Ήταν 5 σεπτεμβρίου του 2002, όταν ο Δημήτρης Κουφοντίνας, εξέχων μέλος την τρομοκρατικής οργάνωσης “17 Νοέμβρη”, παραδίδεται στην Αντιτρομοκρατική Υπηρεσία. Καταδικάστηκε σε 11 φορές ισόβια και 25 χρόνια κάθειρξη για συμμετοχή σε 11 ανθρωποκτονίες, εκρήξεις, ληστείες και για την συνολική του συμμετοχή στην οργάνωση. Ο Δημήτρης Κουφοντίνας, εδώ και 51 ημέρες έχει προβεί σε απεργία πείνας, ύστερα από τροπολογία που κατατέθηκε από την κυβέρνηση στις 15 Δεκεμβρίου του 2020, η οποία υπερψηφίστηκε από την ολομέλεια της βουλής και αφορά τροπολογία του νόμου 4760, που προβλέπει ρυθμίσεις σωφρονιστικής νομοθεσίας. Σύμφωνα λοιπόν, με τις ρυθμίσεις αυτές, προβλέπονται μεταβολές στις προϋποθέσεις για τη μεταγωγή καταδίκων στις αγροτικές φυλακές, όπου μεταξύ άλλων απαγορεύεται ρητά η μεταγωγή όσων έχουν καταδικαστεί για εγκλήματα τρομοκρατίας. Αυτό σημαίνει, ότι εφόσον ο Δημήτρης Κουφόντινας κρατείτο σε αγροτικές φυλακές μέχρι πρότινος, θα πρέπει να μεταγχθεί στις φυλακές Κορυδαλλού. Όμως η κυβέρνηση επικαλούμενη την τροπολογία της 15ης Δεκεμβρίου, επρόκειτο να μεταφέρει τον Δημήτρη Κουφοντίνα στις φυλακές υψίστης ασφαλείας που εδράζονται στο Δομοκό, φυλακές που είχε καταργήσει ο ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ ως τότε κυβέρνηση με νομοσχέδιο τον Απρίλιο του 2015 και απόρροια του οποίου, αποτελεί η μεταφορά Κουφοντίνα στις Αγροτικές φυλακές στις 3 Αυγούστου του 2018.
Το αίτημα λοιπόν του Κουφοντίνα, είναι η μεταγωγή του στον Κορυδαλλό, επικαλούμενος την νομοθεσία, που όμως έχει παραλείψεις στον βαθμό που προβλέπει και ανέχεται την κράτηση ενός τρομοκράτη και κατά συρροή δολοφόνου σε αγροτικές φυλακές. Αιτούμενος λοιπόν την ιδιαίτερη μεταχείριση του, προβαίνει σε απεργία πείνας και δίψας, ώστε με αυτόν τον τρόπο να αναγκάσει μια ολόκληρη πολιτεία, μετατρέποντας την σε όμηρο του, να αποδεχθεί το αίτημα του.
Προκύπτουν λοιπόν μοιραία τα εξής ερωτήματα: Πρέπει να γίνει το αίτημα του δεκτό; Μας εγγυάται κανείς ότι ο Κουφοντίνας είναι ανενεργός σε επίπεδο εγκληματικής δράσης και τρομοκρατίας; Πρέπει να υποκύψει ο κρατικός μηχανισμός σε έναν αμετανόητο μάλιστα εγκληματία φονιά και σε έναν άνθρωπο που με την έκδοση βιβλίου το 2014, πασχίζει από τρομοκράτης να μετατραπεί στις συνειδήσεις των προθύμων ιδεολογικών του θυμάτων σε “λαικό ήρωα”; Ο Δημήτρης Κουφοντίνας, σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να πεθάνει. Όμως, δεν μπορεί να εκφοβίζει τους θεσμούς και το κράτος, ασκώντας για άλλη μια φορά βία και τρομοκρατία αυτή τη φορά στον ίδιο του τον εαυτό. Παράλληλα λοιπόν με τις εξελίξεις, διοργανώνονται τόσο στο κέντρο της Αθήνας, πορείες συμπαράστασης στον τρομοκράτη από ομάδες αριστερών οργανώσεων, ενώ σημειώθηκε ως και κατάληψη στο Ελληνικό προξενείο του Βερολίνου από διαμαρτυρόμενους ως ένδειξη αλληλεγγύης στον “αγώνα” του Κουφοντίνα. Δεν ξέρω όμως κατά πόσο οι ίδιες ομάδες που συμπαραστέκονται στον αιτούντα από αγνές προθέσεις και ανιδιοτελή (ιδεολογικά) κίνητρα, θα συμπαραστέκονταν εξίσου σε αντίστοιχη ενδεχόμενη απεργία πείνας του Γιώργου Ρουπακιά, δολοφόνου του Παύλου Φύσσα και μέλος της εγκληματικής οργάνωσης “Χρυσή Αυγή”. Και δεν ξέρω επίσης τι στάση θα έπρεπε να κρατήσει η κοινωνία και η πολιτεία, απέναντι σε αντίστοιχες ομάδες ακροδεξιών που θα προχωρούσαν σε πορείες συμπαράστασης και καταλήψεις αλληλεγγύης και φυσικά, τι στάση θα έπρεπε να κρατήσει η πολιτεία σε απεργία του αιτούντα στην παραπάνω υπόθεση.
Εκτός, αν έχουν άλλη θέση ο ένας και άλλος στην συνείδηση του κόσμου (ή αν αυτό κάποιοι προσπαθούν να επιτύχουν), για ιδεολογικοπολιτικούς λόγους, για λόγους ιδεολογικής συμπάθειας και συνεπώς μερικής ή ολικής απενοχοποίησης των εγκληματικών πράξεων τους. Αν πράγματι συμβαίνει αυτό, τότε θα πρέπει να ανησυχήσουμε ιδιαίτερα για τις δημοκρατικές μας πεποιθήσεις και την επικίνδυνα ελαστική ανοχή μας στους κάθε λογής “ιδεολόγους” τρομοκράτες και εγκληματίες. Αν πράγματι συμβαίνει αυτό, μεταβιβάζουμε την νομική μας και πολιτική μας ισχύ από το κράτος που εκλέγουμε ως νόμιμο και συνταγματικό εκπρόσωπο μας, σε τρομοκρατικές και εγκληματικές οργανώσεις με αποτέλεσμα σε βάθος χρόνου, την αποσύνθεση της κοινωνίας, την κατάρρευση του εκλογικού και πολιτικού σώματος, την κατακρεούργηση της ελευθερίας του λόγου, τον εκφοβισμό της κοινής γνώμης και εν τέλει την εδραίωση μιας γκανγκστερικής και χουλιγκανιστικής αντίληψης του συνεταιρίζεσθαι και του πολιτεύεσθαι που συνιστά τον εκφασισμό της κοινωνίας και του πολιτικού συστήματος. Θα πρέπει να καταστήσουμε σαφές ο καθένας πρώτα στον εαυτό του, ότι καμία ιδεολογία ή παρερμηνεία αυτής, δεν επιτρέπει σε κανέναν άνθρωπο πρώτα, να εγκληματεί σε βάρος αθώων ή ενόχων (σύμφωνα με τις ιδεολογικές του αρχές) ανθρώπων λαμβάνοντας τον νόμο στα χέρια του και έπειτα να επιχειρεί τον ψυχολογικό εκβιασμό του κράτους και της κοινωνίας ως βαρυποινίτης απεργός πείνας.
Ο Γιώργος Συμνιανάκης, γεννήθηκε στις 26/01/1994 και είναι φοιτητής του τμήματος φιλολογίας, στο ΕΚΠΑ. Ζει και εργάζεται στην Αθήνα και έχει εκδώσει τις ποιητικές συλλογές «Ηθική Αυτουργία», από τις εκδόσεις «Ανώνυμο Βιβλίό», το 2016 και «Ο τοξότης», από τις εκδόσεις «Όστρια» το 2018. Ποιήματα του έχουν δημοσιευθεί στα ηλεκτρονικά περιοδικά: «Homo Universalis», «fractal», «Μονόκλ», «ποιείν», «Με ανοιχτά βιβλία».
