Συνέντευξη από τον Γεώργιο Καλογερόπουλο στην Νέα Υόρκη, για την τέχνη της φωτογραφίας και τη ζωή του εδώ και στον κόσμο όλο

ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΤΣΟΛΚΑ

Ήξερα τ όνομα του και τη δουλειά απ’ την Αθήνα. Τον μαθαίνω στη Νέα Υόρκη, όπου ζει πλέον και δημιουργεί και έχει χαράξει, ήδη, μεγάλη πορεία. Κάπου τον καταλαβαίνω, κάπου τον χρειάζομαι να καταλάβω τη ζωή μας, τη δουλειά εδώ. Οι φωτογραφίες του, πάντα, μαγικές, σαν θεατρική μικρή, σα βλεφάρισμα, πράξη. Δεν είναι οι αναλογίες, οι σκιές και οι καθαρότητα και τα χρώματα και οι ευαισθησίες τους -που είναι κι αυτά! Είναι που δε ξεκολλάς τα μάτια και καταπίνεσαι στους κόσμους των ανθρώπων του, όπως τους βλέπει, σαν γυμνωμένες ψυχές. Κι ούτε Αθήνα εκεί, ούτε Νέα Υόρκη! Μόνο κορμιά, βλέμματα και αυτό που αισθάνεται, αισθάνονται, αισθανόμαστε. Πως είναι λοιπόν, ο κόσμος μέσα από το βλέμμα του Γεώργιου Καλογερόπουλου, που τον ορίζει με επίκεντρο κάποια θορυβώδη στιγμή στο Μανχάταν; Αλήθεια, σε φωνάζουμε Γεώργιο ή Γιώργο; «Γεώργιο» λέει.

-Γεώργιε, πες μου, για σένα! Που γεννήθηκες, σε ποια γειτονιά μεγάλωσες, έχει αδέλφια, τι δουλειά κάναν οι γονείς σου, ποια εικόνα σου είναι έντονη απ’ τα παιδικά σου χρόνια, ποια είναι η αγαπημένη σου βόλτα στην Ελλάδα;

«Γεννήθηκα στην Αθήνα, μεγάλωσα στο Χαϊδάρι, μικρότερος ανάμεσα σε πέντε αδέλφια. Αγαπημένη βόλτα, η Ακρόπολη και τα περίχωρα της. Έντονη εικόνα από τα παιδικά χρόνια, τα παιχνίδια στο δρόμο».

-Πότε αποφάσισες να γίνεις φωτογράφος, τι σου αρέσει να φωτογραφίζεις και που δούλεψες στην Ελλάδα;

«Με τη φωτογραφία αποφάσισα να ασχοληθώ επαγγελματικά, όταν ο Μητροπάνος μου ζήτησε να τον φωτογραφίσω για ένα εξώφυλλο. Από όλα τα πιθανά αντικείμενα φωτογράφησης διαλέγω τον άνθρωπο. Στην Αθήνα κυρίως ασχολήθηκα με τη χορογραφία και σκηνοθεσία».

-Γιατί Νέα Υόρκη; Τι έχει εδώ για το βλέμμα σου που δεν έχει εκεί;

«Το βλέμμα δεν αλλάζει. Πάντοτε το ίδιο είναι. Οι τόποι αλλάζουν μονάχα, μέσα από το βλέμμα του φακού».

-Φωτογραφικά, αν συγκρίνεις Αθήνα – Νέα Υόρκη, Ελλάδα – Αμερική, τι υπέρ και τι κατά βρίσκεις και που βαραίνει η ζυγαριά;

«Όλου του κόσμου τα μέρη έχουν κάτι να δώσουν. Ζυγαριά στα δικά μου μάτια δεν υπάρχει. Κάθε γωνία και γοητεία».

-Είναι δύσκολη πόλη η Νέα Υόρκη όπως λένε στη ζωή;

«Και πιο πολύ».

-Στη δουλειά; Πως είναι στη δουλειά σου;

«Δημιουργικά ακόμα κι όταν είναι δύσκολα».

-Τι σε έχει εντυπωσιάσει από τις δουλειές στην Αμερική;

«Ο έντονος επαγγελματισμός και οι υψηλές απολαβές».

-Ποιο είναι το σχέδιο σου, το μεγάλο σχέδιο, για το μέλλον;

«Μονάχα τα μάτια μου να ανοίξω αύριο. Σχέδια μεγαλόπρεπα δεν κάνω για κανένα μέλλον. Δικό μου σχέδιο; Η κάθε στιγμή».

-Τα όνειρα σου σε τι γλώσσα και τι φιλμ είναι έγχρωμο ή ασπρόμαυρο;

«Ασπρόμαυρο. Φτάνει που χρώμα έχει η ζωή μου».

-Η φωτογραφία πρέπει να λέει μια ιστορία ή να αρπάζει ένα συναίσθημα, να γραπώνει τη συγκινησιακή φόρτιση της στιγμής;

«Η φωτογραφία, οι «χίλιες λέξεις» που αποτυπώνονται σε καθεμία, όπως έχει χιλιοειπωθεί, ιστορία δεν έχει να πει. Αυτό που με ενδιαφέρει είναι να πυροδοτήσει χίλιες διαφορετικές ερμηνείες στα άλλα τόσα μάτια που θα την κοιτάξουν».

– Πρέπει να ξέρεις τον άλλον που φωτογραφίζεται; Θες χρόνο για να τον γνωρίσεις και γιατί;

«Πάντοτε δημιουργώ μια σχέση εμπιστοσύνης με τα πρόσωπα που στρέφω το φακό μου, επάνω. Και οι δυο γινόμαστε έτσι ευάλωτοι. Εγώ, γιατί βλέπω κάτι που ενδεχομένως οι ίδιοι δε γνωρίζουν, ενσυνείδητα τουλάχιστον, κι εκείνοι, γιατί κάτι φανερώνουν κάτι από τον ψυχισμό τους.

– Ποια είναι τα αγαπημένα σου θέματα;

«Ο άνθρωπος, ο άνθρωπος και τέλος ο άνθρωπος».

-Έχεις εφτά φωτογραφίσεις σου που αν σε ρωτήσω, θα τις ξεχωρίσεις χωρίς δεύτερη σκέψη;

«Μόνο η αφέλεια των πρώτων φωτογραφήσεων μου μού έρχεται στο νου».

-Τελικά η ευκολία χρήσης του κινητού παίζει ρόλο στο αν είναι καλή ή όχι μια φωτογραφία; Η συσκευή είναι ένα εργαλείο που πρέπει να ξέρεις, απλά, γιατί το χρησιμοποιείς; Το φιλμ; Το ψηφιακό; Τι προτιμάς; Τι αγαπάς; Τι σημασία έχει για σένα το κάθε τι από αυτά για σένα;

«Είμαι λάτρης της τεχνολογίας και του ψηφιακού. Μια φωτογραφία πετυχημένη δεν κρίνεται από το μέσο που χρησιμοποιήθηκε για να την αποτυπώσει. Η ποιότητα της μόνο στον αντίκτυπο που προκαλεί στα μάτια που την αντικρύζουν μετριέται».

-Ποιοι φωτογράφοι νομίζεις σε επηρέασαν;

«Ο…»…

-Θα γυρίσεις στην Ελλάδα; Τι σου λείπει από αυτήν; Όταν είσαι μακριά τι σου λείπει απ’ τη Νέα Υόρκη;

«Τα σουβλάκια του Θανάση μου λείπουν από την Αθήνα. Όταν αφήνω τη Νέα Υόρκη, η τρέλα της μου λείπει. Αν θα γυρίσω στην Ελλάδα δεν μπορώ καν να αναρωτηθώ. Εκεί που δεν πήγα ποτέ θέλω να γυρίσω».

-Πες μου, μια φράση για τέλος… έναν στίχο, μια φράση από βιβλίο, κάτι που αγαπάς…

«Όλα, μα όλα, είναι πιθανά».

-Γεώργιε σ ευχαριστώ… εις το επανιδείν…