Λος Αντζελες – ΗΠΑ: η ξεθωριασμένη θέληση της απομόνωσης, τα ρίσκα, οι μεγάλοι κίνδυνοι

ΑΠΟ ΤΟΝ FRANCESCO VITALI

Καθημερινά ειδικοί στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, αξιολογούν τους κινδύνους που υπάρχουν σε κοινωνικές καταστάσεις και που για κάποιους μπορεί να ακούγονται ελάχιστοι, αλλά κάποιους άλλους τους βάζουν σε ανησυχητικές σκέψεις. Ακόμα και αυτή την στιγμή οι περισσότεροι γιατροί στην Αμερική συγκεντρώνονται μεταξύ τους σε μικρές ομάδες, ζουν μεταξύ τους για να μειώσουν τον κίνδυνο να κολλήσουν τα αγαπημένα τους πρόσωπα και την οικογένεια τους. Αυτό από μόνο του, κάτι σου λέει.

Εξαντλήσαμε και τις παραγωγές του NTEFLIX, έχοντας δει ακόμα και τους «κινδύνους που διατρέχει το χταπόδι απ την υπέρ – αλιεία»

Η θέληση σας για απομόνωσηξεθωριάζει. Κουραστήκατε και εσείς και εγώ. Για δύο μήνες ήμασταν καλοί. Έχουμε κάνει zoom. Έχουμε κάνει FaceTime. Είδαμε όλες τις ταινίες και τις σειρές του Netflix, ακόμα και τα ντοκιμαντέρ για τους «κινδύνους που διατρέχει το χταπόδι». Είμασταν καλοί! Χαιρετίζαμε τους γείτονες από απέναντι και από δίπλα σε απόσταση. Βγαίναμε στα μπαλκόνια και χειροκροτούσαμε τους γιατρούς και τους νοσηλευτές. Μιλάγαμε ώρες στα τηλέφωνα, δεν πήγαμε για δουλειά όσοι μπορούσαμε, παραγγέλναμε απ’ έξω, μας τα φέρνανε, τα πλέναμε ένα-ένα,  μας έβγαινε η μέση να πλένουμε τα πιάτα, γιατί η κουζίνα είχε να δει τέτοιες δόξες χρόνια τώρα. Κάποιοι άλλοι τρέχαμε και στεκόμασταν στην ουρά για να μπούμε στο σούπερ μάρκετ με τις ώρες, και μας ξαναέβγαινε η μέση στην ορθοστασία. Την μία μας είπανε «μην φοράς μάσκα δεν κάνει τίποτε καλό μόνο κακό», την άλλη μας λέγανε «υποχρεωτική η μάσκα έχει πρόστιμο αν δεν την βάλεις». Και άντε ξανά-μανά να πρέπει να πλύνουμε στους καυτούς βαθμούς, και να σιδερώνουμε και τις μάσκες και τα ρούχα που φορέσαμε έξω, με τις ώρες.

Κάποιοι από εμάς δεν πήγανε τα παιδιά στο σχολείο και είχαμε το τσίρκο Μεντράνο με τα άγρια θηρία μέσα στο σπίτι. Είχαμε τους διαβόλους και τους τριβόλους 24 ώρες το 24ωρο να μας πιλατεύουν, να μας βγάζουν την ψυχή. Μα τι να κάνει είναι παιδιά, πόσο και αυτά να αντέξουν την κλεισούρα! Και τι δεν κάναμε για να αντέξουμε. Μέχρι που τα λιβανίζαμε, ή μέχρι που αρχίσαμε να συνπαθούμε την Μήδεια και τον Ηρώδη. Κάποιοι φίλοι άρχισαν ακόμα να σκέφτονται και να συζητούν σοβαρά ως λύση, ακόμα και το Ζάναξ. Έστω ως μια προσωρινή λύση…Έστω μισό μέσα στο γάλα τους, κάτι…

Ελλάδα: «στην Ομόνοια δεν κολλάει στην Κυψέλη κολυμπάει»

Άσε αυτό το μήνυμα και το χαρτάκι για τους φίλους στην Ελλάδα έδινε και έπαιρνε. Δεν έστειλες μήνυμα πρόστιμο. Ξέχασες το χαρτάκι σου… πρόστιμο. Πρώτη φορά μάλωνε η οικογένεια μου, ποιός θα πρώτο βγάλει το σκύλο βόλτα και ποιος θα κατεβάσει τα σκουπίδια! Αλλά αρκετά. Αρκετά φίλε, θέλουμε να δούμε φίλους και οικογένεια στην πραγματική ζωή. Μέχρι εδώ και μην παρέκει σου λέει και η πολιτεία μέχρι πότε θα δίνω το επίδομα; Ας βγούνε να δουλέψουν, να ανοίξει και η οικονομία, αν κρατάνε τις αποστάσεις τις κρατάνε, αν κολλήσουν τα παιδιά το ένα το άλλο ας κολλήσουν, αφού την μία μας λέγατε τα παιδιά «ωρολογιακές βόμβες» και την άλλη «καψούλια». Σας καταλαβαίνουμε απόλυτα. Άλλωστε η μάσκες είναι υποχρεωτικές για εμάς του κοινούς θνητούς. Αφού δεν είδα να δώσανε πρόστιμο στον Μητσοτάκη που με όλη την χαριτωμενιά επισκέφθηκε την Ερμού χωρίς μάσκα και γάντια, ούτε στον ανιψιό του τον Μπακογιάννη, ή τους βουλευτές του που κυκλοφορούν χωρίς την μάσκα! Είναι και το γνωστό σλόγκαν μετά την πλατεία που άνοιξε ο Μπακογιάννης, «στην Ομόνοια δεν κολλάει στην Κυψέλη κολυμπάει»! Αλλά τώρα φίλε… Τώρα ανοίξανε οι πύλες του παραδείσου. Τώρα θα πάρουμε το αίμα μας πίσω, ανοίξανε και τους νομούς. Όλα τα ανοίξανε στην Ελλάδα! Τα κομμωτήρια, τα νυχάδικα, τα σχολεία, τα μαγαζιά, τις καφετέριες, μόνο τα θέατρα δεν ανοίξανε ακόμα και τους κινηματογράφους! Ανοίξανε τις πλατείες και τις παραλίες. Με μόνο 80 ευρώ 2 ξαπλώστρες στον Αστέρα… Με απόσταση πάντα. Ακόμα και τις πτήσεις θα ανοίξουν, από 1η Ιουνίου, για Μύκονο και Σαντορίνη! Και ενώ λέγανε θα υπάρχει μία θέση κενή ανάμεσα στους επιβάτες, τώρα ούτε θέση κενή. Εμ, πως θα ζήσουνε και οι μαύρο – αεροπορικές, χωρίς εκατομμύρια των εκατομμυρίων έσοδα; Umber να γίνουνε;

Barbara Ferrer, διευθύντρια δημόσιας υγείας της California: «Δεν προτείνουμε οι άνθρωποι να βρίσκονται μαζί σε κοινωνικές μονάδες. Θέλει, ακόμα, σοβαρή προσοχή»

Πολλοί από εμάς αφήνουμε να σχηματιστούν ρωγμές στα προστατευτικά μας φρούρια του κοραναϊού, ενώ κάνουμε ό, τι μπορούμε για να μετριάσουμε τον κίνδυνο και ο Θεός βοηθός. Αφήνουμε τα παιδιά μας να ποδηλατούν μαζί, αρκεί να φορούν τις μάσκες τους. Προσκαλούμε φίλους στις αυλές μας για ποτά, προσέχοντας να αφήσουμε τις καρέκλες σε απόσταση δύο μέτρων. Πειραματιζόμαστε με πικνίκ στις παραλίες και κοινωνικές αποστάσεις. Κάνουμε συμφωνίες: Δεν θα δω κανέναν και δεν θα δείτε κανέναν, και έτσι μπορούμε να δούμε ο ένας τον άλλον. Σωστά; Μπορεί; Όχι; Οι αξιωματούχοι υγείας στην Αμερική όμως εξακολουθούν να συμβουλεύουν τους ανθρώπους να αντισταθούν στην παρόρμηση να επισκεφθούν φίλους και οικογένεια, ακόμη και από απόσταση τριών μέτρων. «Σας συνιστούμε να συνεχίσετε να κρατάτε τις αποστάσεις σας με τους ίδιους τρόπους με τους οποίους προτείναμε προηγουμένως, χρησιμοποιώντας τεχνολογία», δήλωσε η Barbara Ferrer, διευθύντρια δημόσιας υγείας της California. «Δεν προτείνουμε σε αυτό το σημείο να πρέπει οι άνθρωποι να βρίσκονται μαζί σε κοινωνικές μονάδες. Θέλει ακόμα σοβαρή προσοχή».

Dr. Mary Bassett, πρώην Επίτροπος Υγείας για τη Νέα Υόρκη, καθηγήτρια στο Harvard T.H. στην Σχολή Δημόσιας Υγείας: «Οι άνθρωποι ακόμα, χρειάζονται σοβαρή καθοδήγηση και αυτοπειθαρχία»

Ωστόσο, σε άλλες πολιτείες, ειδικοί στη δημόσια υγεία αναγνωρίζουν ότι ακόμη και οι οπαδοί των κανόνων είναι πιθανό να αντιμετωπίσουν κόπωση καραντίνας και αναζητούν τρόπους για να εξαπατήσουν τον εαυτό τους και τους άλλους, όσο το δυνατόν ασφαλέστερα. Η Dr. Mary Bassett, πρώην Επίτροπος Υγείας για τη Νέα Υόρκη και καθηγήτρια στο Harvard T.H. Chan School of Public Health (στην Σχολή Δημόσιας Υγείας), δήλωσε ότι αναμένει ότι οι άνθρωποι θα αρχίσουν σύντομα να επεκτείνουν τον «κώνο ασφαλείας» τους πέρα από τα νοικοκυριά, ανεξάρτητα από το αν οι αξιωματούχοι δημόσιας υγείας πιστεύουν ότι είναι καλή ιδέα. «Ανεξάρτητα από αυτά που τους λέμε, οι άνθρωποι θα προσπαθήσουν να ταξινομήσουν τον κίνδυνο», δήλωσε η Bassett. «Εάν οι υπαίθριες δραστηριότητες είναι ασφαλέστερες από τις εσωτερικές δραστηριότητες, έχει νόημα να επεκτείνουμε τον κύκλο των ατόμων που βλέπουμε – αυτά είναι τα πράγματα που οι άνθρωποι ακόμα θα χρειαστούν σοβαρή καθοδήγηση και αυτοπειθαρχία».

Αμερικανοί επιστήμονες: «Θα πάρει χρόνια να ξαναδώσουμε τα χέρια, να αγκαλιαστούμε και να ξαναφιληθούμε»

Η σκληρή πραγματικότητα όμως είναι πως ο ασφαλέστερος τρόπος να αποφύγουμε και να προστατέψουμε τον εαυτό μας και τα αγαπημένα μας πρόσωπα από τον ιό, είναι η σωματική απομόνωση ο ένας από τον άλλον. Κάποιοι άλλοι γνωστοί επιστήμονες στην Αμερική λένε… «Θα πάρει χρόνια να ξαναδώσουμε τα χέρια, να αγκαλιαστούμε και να ξαναφιληθούμε». Για κάποιους από εμάς είναι αδύνατον για πολλούς λόγους να κρατήσουμε τις αποστάσεις και να είμαστε διαρκώς σε επαγρύπνηση ακολουθώντας τους βασικούς κανόνες κατά γράμμα. Δεν θα φιλήσω την μάνα μου ή το παιδί μου; Δεν θα αγκαλιάσω τον κολλητό μου;

Ελλάδα, εκκλησίες και οι δυσκολία των ηλικιωμένων να ακολουθήσουν κανόνες μιας νέας πραγματικότητας

Η μάνα μου εχθές που μιλήσαμε στο facetime, ήταν βαμμένη και χτενισμένη. «Που ήσουν μάνα;» την ρώτησα. «Πουθενά παιδί μου, μέσα απομόνωση, όπως μου λες να κάνω», λέει αποφεύγοντας το βλέμμα μου. Την κοιτάζω, την ξανακοιτάζω και σπάει… «Να μέχρι το σούπερ μάρκετ πήγα για τα απαραίτητα με την μασκούλα μου και τα γαντάκια μου!» μου λέει προσπαθώντας να αποφύγει τα περεταίρω! «Και καλά ρε μάνα πήγες στο σούπερ μάρκετ βαμμένη και χτενισμένη σαν να πας σε γάμο;» της λέω… «Ε, πήγα και μέχρι την εκκλησία παιδί μου να σου ανάψω ένα κερί να σε φυλάει ο Θεός εκεί που είσαι» μου σκάει το παραμύθι. «Ρε δεν είπαμε ΟΧΙ εκκλησία; Δεν είπαμε να την ακούς στο ράδιο, στην τηλεόραση, στο ίντερνετ; Τι δεν καταλαβαίνεις;» της λέω εξαγριωμένος, ενώ την βλέπω στα 73 της χρόνια να κάνει σαν παιδί την σκανταλιά και να προσπαθεί να δικαιολογηθεί. «Βρε παιδί μου, δεν μπήκα μέσα στο προαύλιο πήγα και την άκουγα την λειτουργεία», προσπάθησε να δικαιολογηθεί. «Ρε, ποιόν δουλεύεις και το κερί πως το άναψες;»… Είναι δύσκολο και για τους ηλικιωμένους να συνηθίσουν αυτήν τη νέα κανονικότητα. Είναι ακόμα πιο δύσκολο για τα παιδιά, για όλους μας, και το αντιλαμβάνομαι. Αλλά που θα πάει η κατάσταση;

Chunhuei Chi, Πανεπιστήμιο του Όρεγκον: «Η ασφάλεια ή ανυπαρξία της δεν είναι άσπρο – μαύρο»

Εάν τώρα βγεις να δεις την οικογένεια και τους φίλους σου, πως μπορείς να είσαι απόλυτα σίγουρος ότι η πράξη αυτή είμαι πράξη υψηλού κινδύνου ή όχι; Ένας γενικός κανόνας είναι ότι οι εξωτερικοί χώροι τείνουν να είναι καλύτεροι από τους εσωτερικούς χώρους. Οι μικρές ομάδες είναι καλύτερες από τις μεγάλες ομάδες και μια μικρότερη χρονική περίοδος είναι καλύτερη από μια μεγαλύτερη. «Ο σχετικός κίνδυνος να βρίσκεσαι παρέα με άλλους εξαρτάται επίσης από το πόσο διαδεδομένο είναι το COVID-19 στην κοινότητα σου. Και από την πιθανή έκθεση που είχε στον ιό ,ο φίλος ή το μέλος της οικογένειας που σκοπεύεις να δεις» δήλωσε ο Chunhuei Chi, διευθυντής του Κέντρου Παγκόσμιας Υγείας στο Κρατικό Πανεπιστήμιο του Όρεγκον. «Η ιδέα του ασφαλούς ή μη ασφαλούς δεν είναι ασπρόμαυρη», είπε, «αλλά επηρεάζεται και ορίζεται από πολλούς παράγοντες»

Dr. Marybeth Sexton στους L.A. Times: «Δύο οικογένειες συναντιούνται, στην αυλή, τηρώντας αποστάσεις! Είναι ασφαλές αυτό; Δύσκολα, αν εμπλέκονται παιδιά!»

Η χρήση μάσκας θα μειώσει τον κίνδυνο μόλυνσης από τον ιό εάν δεν τον έχετε και τη διάδοσή του σε άλλους εάν το έχετε αλλά δεν το γνωρίζεται. Πρόσφατα διάβασα ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο στους L.A. Times όπου ζήτησαν από την Dr. Marybeth Sexton, μία σοβαρότατη εμπειρογνώμονα μολυσματικών ασθενειών στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Emory, να δώσει μία εκτίμηση του κινδύνου κάποιων βασικών κοινωνικών δραστηριοτήτων στις οποίες ήδη συμμετέχουν οι άνθρωποι. Δύο οικογένειες συγκεντρώνονται για μπάρμπεκιου στην αυλή τους, κρατούν τις αποστάσεις τους, πιά θα ήταν η πιθανή ετυμηγορία της; «Σκληρή αν εμπλέκονται παιδιά». ‘Όσον αφορά το μπάρμπεκιου και τα μπιφτέκια στη σχάρα είναι εντάξει, είπε η Sexton. Οι επιστήμονες πιστεύουν ότι η πλειοψηφία των μεταδόσεων κορανοϊού πραγματοποιούνται μέσω αναπνευστικών σταγονιδίων που εξαπλώνονται όταν οι άνθρωποι βρίσκονται πολύ κοντά ο ένας στον άλλο. Κάποια εξάπλωση επαφής είναι επίσης πιθανή εάν κάποιος βήξει και φτερνιστεί σε μια επιφάνεια όπως ένα κιγκλίδωμα ή ένα πόμολο και έπειτα κάποιος άλλος το αγγίζει. Αν το φαγητό ετοιμάστηκε από κάποιον που είναι σχολαστικός με την καλή υγιεινή των χεριών και στη συνέχεια είναι καλά μαγειρεμένο, είναι πιθανώς εντάξει. Αλλά πες ότι μου φέρνει το πιρούνι και το πιάτο. Δεν θα με ζώσουν τα μαύρα φίδια αν τα έχει πλύνει καλά; Αν δεν έπιασε κάτι άλλο έστω και κατά λάθος που ήταν εκτεθειμένο στον ιό; Απλώς βεβαιωθείτε ότι οι άνθρωποι δεν αγγίζουν τα ίδια σκεύη ή πιάτα. Η ανησυχία εδώ είναι ότι ενώ οι ενήλικες μπορούν να εκτελέσουν το σχέδιο με ασφάλεια, είναι δύσκολο να εξηγήσουμε την κοινωνική αποστασιοποίηση στα παιδιά, ειδικά εάν δεν έχουν βρεθεί μεταξύ τους εδώ και πολύ καιρό. Και αν τα παιδιά παίζουν μαζί, και αγγίζουν το ένα το άλλο, πιάνουν τα πάντα όλα, τότε τ γίνεται;

Dr. Marybeth Sexton: «Οσο πιο λίγοι τόσο ασφαλείς είμαστε»

Παρόμοια περίπτωση είναι και όταν μαμάδες αποφασίσουν να βρεθούν μεταξύ τους, ως γυναικό-παρέα που λέμε, χωρίς τα παιδιά και τους συζύγους. Ακόμα και αυτό επίσης έχει μεγάλο ρίσκο. Κρατώντας το «καθόμαστε έξω» στα μπαλκόνια στις βεράντες, στους κήπους,  το να αποτρέψετε τα παιδιά από το να παίζουν μαζί και να αποτρέψετε τους ανθρώπους να μπαίνουν μέσα και έξω από την κουζίνα ή να φέρνει ο καθένας το φαγητό και ποτό του είναι όλα καλά πόσο εύκολα είναι όμως στην πράξη; Αλλά καθώς επιστρέφουμε στην κοινωνικοποίηση, είπε η Sexton, το μικρότερο είναι και το ασφαλέστερο.  Και δίνει ένα μικρό παράδειγμα. Εάν υπήρχαν 5 μαμάδες στη συγκέντρωση και υποθέσετε ότι κάθε μαμά πήγε σε μία παρόμοια συγκέντρωση μεταξύ φίλων νωρίτερα αυτό το Σαββατοκύριακο, τότε η συμμετοχή σε αυτό το πάρτι είναι σαν να εκτίθεστε σε 50 άλλους ανθρώπους.

Σε μία τέτοια περίπτωση η συγκέντρωση μπορεί να εξαπλώσει γρήγορα τον ιό, ειδικά αν ένας από τους καλεσμένους ήταν ιδιαίτερα μεταδοτικός. Πως μπορεί να το ξέρεις; Που ξέρεις ότι δεν πήγε μέχρι το περίπτερο ρε αδερφέ να πάρει τσιγάρα; Μέχρι το σούπερ μάρκετ και με ποιόν έχει ο καθένας συγχρωτισθεί και μιλήσει και ακουμπήσει πριν βρεθεί μαζί σου;  Και υπάρχουν πολλά ακόμα παραδείγματα που θέλουν ερώτημα. Τι κάνεις αν κάποιος επισκέπτης θέλει να χρησιμοποιήσει την τουαλέτα; Θα πας να παραφυλάς αν έπλυνε καλά τα χέρια του; Θα τρέχεις πίσω από κάθε φίλο σου με χλωρίνες και αντισηπτικά;

Ο Παράδεισος άνοιξε, αλλά θα μας περιμένει, μάλλον για πολύ

Και τι θα γίνει με τα εστιατόρια, τις καφετέριες, τα ταξί, τις συγκοινωνίες, τα κομμωτήρια; Πόσο προστατευμένοι είμαστε στην πραγματικότητα; Με λίγα λόγια καλό είναι που ο «παράδεισος» άνοιξε. Αλλά πρέπει να εξακολουθούμε να είμαστε διστακτικοί και ΠΟΛΥ προσεχτικοί με όλους και με όλα. Τι θα γίνει προσεχώς θα το δείξει το μέλλον. Για πόσο θα έχουμε πάλι την ελευθερία μας εξαρτάται όχι μόνο από εμάς τους ίδιους αλλά και από όλους τους άλλους γύρω μας. Ένα δεν είναι ακόμα σίγουρο. Η κανονικότητα άλλαξε για πάντα. Ή όχι;

O Francesco Vitali ζει και εργάζεται στο Μπέβερλι Χιλς, στο Λος Αντζελες. Είναι επιχειρηματίας στο χώρο της πρωτοπόρας κοσμητικής και των καλλυντικών, ενώ διευθύνει το γραφείο του ως σύμβουλος επιχειρήσεων. Έχει διαπρέψει ως δημοσιογράφος και συγγραφέας, ως πρωταγωνιστής σε θεατρικές παραστάσεις στις ΗΠΑ και ως κινηματογραφικός παραγωγός. Έχει σπουδάσει management στο UCLA και έχει μελετήσει υποκριτική στο Actor’s Studio.