«…Η τέχνη μου έζησε παράξενες στιγμές, και από δίκιο ξέρει…», στίχοι απ το Μακρύ Ζεϊμπέκικο για τον Νίκο του Διονύση Σαββόπουλου
Μίκης Θεοδωράκης, Σταμάτης Κραουνάκης, Χάρις Αλεξίου, Διονύσης Σαββόπουλος, Άλκηστις Πρωτοψάλτη και άλλοι πολλοί. Από εκείνους που μας ψήλωσαν μέσα μας, που μας συντρόφευσαν, που βάλαν υπέροχα soundtrack στις ζωές μας, που μας ενέπνευσαν, μας παρηγόρησαν, μας έδωσαν τρυφερότητα, χαμόγελα, γλέντια, περπάτησαν δίπλα μας στην Ιστορία και στις μικρές, δικές μας ιστοριούλες. Άνθρωποι που κοίταξαν το υψηλό και συνομίλησαν με ψυχές. Καλλιτέχνες. Φτιαγμένοι από στόφα όλο ευαισθησία και τη απαραίτητη φιλία της μοναξιάς για τη δημιουργία. Μάγοι που κάνουν την σιωπή πανανθρώπινο ήχο και αρμονία. Με λόγια που έχουν μέσα μουσική και έγιναν όσα νιώθαμε αλλά δεν τα ανακαλύπταμε να τα πούμε στη σωστή σειρά. Στεναγμοί και φωνές και κρυστάλλινοι τόνοι να μας λένε πως δεν αντέχεται το λεπτό, απ τα σπήλαια ως εδώ χωρίς την παρηγοριά του ανθρώπινου ήχου.
Και οι άνθρωποι αυτοί, οι καλλιτέχνες, έχουν μέσα τους δικά τους θηρία, να βρυχώνται όπως όλοι μας, όπως πάντα. Και δικά τους σκοτάδια και δικά του ξέφωτα αναψυχής παραδείσιας. Τους ζητάμε το αλάθητο. Απαιτούμε να μας μοιάζουν στα πάντα. Και σ όλο αυτό το αγγελικό φτερούγισμα που μας προσφέραν στις ζωές μας, θυμώνουμε, τους αποδημούμε, τους βρίζουμε, γιατί συμπάθησαν τον Πολακη, τον Μητσοτάκη, τον Τσίπρα ή τον Βρούτση –που δεν νομίζω και κανένας ποτέ, αλλά λέμε τώρα! Στο όνομα της μικροπολιτικής για τις καθαρίστριες, ή τα πιστεύω τους για το πως θα προσφέρουν στους άλλους, δεν μας μοιάζουν. Θέλουμε τον Σαββόπουλο, υπερήλικα πια, να μην μη δίνει τραγούδι του απ το Περιβόλι του Τρελού να μην πιστεύει στο “Θεό που δοξολογήθηκε στις ΜΕΘ”, να μη λέει την δική του άποψη για την πολιτική, που όλοι τις διατρανώνουμε στα social media, επειδή δεν συμφωνεί με τη δική μας και να ζει όπως τη δεκαετία του 60, σα χίπης, ποζάροντας στην ΑΣΚΤ ως γυμνό μοντέλο για να βγάζει λεφτά να φάει κάνα ζεστό φαΐ σε μαγειρείο στα Εξάρχεια. Θέλουμε την Πρωτοψάλτη να μην χαιρετιέται με τον Μητσοτάκη στο δρόμο, ούτε να τα τραγουδά για τους έγκλειστους στην καραντίνα, πάνω σε ένα φορτηγό, γιατί εμείς δεν ψηφίσαμε Μητσοτάκη και πρεπει να μας ρωτήσει! Μια ανάλογη κίνηση αν την έκανε καλλιτέχνης στην Μαδρίτη, ή στη Ρώμη θα χαιρετιόταν με αλαλαγμούς ενθουσιασμού απ τους ελληνικούς λογαριασμούς στα social και θα ταν όλοι πολύ, βαθιά συγκινημένοι! Ω, μα όχι τώρα! Όπως για τον Μίκη, τον Σταμάτη, την Χαρούλα, τον Νιόνιο, έτσι για την Άλκηστη, ακυρώνονται τα πάντα της, πίσω από πληκτρολόγια πιο ανάλγητα από κατά συρροή δολοφόνους, με λέξεις – πυροβολισμούς στη καρδιά! Ποιος θα βγάλει μεγαλύτερη χωλή; Ποιος θα πει την μεγαλύτερη βρισιά; Ποιου νου η αγανάκτηση θα μετρηθεί με πιο πολλά like;
Ο Μίκης, ο Σταμάτης, η Χαρούλα, ο Νιόνιος, η Αλκηστις, που τους λέμε με το μικρό τους σαν φίλους μας απ τα τόσα χρόνια, όλοι, δεν έδειξαν βίλες, κήπους και πισίνες και πολυτέλειες. Εξ όσων γνωρίζω ο Μίκης αλώστε σε ένα κτήμα ζει και η Αλεξίου σε ένα σπίτι στα Νότια προάστια, απλό και μαζεμένο, που το έχω επισκεφθεί και ο Σταμάτης σε ένα διαμέρισμα με την πολυτέλεια ενός μεγάλου μπαλκονιού. Και θα χάνε και κάθε δικαίωμα να ζουν όπου θέλουν κι αν είμασταν και άλλος κόσμος, όλο αυτό που μας προσφέραν να έχει και ένα αντίκτυπο οικονομικό στις ζωές τους. Δε μας τα πήραν δανικά. Ούτε μας χρωστάνε να λένε ότι εμείς σκεφτόμαστε και να μας χαϊδεύουν τα αφτιά σαν φτηνιάρικές πολιτικοί και λαϊκιστές – ναρκισσιστές στο διαδίκτυο.
Βοούν, ουρλιάζουν, καταριούνται τα «σοκολατόπαιδα» για ανθρώπους σαν τον Σαββόπουλο, που επί χούντας πήγε δυο φορές φυλακή ή βέβαια για τον κεφαλαιώδη Μίκη που μετράει τη ζωή με φυλακίσεις. Από τους Ιταλούς, τους Γερμανούς, τους Έλληνες πολύ δεξιούς, τους χουντικούς, όλους. Και εξορίες, φυλακές, απεργίες πείνας, εικονικές εκτελέσεις, ξερονήσια, ξύλο, παρακολουθήσεις, βρισιές, βία σωματική και ψυχική. Και θα κρίνουμε εμείς, τώρα, οι άνθρωποι του φρεντο καπουτσίνο, μέσω διαδικτύου την αγωνιστικότητα αυτών των ογκολίθων; Γιατί δε συμφωνούμε μαζί τους; Και πιστεύουμε πως θα μας κάνουν το χατίρι; Γιατί; Πότε έκαναν το χατίρι οπουδήποτε εκτός της εσωτερικής αλήθειας τους και των πιστεύω τους; Πότε συμφώνησαν, με εκείνα που η εποχή πρόσταζε; Και το πλήρωσαν τον κόστος.
Και πως μετράμε τους καλλιτέχνες δηλαδή και τους δημιουργούς; Με το δικό μας μπόι; Με τις δικές μας μικρότητες; Με τα ρουσφετακια που μας έκανε ο χι πολιτικός και τη δουλίτσα που πιάσαμε επειδή το αποφάσιζέ το τάδε κόμμα; Μια αισιοδοξία, ένα χαμόγελο προσπάθησαν όλοι αυτοί να μας τονίσουν ακόμα και σε μίζερες εποχές, χωρίς επιδειξιμανία. Ούτε για τις πολιτικές του συμπάθειες θα τραβήξουμε χι σε δεκαετίες επί δεκαετιών τραγούδια!
Και για τον Νιόνιο, ε, ας λένε πως μιμείται τον Ντίλαν, εμείς δηλώνουμε, πως τα δικά μας αγγλικά και οι γνώσεις μας για την Αμερικανική Ιστορία δεν επαρκούν για να κατανοήσουμε και ταυτιστούμε με αυτόν, αλλά τα ελληνικά μας αρκούν για να ευγνωμονούμε τον Σαββόπουλο οι ψυχές μας για το «Δημοσθένους Λέξεις», τον «Μπάλο», το «Αμνηστία 64», τη «Παράγκα», το «Ζεϊμπέκικό» με την Σωτηρία Μπέλλου, το «Θανάσιμη μοναξιά του Αλέξη Ασλάνη»… Και «τη νύχτα αυτή η αστυνομία μάζεψε τους αλήτες απ’ το πάρκο, πλάκωσε το εκατό κι ακουγόταν μέχρι εδώ η σειρήνα…φύγε, φύγε όσο έμεινε καιρός…»…
Και για την Άλκηστη που έγινε «δεξιά» λες και μας χρώσταγε ιδεολογία, τι θα σβήσουμε; Το έργο για τον άνθρωπο που δεν ταιριάζει η φάση της πολιτικής μας μαζί του; Χα! «Λες και μέσα μας τ’ αντίθετα τραβάν να ψηφίσουνε στο ίδιο παραβάν σαν αιώνιο Ιησούν ή Βαραβάν του ανθρώπου η φύση». Μα τι πειράζει; Έτσι και αλλιώς το hustag θα χει ήδη αλλάξει. Θα βρίσουμε κανέναν απ το Master chef, θα βγάλουμε χωλή σε κανέναν με προβλήματα ψυχικής ισορροπίας, στην χονδρή, στους άσχημους, εμείς οι ωραίοι, στους γέρους. Άλλωστε το διάβασα κι αυτό κάπου, «η 60αρα Αλκηστις και ο γέρος Σαββόπουλος»! Πόσο κόστος έχουν αντέξει όλοι αυτοί οι σπουδαίοι για να είναι ο εαυτός τους, κόντρα σ όλους μας; Και πως αντέχουμε εμείς να είμαστε, ο μικρούλης ο δικός μας;
