Η ιστορία είναι μόνιμη κι εξακολουθητική, όποτε Έλληνας κερδίζει κάπου. Η «ελληνική ψυχή», το «ελληνικό DNA», ο Έλληνας θεός, ημίθεος, ο Ολύμπιος. Το ίδιο συνέβη και με τον Στέφανο Τσιτσιπά. Ο Έλληνας θεός, ο θεός του Τένις, της Ρακέτας, ο ημίθεος. Και το σίγουρο είναι πως συμβεί και στο μέλλον. Διάφορα σάιτ, που έχουν πάρει την «ελληνική ψυχή», «εργολαβία» αλλά και οι μηδενιστές, που δεν βλέπουν και μεγάλη διαφορά, αφού δεν θα φορολογείται το παλικάρι στην Ελλάδα. Η προβολή της εθνικής μας αυτοπεποίθησης δεν είναι μόνο δική μας προβληματική κατάσταση. Τα ίδια αντιμετωπίσαμε, όταν κερδίσαμε στο ποδόσφαιρο. Τη μία και μοναδική φορά, που κερδίσαμε δεν χωρούσε στο μυαλό μας ότι ο προπονητής, Ότο Ρεχάγκελ ήταν Γερμανός κι εμείς τον βαφτίσαμε Έλληνα, για να μη μειωθεί η έννοια της νίκης, η οποία ούτως ή άλλως ήταν σημαντική και μεγάλη. Τελικά, τα προηγούμενα χρόνια οι Έλληνες παίκτες που λάβαιναν μέρος δεν είχαν ελληνική ψυχή; Είχαν κινέζικη; Κορεάτικη; Αραβική; Άλλη ψυχή είχαν από τον Καραγκούνη ή τον Χαριστέα;
Ο,τι να΄ ναι, που θα΄ λεγε κι η νεολαία.
Χαιρόμαστε σαν τα παιδιά κι απογοητευόμαστε εύκολα, όπως αυτά, μόλις δεν τους κάνεις το χατίρι. Τα ίδια κάναμε, όταν ήρθε ο Νίκος Γκάλης από την Αμερική, όπου είχε μεγαλώσει κι έμαθε μπάσκετ εκεί κι όχι εδώ. Έτσι, όταν άλλοι ομογενείς ήταν «Βορειοηπειρώτες», που δεν τους πολυπλησιάζαμε ή ακόμη και «Αλβανοί» ενώ είχαν περάσει πολλά, ο Πύρρος ήταν δικός μας. Του γυρίσαμε βέβαια πλευρό, μόλις εκτέθηκε στην πολιτική. Την ίδια στιγμή βέβαια, που ο Τσιτσιπάς είναι ο Έλληνας θεός, η μάνα του είναι Ρωσίδα. Η ευκολία με την οποία διαχειριζόμαστε τους ανθρώπους, το πώς τους αγαπάμε ή τους λοιδορούμε είναι συνέπεια μίας μόνιμης ανάγκης μας ν΄ αποκτήσουμε εθνική αυτοπεποίθηση, η οποία επιπρόσθετα καταρρακώθηκε είναι η αλήθεια στα χρόνια της κρίσης.
Ενίσχυσης της εθνικής αυτοπεποίθησης και για τον Πρόεδρο της Δημοκρατία, κ. Προκόπη Παυλόπουλο
Απ΄ αυτήν την αγωνία της ενίσχυσης της εθνικής αυτοπεποίθησης δεν ξέφυγε ούτε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Προκόπης Παυλόπουλος. Μιας ανάγκης για εθνική αυτοπεποίθηση, η οποία συνδέεται και με το γεγονός ότι δεν καταφέραμε να ξεπεράσουμε τους προγόνους μας, το έργο των οποίων αποτελεί αντικείμενο συζητήσεων μέχρι σήμερα σε όλον τον κόσμο. Αγκιστρωνόμαστε πάνω στον Πλάτωνα, ενώ πάνω από τους μισούς Έλληνες έχουν μαύρα μεσάνυχτα τι έχει γράψει και γιατί ήταν σπουδαίος. Φοβούμενοι, πως αν συγκριθούμε με τους προγόνους μας η πλάστιγγα υπέρ τους γέρνει ολοκληρωτικά, ψαχνόμαστε να ακουμπήσουμε κάπου. Προσπαθούμε ενδόμυχα να πάρουμε κάτι από την αίγλη του Τσιτσιπά, αφού κι αυτός Έλληνας είναι σαν κι εμάς.
Ο ελληνικός λαός και το DNA
Οι έρευνες, που έχουν γίνει, έχουν δείξει πως οι Έλληνες είμαστε έξυπνος λαός. Πάνω από το 3% του λαού μας, καταφέρνει να έχει σημαντική συμβολή σε ανακαλύψεις και σε αριστεία. Και βέβαια σε αυτό το ελληνικό DNA χωράει πολύ νερό, για το πόσο έχει αναμειχθεί με τις υπόλοιπες φυλές του κόσμου. Για του λόγου το αληθές, όμως δεν υπάρχει μόνο η Αρχαία Ελληνική Γραμματεία. Υπάρχουν δυο Έλληνες που έχουν πάρει βραβείο Νόμπελ στην ποίηση. Έχουμε έναν Καζαντζάκη, που είναι από τους εξαιρετικούς συγγραφείς, που διαβάζουν και στο εξωτερικό. Υπάρχει το τεστ – ΠΑΠ του Εβοιώτη γιατρού, το οποίο βοήθησε εκατομμύρια γυναίκες σε όλον τον κόσμο. Υπάρχει το βραβείο Λένιν, το οποίο πήραν οι λογοτέχνες Κώστας Βάρναλης και Γιάννης Ρίτσος, ο μουσικοσυνθέτης Μίκης Θεοδωράκης κ.ά. Υπάρχει σήμερα ο Βορειοηπειρώτης καθηγητής Δημήτρης Νανόπουλος, ο οποίος άλλαξε τα παγκόσμια δεδομένα στον κόσμο της Φυσικής. Και πως γίνεται λοιπόν, μία πανέμορφη χώρα, με εξαιρετικό τοπίο με τόσο σπουδαίους επιστήμονες να έχει κηρύξει ουκ ολίγες φορές, από τον καιρό της ίδρυσής της, πτώχευση; Πως γίνεται να έχει τόση ανεργία, τόση υποαπασχόληση; Πως γίνεται να διώχνει πάλι τα νιάτα της στο εξωτερικό;
Η πρώτη παράμετρος είναι η αξιοκρατία. Λέξη άγνωστη ώσπου να βάλει το θεμέλιο λίθο με τον ΑΣΕΠ, ο τότε υπουργός του ΠΑΣΟΚ, Σάκης Πεπονής, ο οποίος έφτιαξε τον πιο σημαντικό ελληνικό νόμο (με όσους αστερίσκους ανάγκης βελτιώσεων θέλουμε) από την έναρξη του νεοελληνικού κράτους και δεν ξαναβγήκε βουλευτής. Κοντέψαμε να φάμε στην κυριολεξία την Βάσω Αποστολοπούλου, την ερευνήτρια ομογενή από την Αυστραλία, μόλις υπήρξε η υποψία πως θα έρθει στην Ελλάδα.
Η δεύτερη παράμετρος είναι πως ο Στέφανος Τσιτσιπάς κατεβάζει ρολά. Ασχολείται με αυτό που κάνει, ενώ εμείς δεν ασχολούμαστε μ’ αυτά, που πρέπει να κάνουμε. Αντίθετα ασχολούμαστε με τον Τσιτσιπά.
Βασική τρίτη παράμετρος είναι πως δεν συνεργαζόμαστε. Τα όσα είπε για τον πόλεμο, που βίωσε όλα τα προηγούμενα χρόνια, ο πρωταθλητής μας, Νίκος Κακλαμανάκης στην αρμόδια επιτροπή της Βουλής, από κάποιους παράγοντες, κατά τη συζήτηση του αθλητικού νομοσχεδίου Αυγενάκη είναι χαρακτηριστικά. Οποιοσδήποτε άλλος αθλητής με τέτοιες περγαμηνές θα είχε ρίξει μαύρη πέτρα.
Οι Έλληνες, που διαπρέπουν, ασχολούνται με τη δουλειά τους.
Ίσα- ίσα προσπαθούμε να μειώσουμε την προσπάθεια του καθενός. Τέταρτη λοιπόν παράμετρος είναι πως ότι δεν ταιριάζει στα δικά μας μέτρα το λοιδορούμε. Στην εποχή του ο Κολοκοτρώνης μπήκε με βούλησή μας, φυλακή. Για τους Έλληνες, ο Παπανικολάου στην εποχή του ήταν ο τρελάρας, που κυνηγούσε τις πεταλούδες. Ο Καζαντζάκης ήταν σε μόνιμη κόντρα με την εκκλησία και το πλήρωσε ακόμη και τη μέρα της κηδείας του. Εμείς λοιπόν σήμερα ως κοινωνία, ασχολούμαστε με το ποιος είναι καλύτερος, ο Τσιτσιπάς ή ο Αντετοκούμπο. Την ίδια στιγμή που το χειροκρότημα στον Τσιτσιπά πέφτει βροχή, κάποιοι στολίζουν τον Αντετοκούμπο, λες και μπορούν να φτάσουν το μεγαλείο αυτού του παιδιού. Κι άλλοι προσπαθούν να μειώσουν τη νίκη Τσιτσιπά γιατί φορολογείται έξω και όχι στην Ελλάδα, γιατί ο πατέρας του ήταν πλούσιος, αφού το τένις είναι ακριβό άθλημα. Έλεος. Πραγματικά έλεος. Εν κατακλείδι οι Έλληνες, που διαπρέπουν, ασχολούνται με τη δουλειά τους. Ο Τσιτσιπάς δεν θα γίνει καλύτερος ή χειρότερος, επειδή το θέλουμε εμείς, αλλά επειδή το θέλει εκείνος να είναι στην κορυφή και προσπαθεί γι΄ αυτό. Για να φτάσεις στην κορυφή είτε έχει λεφτά ο μπαμπάς σου είτε όχι, σε τέτοιες διαδικασίες, χρειάζεται να έχεις ταλέντο, θέληση και να δουλέψεις. Η τύχη σαφέστατα παίζει τον ρόλο της αλλά χωρίς δουλειά δεν έχει η νίκη διάρκεια. Ο Τσιτσιπάς ψηλός είναι, κούκλος είναι, θα μπορούσε να κάνει καριέρα περιμένοντας να του έρθουν όλα έτοιμα. Δεν το έκανε όμως. Η Ρωσίδα μάνα του, λέει πως μεγάλωσε με σοβιετική πειθαρχία. Ο Έλληνας θεός του τένις, λοιπόν, ο ψηλός, ο βουτυράτος, μας βγήκε Ελληνορώσος. Ε, ναι! Τα ελληνικά γονίδια είχαν αναμειχτεί με τα ρώσικα. Ε, και; Αυτό μειώνει την αξία του; Μειώνει την προσπάθειά του, την ταλαιπωρία του, όταν άλλοι φίλοι του είχαν άλλες προτεραιότητες κι αυτός ήταν εκεί, να δουλεύει ασταμάτητα για τη νίκη; Όταν στερήθηκε πράγματα, που άλλοι στην ηλικία του δεν στερήθηκαν, για να φτάσει στην κορυφή. Σαφέστατα υπάρχουν Έλληνες, που σέβονται τον αγώνα αυτών των ανθρώπων και διδάσκουν και στα παιδιά τους πόσο σημαντικός είναι ο σεβασμός στην προσπάθεια του άλλου.
Η «Άρια φυλή» και η «μαύρη φυλή»
Κάποτε προσπαθώντας να αποδείξει το ιδανικό της «Άριας Φυλής» ο Χίτλερ διεξήγαγε τους Ολυμπιακούς Αγώνες στο Βερολίνο. Ήταν το καλύτερο μάθημα γελοιοποίησης του μετέπειτα, μεγαλύτερου πολιτικού εγκληματία του πλανήτη. Οι αγώνες του 1936 ήταν ένα εξαιρετικό μάθημα γελοιοποίησης απέναντι σε οποιοδήποτε ρατσιστή. Η φυλετική ανωτερότητα των Γερμανών Ναζί έμεινε στην εκκίνηση κι οι απόψεις του Χίτλερ εξευτελίστηκαν, όταν ο «κατώτερος Τζέσε Όουενς», από την Αλαμπάμα των ΗΠΑ, το παιδί ενός αγρότη, κέρδισε 4 χρυσά μετάλλια, στα 100 μέτρα εμπόδια, στα 200 μέτρα εμπόδια, στο άλμα εις μήκος και στη σκυταλοδρομία. Ο δέκα Αφροαμερικανοί έκαναν ρεζίλι τον Χίτλερ και τους ομοίους του με 7 χρυσά μετάλλια, 9 ασημένια και 3 χάλκινα κι ο ίδιος βέβαια, για να γλιτώσει την περαιτέρω ταπείνωση δεν πέρασε χρυσό μετάλλιο στο λαιμό του Όουενς.
Ο Τσιτσιπάς άνοιξε έναν αθλητικό δρόμο για τα Ελληνόπουλα, εκεί που δεν υπήρχε
Η κυριότερη συνεισφορά του Τσιτσιπά για τα Ελληνόπουλα είναι ότι άνοιξε έναν δρόμο, εκεί που δεν υπήρχε. Όπως παλαιότερα άνοιξε νέους δρόμους ο Γκάλης με τον Παναγιώτη Γιαννάκη, φέρνοντας νέα άνθηση στο ελληνικό μπάσκετ. Η κυριότερη αξία του Τσιτσιπά είναι πως άνοιξε νέες διεξόδους για τα παιδιά, με το τένις, όπως ο Πύρρος Δήμας παλαιότερα με την άρση βαρών. Ο Τσιτσιπάς προσπάθησε, μάτωσε, δούλεψε και τα κατάφερε. Όπως με τον Αντετοκούμπο, το ελληνικό μπάσκετ αναβαθμίστηκε, έτσι για τους Έλληνες το τένις αναβαθμίζεται. Ανοίγει μία νέα αθλητική αγορά, φέρνοντας εκτός από εκπαιδευτικό και οικονομικό αποτέλεσμα. Το πιο σημαντικό είναι πως πολλά νέα παιδιά θα γλιτώσουν δυνάμει από τα ναρκωτικά γιατί θα τρέξουν στα αθλήματα. Θα τον έχουν πρότυπο. Γι΄ αυτό είναι σημαντικός ο Τσιτσιπάς. Γιατί δίνει ένα θετικό πρότυπο, απέναντι σε μία συνολική εικόνα απαξίωσης της ελληνικής κοινωνίας και των θεσμών της. Είναι ένας σύγχρονος ήρωας της καθημερινότητάς μας. Αυτό από μόνο του είναι σημαντικό κι η νίκη του δεν μειώνεται. Το δεύτερο στοιχείο, που τείνουμε πάντα να υποτιμούμε είναι ότι οι άνθρωποι ναι μεν πήραν τα φώτα στην Ελλάδα, με εξαίρεση τον Νίκο Γκάλη, αναγνωρίστηκαν διεθνώς. Η Ελλάδα δυστυχώς, συχνά τρώει τα παιδιά της. Όταν τα έχει εντός Ελλάδας μπορεί να τα θάψει, να τα βάλει στον πάγκο, να τα ταλαιπωρήσει, ενώ όταν είναι έξω τα χειροκροτεί. Είναι η απόλυτη υποκρισία. Γιατί φοβόμαστε ο ικανός μήπως μας φάει τη θέση, μήπως μας βγάλει από τον μακάριο ύπνο μας και μας κάνει να δουλέψουμε παραπάνω. Μην τυχόν και φανούν οι δικές μας αδυναμίες. Μη θιγούν τα δικά μας κεκτημένα. Αυτήν την καθέλκυση στην μετριότητα πληρώνουμε τόσα χρόνια ως κοινωνία και διώχνουμε τα νιάτα μας στο εξωτερικό.
Σαρκοφαγίζοντας τον Γκάλη, τον Πύρρο, τον Λουγκάνις
Το τρίτο στοιχείο, που έχει την αξία του, είναι ότι ανεβάζουμε και κατεβάζουμε πολύ εύκολα από το βάθρο τους ήρωές μας. Ποιος δεν θυμάται τα πρωτοσέλιδα με τη σύζυγο του Γκάλη; Τον χτυπήσαμε αλύπητα. Τον τσακίσαμε με χτυπήματα κάτω από τη ζώνη. Ποιος δεν θυμάται τον πόλεμο κατά του Πύρρου, όταν έγινε βουλευτής του ΠΑΣΟΚ; Ήταν τραγικό. Ο Πύρρος, από το αγαπημένο παιδί όλων, ξαφνικά έγινε εχθρός. Ο Πύρρος, το λατρεμένο παιδί από τη βορειοηπειρωτική μειονότητα ως βουλευτής έγινε δαίμονας. Είναι απίστευτη η ευκολία με την οποία ανεβάζουμε και κατεβάζουμε διαχρονικά σύμβολα. Γιατί ο Πύρρος και κάθε Πύρρος δεν έφτασε εκεί που έφτασε, χωρίς δυσκολίες. Δεν του τα χάρισε κανείς τα μετάλλια. Δεν χτύπησε ένα μαγικό καμπανάκι μία μέρα κοιμήθηκε και ξύπνησε πρωταθλητής. Στάθηκε εκεί , χτυπήθηκε, πόνεσε, τραυματίστηκε, ανάρρωσε, έχασε πράγματα που άλλοι συνομήλικοί του είχαν, και βγήκε μπροστά και έκανε θαύματα. Και μετά όταν ο Πύρρος πέρασε την ασθένεια και το θάνατο της αγαπημένης του Αναστασίας, βρεθήκαμε δίπλα του, γιατί δεν θέλαμε να είναι λυπημένος. Προηγουμένως, το αγαπημένο μας παιδί, τον μεγαλύτερο αθλητή του 20ου αιώνα, τον είχαμε θάψει κανονικά κι αυτόν και την οικογένειά του, γιατί πήγε στην Αμερική και δεν μας ενημέρωσε. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα της υποκρισίας μας είναι η υπόθεση του Γκρεγκ Λουγκάνις. Ο ομογενής, είναι υιοθετημένο παιδί από ελληνική οικογένεια με καταγωγή από Σαμόα και Σουηδία. Όταν κέρδιζε τα μετάλλια το ένα πίσω από το άλλο, ήταν ο Έλληνας άσσος των καταδύσεων. Όταν μαθεύτηκε πως ήταν γκέι και οροθετικός και παντρεύτηκε άντρα ξαφνικά έγινε ο υιοθετημένος γιος, «ο χρυσός Ολυμπιονίκης με τους Έλληνες γονείς». Σαφέστατα υπήρχαν άνθρωποι, που πήγαν να τον ακούσουν όταν έκανε ομιλία στην Ελλάδα για τη διαφορετικότητα και το AIDS. Σ’ άλλη περίπτωση, θα γινόταν χαμός. Πηγαίνοντας με τον σύζυγό του, μερικούς τους φρέναρε.
Τσιτσιπάς: σήμερα Θεός μας και από αύριο βλέπουμε…
Ο Τσιτσιπάς λοιπόν σήμερα είναι ο Έλληνας Ολύμπιος θεός μας. Αύριο δεν ξέρει τι τον περιμένει, γιατί μπορεί να γίνει ο διάολός μας. Αρκεί να κάνει κάτι που μας ξενίζει. Αρκεί να κάνει κάτι, που να μη μας αρέσει κι αμέσως θα τον κατεβάσουμε από το βάθρο, που εμείς οι ίδιοι τον τοποθετήσαμε με βάση το δικό μας σύστημα ιδεών. Γιατί είναι δικός μας, δεν έχει λόγο ο ίδιος για τον εαυτό του. Αν δεν μας αρέσει η σύντροφός του, αν κάνει κάποια δήλωση, που δεν μας αρέσει, αν στραβοκοιτάξει, είμαστε έτοιμοι να τον κατασπαράξουμε. Κι αντί να ασχοληθούμε με το τι έκανε κι έφτασε ψηλά, αντί να δούμε τι μπορούμε ν΄ αλλάξουμε για να γίνουμε εμείς οι επόμενοι … Τσιτσιπάδες, θα ψάχνουμε για το επόμενο σύμβολο, ώσπου να το γκρεμίσουμε κι αυτό. Και μετά θ΄ αναρωτιόμαστε πάλι, γιατί λένε πως η χώρα αυτή δεν ξεφεύγει από τη μιζέριά της και διώχνει τα παιδιά της…
