Συγκλονιστικά, απόκοσμα, παραμυθένια όμορφη η Καπυσίν, από εκείνες τις καλλονές που όμοιες τους θα ταν οι Ολύμπιες θεές, αν υπήρχαν, ήταν φυσικά μοντέλο, ύστερα ηθοποιός, πάντα μόνη, όλο διαψευσεις, εύθραυστη όσο η κρυστάλλινη κατατομή της. Στις 17 Μαρτίου στα 1990, η όμορφη γυναίκα, εκείνη που έκοβες ανάσες στο πλευρό του Πίτερ Σέλερς και του Πίτερ Οτουλ, που σαγήνευε με το βάδισμα της, σαν πλάσμα συννεφένιο στις πασαρέλες, η Καπυσίν, άνοιξε τα παράθυρα στον 8ο όροφο της πολυτελούς πολυκατοικίας, περπάτησε στο μπαλκόνι του ρετιρέ της, αισθάνθηκε τον παγωμένο αέρα της Λωζάνης και μετά πήδηξε στο κενό…
…ήταν άλλος άνθρωπος στη γη, που δεν φωτιζόταν και στον ουρανό του, είχε μόνο μαύρο ήλιο. Κατάθλιψη. Μάχονταν. Αγωνιζόταν χρόνια. Θα νικήσει το θηρίο το φτιαγμένο από σκοτάδι μέσα της ή εκείνο θα την καταπιεί; Κάθε φορά, λέει, είχε κοντά την νεανική της φίλη, εκείνη που μαζί περπάτησαν σε πασαρέλες και στο Χόλυγουντ, την Ώντρεϋ Χέπμπορν.
Μένοντας κοντά, έχοντας μια σχέση έγνοιας, κατανόησης, αδελφικής φιλίας και με την Χέμπορν να προσέχει και να κατανοεί την κρυστάλλινη ψυχή της Καπυσίν, πολλά βράδια, άπειρες στιγμές, την κρόταγε μακριά απ το χείλος του απόλυτου τέλους. Της κέρδιζε χρόνο. Το πέρναγαν μαζί και συνέχιζαν. Εκείνη την μέρα έλειπε εκτός Ελβετίας.
Τη δεκαετία του ‘40 η Ζερμέν Ιρέν Λεφέμπρ, αργότερα Καπυσίν και η Ωντρεϊ Χέμπορν συναντηθήκαν ως μοντέλο στους μεγάλους οίκους μόδας, όπου η ομορφιά, η φινέτσα, η καλή ανατροφή, οι κομψοί τρόποι, οι ντελικάτες εμφανίσεις ήταν προαπαιτούμενα. Με το πρώτο σχεδόν έφτιαξαν φιλία ζωής. Η υπέρκομψη χνουδένια Ωντρεϊ και η Καπυσίν, με την συγκλονιστική «πατρικία» ομορφιά, όπως την χαρακτήριζαν, μετά στο Χόλυγουντ, θέλοντας να την ξεχωρίσουν απ τις «πληβείες» ωραίες, ως την ωραία, ευγενική, άπιαστη εκείνη γυναίκα μιας ανώτερης τάξης αιθέριων πλασμάτων όσο εκείνη των Ρωμαίων ευγενών.
Διάβασα κάποτε, στο face book από έναν διαδυκτιακό φίλο, τον Χαρίτωνα, πως η Καπυσίν είναι «ακατανόητα αγνοημένη, αφού ο θαυμασμός που απήλαυσε, υπήρξε μεν μεγάλος, αλλά δεν έφτασε ποτέ το επίπεδο της cult όπως θα της άξιζε –μάταια ανανεώνω τα κεριά και περιμένω τους υπόλοιπους…». Τον ακολουθώ, λοιπόν, όχι για την ομορφιά της μόνο αλλά και για τα όσα μοιραία συμβολίζει.
Όμορφη στις πασαρέλες. Μετά ένας έρωτας με τον Τσαρλς Φέλντμαν, μεγαλοπαραγωγό. Ένας έρωτας ή που λέει ο λόγος; Αυτός την λάτρεψε για την εμφάνιση της και το ποσό απόμακρη στεκόταν αυτή στο χωμάτινο ανδρισμό του. Εκείνη ποιος ξέρει αν αγάπησε! Της έταξε τον κόσμο και φυσικά το Χόλυγουντ! Αρχετυπικά πάντα, ως άλλος Πυγμαχώντας ξεκίνησε να πλάθει την Γαλάτεια του και για να την ζωντάνεψε την έβαλε σε εντατικά μαθήματα γλώσσας, ορθοφωνίας και ηθοποιίας με τον Γκρέγκορυ Ράτοφ.
Κυνηγώντας την μεγάλη καριέρα της ηθοποιού, κυρίως την λάμψη της σταρ, θα φτάνει πάντα στην έναρξη, στην υπόσχεση, στην ελπίδα για το μέλλον και αυτή η πατρικία ομορφιά θα πρέπει να αρκεστεί στην μετριότητα του προβλέψιμου της απλής παρουσίας της. Δεν θα παντρευτεί, δεν θα κάνει παιδιά, δε θα μαθευτεί ποτέ αν έζησε κάποιον παθιασμένο, τεράστιο, μυθιστορηματικό ή έστω Χολιγουντιανό έρωτα… Πλασμένη για να ανήκει εμφανισιακά σε μια ελίτ φτιαγμένη από αστέρια, δεν αρκέστηκε στο λίγο της. Όλο διάψευση, αναχώρησε με ένα δραματικό τέλος τουλάχιστον, στο δικό της φιλμ ζωής. Κάνοντας το γκραν φινάλε, πήδηξε στο κενό και έγραψε το The end απ το ίδιο της το αίμα, όχι στην απελευθερωτική πτώση αλλά στην οδυνηρή πρόσκρουση…
