Η οικογένεια, απόγευμα της 28ης Δεκεμβρίου του 2019, λίγο πριν φύγει αυτός ο χρόνος, ανακοίνωσε τον θάνατο του Θάνου Μικρούτσικου, του μέγα μουσικού, που αγάπησε τις νότες και τις λέξεις των ανθρώπων, που μας χάρισε την ποίηση σε τραγούδια. Θυμηθήκαμε τα επίσημα. Πως γεννήθηκε στην Πάτρα το 1947, πως σπούδασε Μαθηματικά, στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και αρμονία , αντίστιξη, φούγκα και σύνθεση με τον καθηγητή-συνθέτη Γ.Α. Παπαϊωάννου, πως ασχολήθηκε με όλα σχεδόν τα είδη της μουσικής, με όπερες, με συμφωνική μουσική, με μουσική δωματίου, με μουσική για θέατρο και κινηματογράφο, με πειραματική μουσική, με εκατοντάδες τραγούδια σε ποιήματα Ελλήνων και ξένων δημιουργών.
Θυμηθήκαμε πως έχει γράψει μουσική για 100 περίπου θεατρικά έργα, δεκαπέντε παραγωγές του αρχαίου δράματος σε Επίδαυρο και Ηρώδειο, δεκαέξι παραγωγές στο εξωτερικό σε Βέλγιο, Γαλλία, Αγγλία, Ιταλία, Ελβετία και πως έχει σκηνοθετήσει τρία έργα στον χώρο του μουσικού θεάτρου, πως η μουσική του και ο ίδιος ταξίδεψε παντού σε φημισμένους συναυλιακούς χώρους σε Ελλάδα και εξωτερικό και πως τα έργα του έχουν αποδώσει ελληνικές ορχήστρες και εκείνες του εξωτερικού όπως Φιλαρμονική Ορχήστρα της Στοκχόλμης, της Κρακοβίας, της Λιέγης, της Οσάκας, Συμφωνική Ορχήστρα του BBC, Φιλαρμονική Ορχήστρα Δωματίου της Καρλσρούης, Καμεράτα των Βερσαλλιών, Συμφωνιέτα του Μπόρνμουθ, Μούζικα Πολυφώνικα, Χορωδία Αρνολντ Σένμπεργκ της Βιέννης και πολλές άλλες.
Θυμηθήκαμε πως συνεργάστηκε με μαέστρους και σολίστ διεθνούς κύρους όπως Jerzy Swoboda, Adrew Davis, Kazuyoshi Akiyama, Louis Devos, Gunther Schuller, Leo Brouwer, Saulius Sondeckis, Amury du Closel, Erwin Ortner, Gary Burton, Augustin Dumay, Michel Beroff, Pedro Carneiro, Sergei Krulof, Ivan Bastos, Νικόλας Οικονόμου, Κώστας Κοτσιώλης, Γιάννης Βακαρέλης, Milva, Irene Jarsky, Udo Reineman, Δημήτρης Καβράκος, Lucienne Van Deyck, Lieve Janssen, Chris Demoor, Lucile Vignon.
Θυμήθηκαμε πως ήταν Υπουργός Πολιτισμού από το 1994 και 1996 και πιο πριν αναπληρωτής στο ίδιο υπουργείο και όλους τους καλλιτεχνικούς θεσμούς, τα φεστιβάλ, τις πολιτισμικές δραστηριότητες που δημιούργησε και υπηρέτησε. Θυμηθήκαμε και πως όλοι οι Έλληνες μάθαμε και λατρέψαμε τον Καββαδία, μέσα απ την μελοποίηση του Μικρούτσικου και το «Σταυρό του Νότου». Όπως η επίσημη κριτική όσο ζούσε ο ποιητής τον αγνοούσε, έτσι και η μουσική κριτική δεν καλοείδε την μουσική πρόταση του Θάνου Μικρούτσικου. Όμως το κοινό; Ω! Το κοινό έκανε στίχους, τραγούδια, λέξεις και νότες, προσευχές του και 2.000.000 αντίτυπα δίσκων μπήκαν στα ελληνικά σπίτια!
Θυμηθήκαμε και αυτά που έχει πει, τα υπέροχα, σε συνεντεύξεις του, αποσπασματικά:
«Η σχέση μου με την ποίηση ξεκινάει από τα μαθητικά μου χρόνια. Ο πατέρας μου τα βράδια, εναλλάξ με ιστορίες από την Κατοχή, μου απήγγελλε ποιήματα και βέβαια και Καββαδία. Κάπως έτσι ερμηνεύεται και η μετέπειτα επιλογή μου να μελοποιώ ποίηση σε μεγάλο κομμάτι του έργου μου κι από τα πρώτα μου βήματα στη σύνθεση» -συνέντευξη στα «ΝΕΑ»
«Σε προσωπικό επίπεδο είμαι καλά, αλλά η υγεία μου επιδεινώνεται. Είναι πολύ δύσκολος ο κερατάς ο καρκίνος. Αλλά είμαι ψύχραιμος. Δεν τον φοβήθηκα ούτε ένα δευτερόλεπτο. Δεν λέω ότι θα τον κερδίσω, αλλά να τον φοβηθώ αποκλείεται. Θέλω να κερδίζω την κάθε ημέρα της ζωής μου. Όπως έκανα πάντα. Με τα σωστά και τα λάθη. Ζώντας όμως έντονα κάθε ημέρα επιμηκύνεται ο χρόνος. Ο χρόνος δεν είναι ίδιος για όλους. Γι’ αυτό λέω σε όσους έχουν την ίδια αρρώστια να είναι τσαμπουκάδες με τον καρκίνο. Να μην τον φοβηθούμε» – συνέντευξη στο «ΒΗΜΑ»
««Όταν έχεις ένα δημόσιο λόγο πρέπει να μπορείς να βοηθήσεις τον κόσμο να αντιμετωπίσει το πρόβλημά του. Η δική μου είναι μια δύσκολη περίπτωση, αλλά αν αρχίσεις να αναρωτιέσαι, γιατί συνέβη αυτό σε εμένα, και αρχίσεις την κατάθλιψη και θα θρέψεις τον καρκίνο και δεν θα συνεχίσεις να είσαι αυτό που ήσουν. Αυτό που σίγουρα δεν χρειάζεται είναι να φοβάσαι. Σε όλα τα πράγματα. Πρέπει να μπορούμε να ονειρευόμαστε, ειδικά οι νέοι. Σε μια τόσο βάρβαρη εποχή που ζούμε πρέπει να αγωνιζόμαστε και να μην φοβόμαστε. Έτσι μόνο αξίζει να ζεις» – συνέντευξή στο in.gr
«Τώρα, στο Μέγαρο, κορίτσι 15 χρόνων, τρίτη Γυμνασίου, με κοιτάει μετά στα καμαρίνια, με πιάνει από τον ώμο, με σφίγγει, με μάτια που έτρεχαν δάκρυα χωρίς λυγμούς, με σφίγγει και μου λέει τη φράση “είσαι ο ήρωάς μου”. 72 χρόνων εγώ, έτσι; “Είσαι ο ήρωάς μου” και γυρίζει και μου δείχνει ένα δικό της τατουάζ, “χόρεψε πάνω στο φτερό του καρχαρία”. Εγώ αμίλητος. Κάνει έτσι και μου δείχνει κι άλλο τατουάζ, πιο δίπλα, “κατάκτησε το αδύνατον”. Και άντε να μου πεις να φοβηθώ τον καρκίνο. Πώς να τον φοβηθώ; Είμαι ευτυχισμένος με τη ζωή να έχω “ακουμπήσει” τέτοια πράγματα. Δεν υπήρχε περίπτωση να βάλω τρικλοποδιά στη ζωή και να εκλιπαρήσω ποιο, τι και γιατί» – εφημερίδα των Συντακτών
«Ήταν τέτοια η ζωή μου που από τα 6 μου χρόνια ως τα 13 παίζω ότι υπήρχε και δεν υπήρχε στην κλασική (έφθασα ως τον Ντεμπισί) και την ίδια στιγμή, επειδή στην οικογένεια γινόντουσαν πολλές βεγγέρες και παίζονταν τραγούδια της εποχής (ελαφρά, αργότερα Θεοδωράκης-Χατζιδάκις κ.λπ.) κι εγώ, με μιαν αμεσότητα που δεν έχουν οι κλασικοί παίχτες, τα έπαιζα στο πιάνο άνευ παρτιτούρας. Με το ροκ και το ιταλικό τραγούδι της εποχής, φθάνω στην εφηβεία μου να κουβαλάω παράλληλα την κλασική μουσική και το τραγούδι – ελληνικό και ξένο! Έρχονται και οι σπουδές μου με τον Παπαϊωάννου – όπου προσανατολίζομαι πλήρως στη σύγχρονη μουσική του 20ου αιώνα (δωδεκαφθογγικό, Σαίνμπεργκ, Μπεργκ, Ντάρμσταντ και μετά) – και ξαφνικά, ως επαγγελματίας από την πρώτη στιγμή έχω τρία πράγματα εντός μου που, προφανώς, ήταν αφομοιωμένα» – συνέντευξη στο athinorama
«Η κόρη μου έφυγε στο Λονδίνο για να σπουδάσει μουσική. Όχι γιατί δεν μπορούσε εδώ να μάθει, ειδικά σε αυτό το σπίτι. Αλλά γιατί ήθελε να δει και άλλα πράγματα. Ε, όταν λοιπόν πήγα στο Λονδίνο να την επισκεφθώ και καθώς περπατούσα στο δρόμο με χαιρέτισαν δέκα γκαρσόνια που βρέθηκαν εκεί από ανάγκη, τότε εντάξει τι να πω εγώ γι’ αυτό» – συνέντευξη στο oneman
Και δε μπορούμε να θυμηθούμε εκείνα που φτιάχνουν όχι τον δημόσιο άνδρα, αλλά τον αγαπημένο άνθρωπο, που τώρα ανακαλεί η οικογένεια του, η Μαρία του, τα εγγόνια, ο αδελφός του. Πως γέλαγε, πως ξύπναγε, πως μύριζε το δέρμα του, πως κοίταζε όταν κάτι σκέφτοταν, πως χαιρότανε και πως λυπόταν. Και είναι εκείνοι που θα βρίσκουν καιρό μετά, σημειωματάκια του, έναν ξεχασμένο αναπτήρα, κάποιο σκούφο του για το κρύο ασημένιο στο αυτοκίνητο. Και εκεί καμμιά παρηγοριά και λέξεις δε χωρούν. Η πολιτική κηδεία του Θάνου Μικρούτσικου, της τελευταίας μεγάλης, πολιτισμικής μας απώλειας του 2019, θα πραγματοποιηθεί τη Δευτέρα 30 Δεκεμβρίου και ώρα 14:30 στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών. Αντί για στεφάνια, η οικογένεια παρακαλεί να διατεθούν τα χρήματα για τα ασυνόδευτα προσφυγοπούλα της Μόριας. GR 07017 1355 0006 3551 3856 0788 -Τράπεζα Πειραιώς… Τον τιμούμε… τον ευχαριστούμε…
