O Σάιμον Τσάλεντερ (Simon Chandler), δημοσιογράφος, στο Λονδίνο, με πεδίο την πολιτική και την τεχνολογία δημοσιεύει, πως αξιοσέβαστοι επιστήμονες ισχυρίζονται πως «αόρατοι εξωγήινοι» ζουν ανάμεσά μας. Με ελαφρώς σκωπτική διάθεση, αναρωτιέται αν είναι επαναστατική ανακάλυψη ή απόδειξη ότι όχι εξωγήινοι, αλλά άχρηστοι ακαδημαϊκοί ζουν ανάμεσά μας! Βέβαια και ο ίδιος τονίζει πως οι επιστήμονες θεωρούν πως οι εξωγήινοι, που βρίσκονται στον πλανήτη, είναι «αόρατοι», γιατί δεν τους αντιλαμβάνονται οι πέντε αισθήσεις μας.
Η Έλεν Σάρμαν του Imperial College για τους εξωγήινους που δεν τους βλέπουμε αλλά βρίσκονται ανάμεσά μας!
Η Έλεν Σάρμαν, η πρώτη Βρετανίδα Αστροναύτης που συμμετείχε σε αποστολή στο διάστημα του Σοβιετικού διαστημικού σταθμού Mir τον Μάιο του 1991 και τώρα στο Τμήμα Χημείας του Imperial College του Λονδίνου, σε συνέντευξη της στο The Observer, πως: «Υπάρχουν δισεκατομμύρια αστέρια στο διάστημα και σίγουρα υπάρχουν όλων των ειδών ζωής» και πως «μπορεί οι εξωγήινοι να μην είναι φτιαγμένοι από άνθρακα και άζωτο όπως ο άνθρωπος και για αυτό να μην τους βλέπουμε αλλά βρίσκονται ανάμεσά μας. Είναι πιθανό να είναι εδώ τώρα και απλά δεν μπορούμε να τα δούμε».
Ο Δρ. Γιανγκ Χάε Τσι της Οξφόρδης και το βιβλίο του «Εξωγήινες Επισκέψεις και το Τέλος της Ανθρωπότητας»
Η Σέρμαν όμως, δεν είναι η μόνη που πιστεύει πως οι εξωγήινοι ζουν ανάμεσα μας. Στην εφημερίδα της Φοιτητικής Οξφόρδης φιλοξενήθηκε συνέντευξη του Δρ. Γιανγκ Χάε Τσι (Young Hae Chi), του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, αποκάλυψε πως όχι μόνο πιστεύει ότι αόρατοι εξωγήινους ζουν στη Γη, αλλά και πως διασταυρώνονται με ανθρώπους για να δημιουργήσουν ένα υβριδικό είδος ικανό να επιβιώσει από τις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής. Μάλιστα ο Δρ. Τσι έγραψε βιβλίο υποστηρίζοντας τις πεποιθήσεις του, με τον μακροσκελή τίτλο Alien Visitations and the End of Humanity, δηλαδή Εξωγήινες Επισκέψεις και το Τέλος της Ανθρωπότητας. Ο Σιμόν Τσάλεντερ, αναφέρει πως ο Δρ Τσι δεν είναι ο μόνος ακαδημαϊκός που πιστεύει στους εξωγήινους, αλλά και άλλοι, αξιοσέβαστοι επιστήμονες έχουν επενδύσει σημαντικό χρόνο, προσπάθεια και μεγάλους οικονομικούς πώρους ώστε να ερευνήσουν την πιθανότητα αόρατων, εξωγήινων επισκεπτών, που ζουν ανάμεσά μας.
Ο Δρ Γκάμπριελ Ντε Λα Τόρρε του Πανεπιστημίου του Κάντιθ και οι εξωγήινοι « της σκοτεινής ύλης»
Το 2018, ο Δρ Γκάμπριελ Ντε Λα Τόρρε (Gabriel de la Torre), του Πανεπιστημίου του Κάντιθ δημοσίευσε μια εφημερίδα στην οποία πρότεινε ότι οι εξωγήινοι μπορεί να ζουν σε σκοτεινή ύλη, η οποία διαπερνά ολόκληρο το σύμπαν, συμπεριλαμβανομένης της Γης, αλλά η οποία δεν μπορεί να παρατηρηθεί. Εξήγησε, μάλιστα πως «αυτό που προσπαθούμε να κάνουμε με αυτήν τη διαφοροποίηση είναι να εξετάσουμε τις δυνατότητες ύπαρξης όντων διαστάσεων που δεν μπορεί να κατανοήσει το μυαλό μας, ή νοημοσύνη μας βάσει σκοτεινής ύλης ή ενεργειακών μορφών, που αποτελούν σχεδόν το 95 τοις εκατό του σύμπαντος και στο οποίο μόλις αρχίσαμε την εξερεύνηση μας».
Ο Δρ Κάλεμπ Σκχαρφ του Κολούμπια «τεχνολογικά προηγμένη ζωή»
Το 2016, ο Δρ Κάλεμπ Σκχαρφ (Caleb Scharf) του Κέντρου Αστροβιολογίας του Πανεπιστημίου της Κολούμπια έγραψε την θεωρία του για την σκοτεινή ή μαύρη ύλη «εκεί όπου όλη η τεχνολογικά προηγμένη ζωή καταλήγει ή εκεί όπου υπήρχε πάντα περισσότερη ζωή». Άλλοι επιστήμονες, ωστόσο, θεωρούν πως οι αόρατοι εξωγήινοι μπορεί να είναι μορφές μικροβιακής ζωής, όπως οι Κάρολ Κλίλαντ (Carol Cleland) και Σέλλεϊ Κόπλεϊ του Πανεπιστημίου του Κολοράντο σε μια σειρά σειρά άρθρων που δημοσιεύθηκαν από το 2005 και μετά.
Γιατί τόσοι ακαδημαϊκοί ασχολούνται με τους εξωγήινους και η άποψη του ερευνητή του Στάνφορντ, Ιωάννη Π. Α. Ιωαννίδη
Φυσικά δεν δημιουργεί έκπληξη πως τέτοιου είδους άρθρα και θεωρίες, έχουν προκαλέσει πολύ θόρυβο στα παγκόσμια μέσα μαζικής ενημέρωσης, τα οποία συχνά θέλουν να φανταστούν ότι η επιστήμη βρίσκεται στα πρόθυρα μιας τεράστια ανακάλυψης. Ωστόσο, αυτό που δηλώνουν οι ερευνητές για τους αόρατους εξωγήινους που ζουν ανάμεσα μας, είναι μάλλον κάτι συνηθισμένο και επιστήμονες διασκεδάζουν εκφράζοντας εικασίες χωρίς πρακτικά ή κοινωνικά αποτελέσματα. Ο Σάιμον Τσάλεντερ παρατηρεί πως «με άλλα λόγια, είναι ένα λαμπρό παράδειγμα του πόσο άχρηστα σκουπίδια παράγει το πανεπιστημιακό σύστημα του 21ου αιώνα», αναφερόμενος στον ερευνητή του Στάνφορντ, Ιωάννη Π. Α. Ιωαννίδη που σε δημοσίευση του για την ιατρική ερευνά τόνισε ότι το 85% της είναι για πέταμα και δεν παρέχει χρήσιμα ευρήματα. Ο αρθρογράφος παρατηρεί πως το να «ασχολούνται λαμπροί επιστήμονες με τους εξωγήινους ταιριάζει απόλυτα με την τάση των ερευνών για πέταμα, μιας και ο ρόλος των πανεπιστημίων, δεν είναι πλέον η διερεύνηση των πεδίων της γνώσης, αλλά η δημιουργία κέρδους και η δημιουργία φοιτητικών χρεών τρισεκατομμυρίων δολαρίων, που βοηθούν στη διαιώνιση της ανισότητας και της οικονομικής αδικίας. Μέσα σε αυτό το νέο, προσανατολισμένο προς τις επιχειρήσεις πλαίσιο, τα πανεπιστήμια επικεντρώνονται στο να προσελκύσουν περισσότερους φοιτητές για να έχουν μεγαλύτερα κέρδη και προσλάβουν περισσότερο προσωπικό που θα πρέπει κάτι να ερευνήσει και που δεν έχει ακόμα ανακαλυφθεί. Έτσι λοιπόν τα ασήμαντα γίνονται ξαφνικά σημεία αναφοράς. Έτσι, οι «αόρατοι εξωγήινοι» γίνονται αντικείμενο έρευνας ζωής και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης το κάνουν μεγάλο θέμα, γιατί είναι μάλλον συλλογική επιθυμία να βρεθεί κάτι άλλο «εκεί έξω στο σύμπαν», μια παρηγοριά στις σιωπηλή μοναξιά του είδους και μιας λανθάνουσα επιθυμία πολλών μας να αποφευχθούν οι τεράστιες δυσκολίες της πραγματικότητας και της μικρής μας ζωής. Το «ξένο», το τόσο «διαφορετικό» είναι μια κάποια λύση. Είναι μια άλλη εκδοχή της ίδιας εσωτερικής μας ανάγκης που μας οδηγεί δισεκατομμύρια σε οργανωμένες θρησκείες και άλλα «υπερβατικά» συστήματα πεποιθήσεων.
Με τόσα ζόρια, εμάς που μας βοηθά και τι μας νοιάζει;
Ακόμα, ακόμη και αν οι θεωρίες για τους «αόρατους εξωγήινους» δεν είναι κάτι παραπάνω από επιστημονική αδράνεια, προσπάθειες κερδοσκοπίας ή άσβεστες επιθυμίες, είναι, αν μη τι άλλο, ευφάνταστες. Και ενώ είναι δύσκολο για οποιονδήποτε με ένα μικρό σκεπτικισμό να συνταχθεί πραγματικά με την ιδέα ότι οι εξωγήινοι είναι ήδη ανάμεσά μας, ζουν μαζί μας, ίσως τεκνοποιούν και όλα αυτά, είναι, ωστόσο, εξίσου δύσκολο να αρνηθούμε ότι ένα σύμπαν τόσο μεγάλο όσο το δικό μας δεν φιλοξενεί άλλες έξυπνες μορφές ζωής. Αλλά, με τόσα ζόρια εδώ, τόση απελπισία, πόνο, αρρώστιες, πείνα και πολέμους και τι μας νοιάζει;
