Πρόσωπο και φιγούρα μιας εποχής αθωότητας, μοντέρνας, που αγαπούσε τις ψεύτικες βλεφαρίδες, τα μεγάλα λουλούδια, τις πορτοκαλί φορμάικες και τις ζωγραφιστές καρδούλες στα μάγουλα. Όμορφη, μοντέρνα, όλο φρεσκάδα και νιότη, πολύ ξανθιά λόγω της Αυστριακής μαμάς και πολύ μεσογειακά εκφραστική, λόγω μπαμπά, η Έρρικα Μπρόγιερ, ήταν σύμβολο μαζί με την αδελφή της Μαργαρίτα του παλιού σινεμά και της τότε νεολαίας που χόρευε σέικ, ξενυχτούσε μέχρι το πρωί στα κλαμπ, έπινε βερμούτ και απαιτούσε μια άλλη ελευθερία στις σχέσεις και στη ζωή. Η Έρρικα Μπρόγιερ έγινε μητέρα, θεία, ερωτεύτηκε πολύ, παντρεύτηκε τον γόη Κώστα Βουτσά, χώρισε, έφτιαξε πάλι τη ζωή της και αγωνίστηκε για την υγεία της παλικαρίσια. Έφυγε και ο τελευταίος αποχαιρετισμός θα δοθεί τη μία το μεσημέρι στο Κοιμητήριο Ζωγράφου, με την κόρη της την Σάντρα Βουτσά, να παρακαλεί αντί για στέφανα να δοθούν χρήματα στο σπίτι του ηθοποιού ή στο ΤΑΣΕΗ, δηλαδή το Ταμείο αλληλοβοήθειας Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών. Η Έρρικα Μπρόγιερ έδειξε πάντα της, αξιοπρέπεια και κράτησε αποστάσεις από συνήθεις τακτικές της φήμης. Ακόμα και η απόφαση αντί για στέφανα να βοηθηθούν οι ηθοποιοί που το έχουν ανάγκη, είναι ενδεικτικό μιας γυναίκας με αξιακό σύστημα υψηλό. Πόσο κρίμα λοιπόν, που στον πρώην άνδρα της, τον οποίο παντρεύτηκε στα 22 της χρόνια και πατέρα του παιδιού της, της Σάντρας, τον Κώστα Βουτσά, οι δημοσιογράφοι δεν στάθηκαν στο ύψος των αρχών της και ανακοίνωσαν τον χαμό της, στο τέλος της παράστασης που πρωταγωνιστεί. Ο ηθοποιός που ήταν πολύ αγαπημένος με την πρώην γυναικά του, έδειξε να τα χάνει και να προπλάθει να συνειδητοποιήσει την είδηση του θανάτου της. Οι κάμερες φυσικά έγραφαν και αδηφάγα λαχταρούσαν για ένα βούρκωμα και μια παραπάνω συγκίνηση! Όπως και να χει η Έρρικα Μπρόγιερ ποτέ δεν έκανε τη χάρη σε κανέναν να προσφέρει θέαμα που στοχεύει σε χαμηλά ένστικτα και το ίδιο έπραξε και ο Κώστας Βουτσάς, ο οποίος διατήρησε την αξιοπρέπεια του και θα μείνει ως γλυκιά ανάμνηση ενός καλοκαιρινού, ξανθού, γλυκού κοριτσιού που χορεύει, τραγουδά και χαμογελά για έναν «άγγελο του παραδείσου»…
