντιδράσεις. Στην Ελλάδα δεν αμφισβητείται το δικαίωμα, της γυναίκας στην άμβλωση, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν αντιλαμβανόμαστε ότι το να έχουμε διπλάσιες εκτρώσεις από γεννήσεις γεννά ζητήματα επιβίωσης του Έθνους μας». Πέφτουμε απ τα σύννεφα; Ο υπουργός αντί να υπεραμυνθεί των νόμων της χώρας, συγχαίρει την εφημερίδα και ανησυχεί για την επιβίωση του Έθνους; Απ την φτωχοποίηση των πολίτων, την ανεργία, τη μη καταβολή δεδουλευμένων, τους χαμηλούς μισθούς, την φυγή τουλάχιστον -και είναι παραπάνω σιγουρά- 500.000 νέων πτυχιούχων ως μετανάστες στο εξωτερικό, από τους ανασφάλιστους που δεν μπορούν ούτε στα νοσοκομεία να πάνε, ούτε στους γιατρούς τα παιδιά τους, ούτε φάρμακα να πάρουν, κινδυνεύουν οι γεννήσεις στο έθνος, κύριε υπουργέ! Αφήστε και εκείνο το μάθημα της σεξουαλικής αγωγής στα σχολεία που είναι «φτου κακά», με μια αντίληψη από πίσω του 50, τύπου «δε στέλνω κορίτσι στο σχολείο να μη μάθει να γραφεί ραβασάκια στον αγαπητικό». Αφήστε τα σχολικά γεύματα που είναι αυτονόητα σε οοοοολα τα πολιτισμένα κράτη της γης και τα βλέπουμε στις ΗΠΑ και δε το πιστεύουμε και στην Ελλάδα άμα δεν δώσει η μάνα το τοστ και το φρούτο απ το σπίτι, δεν υπάρχει καν εναλλακτική να μη λιμοκτονήσει το παιδί…
Τα παιδιά ως νούμερα και όχι ως άτομα με δικαιώματα
Λοιπόν; Θα κάτσει ένα νέο ζευγάρι χωρίς ασφάλεια, που είναι έρμαιο στις ορέξεις αφεντικών που με κακές συμπεριφορές και πληρωμές, ποντάρουν στο ότι δεν υπάρχουν δουλειές και απομυζούν τους εργαζομένους, εκβιαστικά τύπου «όχι υπερωρίες, 6 μέρες την εβδομάδα, 10ωρα κάθε μέρα και αν σ αρέσει», χωρίς παιδικούς σταθμούς, που θες χιλιάδες μέσα για να βάλεις παιδί εκεί, που πρεπει να υπολογίσεις γέννες, πάνες, τροφές, ντυσίματα, παιδίατρους, θέρμανση και όλα αυτά με 400 ευρώ το μηνά, να βάλει σε κίνδυνο το αγέννητο παιδί του, για να μην έχει υπογεννητικότητα το έθνος; Καμία ευθύνη αυτού του έθνους να ανακοπεί το brain drain, να υπάρξει κανας μισθός της προκοπής, να στηριχτεί η μητρότητα με παιδικούς σταθμούς, καλά σχολεία, οικονομικά είδη για τα βρέφη, καλές δημοσιές μαιευτικές κλινικές, να είναι ασφαλισμένος όλος κόσμος, να γεννηθεί το παιδί αλλά να μπορεί και να ζήσει και αυτό και η οικογένεια του με αξιοπρέπεια, ρεύμα, θέρμανση, γιατρούς, φάρμακα, ρουχισμό;
Δεν είμαστε και πλεονέκτες να θέλουμε ότι οι πολιτισμένοι πλούσιοι, θα τα γεννήσουμε κάτω απ τις ελιές εμείς τα παιδιά…
Δε είμαστε και να πλεονέκτες! Από το 1930, οι μέλλουσες μαμάδες στη πλούσια Φινλανδία παίρνουν από το κράτος ένα κουτί, με αρχικό σετ από ρούχα, σεντόνια και παιχνίδια που μπορεί ακόμη να χρησιμοποιηθεί ως κρεβατάκι, έχοντας βοηθήσει τη Φινλανδία να επιτύχει ένα από τα χαμηλότερα ποσοστά βρεφικής θνησιμότητας στον κόσμο και έχει σχεδιαστεί για να δώσει σε όλα τα παιδιά στη Φινλανδία, ανεξάρτητα από το υπόβαθρό τους, μία ίση ευκαιρία στο ξεκίνημα της ζωής τους. Μέσα περιέχονται διάφορα απαραίτητα όπως στρώμα, κάλυμμα στρώματος, κατωσέντονο, παπλωματοθήκη, κουβέρτα, υπνόσακος/πάπλωμα, το κουτί είναι κρεβατάκι και έχει ακόμα στολή για τα χιόνια, καπέλο, γάντια με μόνωση και μποτάκια, λεπτό μπουφάν με κουκούλα και πλεκτό φορμάκι, κάλτσες και γάντια, πλεκτό καπέλο και μπαλακλάβα, φορμάκια, μωρουδιακά ρούχα και κολάν σε unisex χρώματα και σχέδια, πετσέτα μπάνιου με κουκούλα, ψαλιδάκι νυχιών, βούρτσα μαλλιών, οδοντόβουρτσα, θερμόμετρο μπάνιου, κρέμα για τις πάνες, πανάκι για πλύσιμο, σετ από υφασμάτινες πάνες και τετράγωνα κομμάτια μουσελίνας, βιβλίο με εικόνες και παιχνίδι για τα δόντια, μαξιλαράκια σουτιέν και προφυλακτικά. Ίσως ο κύριος υπουργός Ανάπτυξης να μη γνωρίζει πως όλα αυτά με τους μισθούς των 400 έως 700 ευρώ το μήνα, συν ότι χρειάζεται για την υγιή ανάπτυξη του μωρου αργότερα είναι επιστημονική φαντασία για τους νέους στην χώρα στη μέρα. Και λέμε αυτό το πιο απλό της αφετηρίας του νεογέννητου που παρέχεται στους πλουσίους ειδικά σε σχέση με τους Έλληνες, Φιλανδούς, για να μην υπολογίσουμε τις πλήρεις παροχές της Σουηδίας ή των ΗΠΑ, δηλαδή από σχολικά αυτοκίνητα που αναλαμβάνουν το παιδί απ την πόρτα του σπιτιού, φαγητό, γιατρούς, ψυχοθεραπευτές, συμβούλους, επιδόματα και στις άνεργες μητέρες, η στους φτωχούς γονείς, σπίτι, τηλέφωνο κινητό, τρόφιμα, θέρμανση, ρεύμα και 1000 δολάρια μετρητά για κάθε άτομο της οικογένειας. Διότι ναι, να φέρουμε παιδί στο κόσμο, αλλά για να ζήσει ανθρωπινά, όχι σε μια Κόλαση. Και για αυτην έχει ευθύνη η κάθε κυβέρνηση και αν θέλετε το… έθνος! Οι γυναίκες και τα νεαρά ζευγάρια δεν θέλουν ως ανεύθυνοι άνθρωποι, να γεννήσουν παιδιά που θα υποφέρουν. Η πολιτική ηγεσία απλά μετράει κεφάλια και λέει και καμία παρόλα νεοταλμπανική να περάσει η ώρα, χωρίς διόλου να παίρνει ευθύνη για παιδιά και φυσικά πολίτες…
Η Sportime του 1994 με πρωτοσέλιδο ποίηση του Ελύτη, μέχρι το τωρινό όνειδος
Είμαι από τους συντάκτες που δουλέψαν στην Sportime από το φύλλο 0, για να κυκλοφορήσει στις 21 Φεβρουαρίου 1994 και ναι, στάθηκε η πρώτη εφημερίδα ταμπλόιντ που πρόβαλλε όποιο θέμα ήταν στην επικαιρότητα και ας προερχόταν από οπουδήποτε. Από τον Παναθηναϊκό, τον Ολυμπιακό, τον ΠΑΟΚ μέχρι την γυμναστική και την άρση βαρών! Και ναι, δεν ήταν εφημερίδα χουλιγκανισμού και ιαχών χουλιγκάνων αλλά περιείχε όλη την ύλη μιας εφημερίδας, σύνδεε τον πολιτισμό με τον αθλητισμό και ναι, έκανε εναλλακτικά πρωτοσέλιδα. Θυμάμαι ακόμα το γαλανό εξώφυλλο «σσσς… έφυγε ο Ελύτης» και από κάτω στίχους του μέγα ποιητή, τη μέρα του θανάτου του, που ποια «μπάλα» είχε σημασία! Εδώ, το συγκεκριμένο, με ελλιπή, πρόχειρα στοιχεία πρωτοσέλιδο μια άλλης που φιλοθεουσας εφημερίδας με τον ίδιο τίτλο, βλέπουμε ένα εξώφυλλο σε έντυπο που πλέον απευθύνεται σε αντρικό αναγνωστικό κοινό, που ακόμα πιστεύει πως μπορεί ως ιδιοκτήτης να αποφασίσει για το γυναικείο σώμα και τη ζωής του. Όχι, κύριοι! Όλο αυτό δεν είναι δημοσιογραφία και άποψη, αλλά όνειδος! Βαθιά μελαγχολία για το τι απέγινε αυτή η εφημερίδα που ονειρευτήκαμε και δημιουργήσαμε πριν από 26 χρόνια!
Ευτυχώς υπάρχουν αντιδράσεις και άρα ελπίδα…
Στάθης Τσαγκουρουσιάνος – lifo.gr: «…Ασφαλώς, αυτά είναι υψηλά ιδανικά ευλαβικών ψυχών (sic) – αλλά η καθημερινότητα είναι χαμηλοβλεπούσα. Θέλει στοιχειώδεις ατομικές ελευθερίες και κάποια αξιοπρέπεια για να ζεις― ειδικά για τις αιωνίως υποτιμημένες γυναίκες που εξακολουθούν να αντιμετωπίζονται στη χώρα μας σαν αναπαραγωγικές μηχανές, σα γκαστρωμένα ζώα. Είναι απλώς ντροπή, δυο μέρες πριν το 2020. Ένας αντιπρόεδρος κυβερνώντος ευρωπαϊκού κόμματος θα έπρεπε να στέλνει το «εθνικό» μήνυμά του προς τις νέες γυναίκες με σοβαρό, φιλόνομο πνεύμα, χωρίς να χρησιμοποιεί άκυρα, αντιεπιστημονικά πρωτοσέλιδα αθλητικών φύλλων! Εκτός κι αν δεν απευθύνεται στις νέες γυναίκες, αλλά στο παραεκκλησιαστικό mob- όπως κάποτε απευθύνθηκε ο Σαμαράς, με τα γνωστά αποτελέσματα».
Ζέφη Δημαδάμα ευρωβουλευτής, στο facebook: «Στην Ελλάδα η νομιμοποίηση των αμβλώσεων -ως τη 12η εβδομάδα κύησης- κατοχυρώθηκε με τον N. 1609 του 1986 του ΠΑΣΟΚ μετά από δεκαετίες απαγορεύσεων & το θάνατο χιλιάδων γυναικών. ΝΑΙ στη σεξουαλική διαπαιδαγώγηση ΝΑΙ στην αντισύλληψη ΟΧΙ στην οπισθοδρόμηση. Επιλογή η μητρότητα, επιλογή η άμβλωση. Επιλογή η γέννηση και η ανατροφή ενός παιδιού και δεν είναι αστείο ούτε παιχνίδι.. ούτε ευθύνη μόνο της γυναίκας. Το παιδί είναι επιλογή, ευθύνη, χαρά #sportime #mybodymyrights #peswomen #pes».
Έλενα Ακρίτα, στο facebook: «Ορισμένοι (όχι όλοι) από αυτούς που οδύρονται για τις αμβλώσεις, αν γεννηθούν τα παιδιά και γίνουν π.χ. ασυνόδευτα προσφυγόπουλα, ευχαρίστως θα τα έπνιγαν στο Αιγαίο. Κι αφού μερικοί είναι τόσο ευαίσθητοι, γιατί υπάρχουν εγκαταλελειμμένα μωράκια σε ιδρύματα και μαιευτήρια;»
