Politico: Ο κορονοϊός θα αλλάξει για πάντα τις ΗΠΑ. Διαβάστε πως…

ΑΠΟ ΤΟΝ ΤΖΕΪΜΣ ΔΕΓΛΕΡΗ

Εκατομμύρια άνθρωποι βρίσκονται κλεισμένοι στα σπίτια τους, σα να  επιπλέουν στο προσωπικό τους διάστημα, με τις αλλαγές που θα συμβούν στο μέλλον, να αιωρούνται πάνω απ τα κεφάλια τους. Για τους Αμερικανούς αυτή τη στιγμή, η κλίμακα της κρίσης του κορονοϊού, οι επιδρομές στα σούπερ μάρκετ, η απομόνωση, η σιωπή,  θυμίζει το καιρό της 11ης  Σεπτεμβρίου και την οικονομική κρίση του 2008. Πρόκειται για δυο γεγονότα που ανασχημάτισαν την κοινωνία και άλλαξαν τον τρόπο ζωής, τις βεβαιότητες και τις συνήθειες από τον τρόπο που ταξιδεύουμε και αγοράζουμε σπίτια, έως το επίπεδο ασφάλειας και της επιτήρησης που ήμασταν συνηθισμένοι. Το περιοδικό Politico έκανε μια μεγάλη έρευνα με ακαδημαϊκούς, συγγραφείς, διανοητές και μας καλεί να το πάρουμε απόφαση: Οι αλλαγές που έρχονται, θα είναι τεράστιες!

Έχει γραφεί ξανά και ξανά! Είναι σχεδόν σαν σενάριο από B movie επιστημονικής φαντασίας, ή από σελίδες καλού δυστοπικού μυθιστορήματος, πριν αρχίσει η δράση. Ένας παγκόσμιος, καινούργιος ιός που μας κρατά στο σπίτι μας – ίσως για μήνες – αναπροσανατολίζει ήδη, τη σχέση μας με το κράτος, με τον έξω κόσμο, ακόμη και του ενός μας με τον άλλον. Λοιπόν; Μπροστά μας είναι μόνο το άγνωστο, αλλά τα έθνη θα κρατηθούν πια, ερμητικά κλειστά; Τι θα γίνει με τα εστιατόρια; Τα θέατρα; Την όπερα; Θα αγκαλιαζόμαστε; Θα φιλιόμαστε; Θα ταξιδεύουμε; Θα αγγίζουμε χωρίς γάντια; Θα πηγαίνουμε όπου θέλουμε ελεύθερα; Ο φόβος για το άγνωστο μας κάνει να υιοθετούμε πάντα τη χειρότερη, τη πιο ζοφερή εκδοχή. Όμως σε τέτοιες οριακές στιγμές κρίσης και αλλαγής, παρουσιάζονται επίσης αλλαγές περισσότερο ανθρώπινες. Για παράδειγμα είναι πιθανή μια πιο εξελιγμένη και ευέλικτη χρήση της τεχνολογίας, λιγότερη πόλωση, προσοχή και φροντίδα για το περιβάλλον και επανεκτίμηση της ζωής στην ύπαιθρο, ή ουσιαστική απόλαυση για τα πιο απλά και μέχρι τώρα δεδομένα πράγματα της ζωής μας. Κανείς δεν ξέρει ακριβώς τι μας περιμένει στο μέλλον, αλλά μπορούμε να είμαστε προετοιμασμένοι για να διεκδικήσουμε και να ορίσουμε το καλύτερο στις αλλαγές της κοινωνίας μας από τις κυβερνήσεις, στην υγειονομική περίθαλψη, στην οικονομία, στις συνθήκες εργασίας, στον τρόπο ζωής…

Όταν καθετί προσωπικό είναι κίνδυνος

Η Ντέμπορα Τάνεν είναι καθηγήτρια Γλωσσολογίας στο Πανεπιστήμιο Τζορτζτάουν και συγγραφέας. Σημειώνει λοιπόν για τις αλλαγές που μας περιμένουν:

«Την 11η Σεπτέμβρη, οι Αμερικανοί ανακάλυψαν ότι συμβαίνουν και σ αυτούς καταστροφές, που είχαν συνηθίσει να ακούνε μόνο για μακρινές χώρες. Η οικονομική κρίση του 2008 τους έμαθε με άγριο τρόπο, πως αυτά τα δραματικά που συνέβησαν σε άλλες γενιές, μπορούν να πλήξουν και τους ίδιους και πως το Μεγάλο Κραχ θα το άντεχαν όπως και οι παππούδες του. Σήμερα, η πανδημία είναι ένας ξαφνικός εφιάλτης στο ξύπνιο μας, η απώλεια της αθωότητας μας και η συμφιλίωση με την προοπτική πως μπορεί να υπάρξουμε αλλιώς στον κόσμο μας. Γνωρίζουμε τώρα, ότι το να αγγίζεις πράγματα, να είσαι με άλλους ανθρώπους, να αναπνέεις τον αέρα σε έναν κλειστό χώρο μπορεί να είναι επικίνδυνο. Μπορεί να το ξεπεράσουμε κάποιοι, αλλά δεν θα εξαφανιστεί από μέσα μας, η μνήμη της φοβίας, για όσους ζήσαμε αυτόν τον χειμώνα του 2020. Θα μπορούσε να γίνει δεύτερη φύση μας το χτύπημα των αγκώνων για χαιρετισμό ή το να μην αγγίξουμε ποτέ ξανά τα πρόσωπα μας, ενώ σίγουρα κανείς από εμάς δεν θα μπορέσει να σταματήσει, πια, να πλένει τα χέρια του συστηματικά και μετά από κάθε άγγιγμα. Η άνεση μας στην παρουσία άλλων που είναι απλώς γνωστοί, θα μπορούσε να μην μας κοστίσει. Αντί να ρωτάμε αν υπάρχει λόγος να κάνουμε κάτι online θα αναρωτιόμαστε για το αντίθετο. Για το αν δηλαδή, υπάρχει κάποιος καλός λόγος να το κάνουμε αυτοπροσώπως! Το παράδοξο της επικοινωνίας μέσω διαδικτύου θα αυξηθεί: δημιουργεί περισσότερη φυσική απόσταση, ναι, αλλά και μεγαλύτερη σύνδεση, καθώς επικοινωνούμε πιο συχνά με ανθρώπους που βρίσκονται πολύ μακρύτερα και με μια αίσθηση ασφάλειας λόγω ακριβώς αυτής της απόστασης».

Ο ουσιαστικός πατριωτισμός και η αποστρατιωτικοποίηση του

Ο Μαρκ Λόρενς Σαρντ είναι αναπληρωτής καθηγητής πολιτικών επιστημών και συγγραφέας και θεωρεί ότι:

Η Αμερική έχει από καιρό εξομοιώσει τον πατριωτισμό με τις ένοπλες δυνάμεις. Όμως, δεν μπορείς να πυροβολήσεις έναν ιό. Εκείνοι που βρίσκονται στις πρώτες γραμμές κατά του κορονοϊού δεν είναι στρατιώτες, μισθοφόροι ή στρατηγοί. Αυτός ο στρατός φοράει άσπρες μπλούζες και είναι οι γιατροί μας, οι νοσηλευτές, οι φαρμακοποιοί, οι εκπαιδευτικοί, οι φροντιστές, οι υπάλληλοι των καταστημάτων, οι βοηθοί, οι ιδιοκτήτες μικρών επιχειρήσεων και οι εργαζόμενοι. Όπως και ο Λι Γουένλιανγκ και οι γιατροί του Γουάγκ, έτσι και οι δικοί μας, επιφορτίζονται με τόση δουλειά που αποτελεί θέμα ζωής ή θανάτου, που τους φέρει αντιμέτωπους με την προσωπική τους μόλυνση ή και το δικό τους τέλος. Όταν όλα ειπωθούν και έρθει η στιγμή του απολογισμού, ίσως θα αναγνωρίσουμε τη θυσία τους ως τον αληθινό πατριωτισμό, αποτιώντας τους τα σέβη μας και με μόνη επωδό ένα “σας ευχαριστώ για την υπηρεσία σας”. Θα τους προσφέρουμε εγγυημένα οφέλη για την υγεία τους και εταιρικές εκπτώσεις και θα χτίσουμε αγάλματα και θα έχουμε διακοπές μες στο έτος για να τιμήσουμε αυτούς τους ανθρώπους, που θυσιάζουν την υγεία και τη ζωή τους για τη δική μας. Ίσως, τελικά και να αρχίσουμε να κατανοούμε τον πατριωτισμό ως προσφορά για την υγεία, τη ζωή, τη προκοπή της κοινότητας, απ το να ανατινάζουμε την κοινότητα των άλλων. Ίσως η αποστρατιωτικοποίηση του αμερικανικού πατριωτισμού και η αγάπη της κοινότητας να είναι ένα από τα οφέλη που θα προκύψουν από αυτό το φοβερό χάος.

Το τέλος της πόλωσης και η εθνική αλληλεγγύη

Ο Πίτερ Τ. Γκόλεμαν είναι καθηγητής ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια και πιστεύει, πως:

Το έκτακτο σοκ του συστήματος που φέρνει η πανδημία του κορονοϊού, μπορεί να διαλύσει το συμπαγές 50ετές μοντέλο της πολιτικής και πολιτιστικής πόλωσης της Αμερικής, στην οποία έχουμε παγιδευτεί. Μπορεί να ανοίξει δρόμους, ώστε να αλλάξουμε πορεία και να στραφούμε σε εθνική αλληλεγγύη και λειτουργικότητα. Μπορεί να ακούγεται ιδεαλιστικό, όλο αυτό, αλλά υπάρχουν δύο καλοί λόγοι για είναι πιθανό. Το πρώτο είναι το σενάριο “κοινού εχθρού”, στο οποίο οι άνθρωποι αρχίζουν να ξεχνάνε τις διαφορές τους , όταν αντιμετωπίζουν μια κοινή απειλή. Ο COVID-19 είναι ένας τρομερός εχθρός, που δεν θα κάνει διάκριση ανάμεσα σε κόκκινα και μπλε χρώματα και μπορεί να μας δώσει ενέργεια τύπου σύντηξης, ώστε να ανασυνθέσουμε αρχές. Κατά τη διάρκεια του Μπλίτζ, της 56ης ημέρας βομβιστικής εκστρατείας εναντίον της Βρετανίας, τα μέλη του υπουργικού συμβουλίου του Ουίνστον Τσόρτσιλ ήταν έκπληκτα και ενθουσιασμένα από την ανάδειξη καλοσύνης, αλτρουισμού, συμπόνιας και γενναιοδωρίας μεταξύ των ανθρώπων που υπέφεραν, αλλά αγωνιζόντουσαν.  Ο δεύτερος λόγος είναι το σενάριο «πολιτικού κραδαστικού κύματος». Μελέτες, δηλαδή, έχουν δείξει ότι τα ισχυρά, διαρκείας, παγιωμένα μοντέλα, συχνά γίνονται πιο επιρρεπή σε αλλαγές μετά από κάποιο είδος σοβαρών σοκ που τα αποσταθεροποιεί. Αυτό δεν συμβαίνει απαραίτητα, αμέσως, αλλά μια μελέτη 850 διαρκών διακρατικών συγκρούσεων που σημειώθηκαν μεταξύ 1816 και 1992, απέδειξε πως περισσότερο από το 75% από αυτές έληξε μέσα σε 10 χρόνια, ύστερα από ένα σημαντικό αποσταθεροποιητικό σοκ. Οι κοινωνικές κρίσεις μπορούν να έχουν διαφορετικά αποτελέσματα, για το καλύτερο ή και το χειρότερο. Η τεράστια ένταση αυτής της συγκυρίας πάντως, είναι μια ευκαιρία, πέρα απ τη δραματικότητα των όσων ζούμε, για πιο εποικοδομητικά πρότυπα στον πολιτιστικό και πολιτικό λόγο μας, στο μέλλον. Και νομίζω πως οι περισσότεροι το έχουν, ήδη, αντιληφθεί.

Το σοκ θα φέρει απαιτήσεις για σοβαρή κυβέρνηση

Ο Τομ Νίκολς είναι καθηγητής στο Αμερικανικό Ναυτικό Πολεμικό Κολλέγιο και σημειώνει πως:

Η Αμερική εδώ και αρκετά χρόνια έχει γίνει μια χώρα που είναι ουσιαστικά σθεναρή. Αυτή είναι η πολυτέλεια που μας προσφέρει η ειρήνη, η ευημερία και τα υψηλά επίπεδα τεχνολογίας των καταναλωτών. Δεν χρειάζονταν πια να σκεφτούμε πράγματα για τα οποία αγωνιούσαμε, κάποτε, όπως τον πυρηνικό πόλεμο, την έλλειψη πετρελαίου, την υψηλή ανεργία, τα υψηλά επιτόκια. Η τρομοκρατία έχει υποχωρήσει και είναι ένα είδος πλασματικής απειλής, για την οποία αποστέλλουμε εθελοντές με τους στρατούς μας στις απομακρυσμένες γωνιές της ερήμου για να προφυλάξουν την πατρίδας μας. Ανεβάσαμε έναν τηλεοπτικό star στην προεδρία για έναν λαϊκίστικό θρίαμβο. Εχουμε γραφειοκρατία και αδιαπραγμάτευτη εμπειρογνωμοσύνη. Η κρίση COVID-19 θα μπορούσε να μας αλλάξει με δύο τρόπους. Πρώτον, έχουμε ήδη αποδεχτεί αυτή την εμπειρία, την οποία τάχα ειδικοί έλεγαν πως δε μας αφορά. Ήταν εύκολο, να γκρινιάζουν αυτοί οι ειδικοί μέχρι να φτάσει η πανδημία, όπου αναδείχτηκαν μόνο οι καταρτισμένοι επιστήμονες του χώρου όπως ο Anthony Fauci. Δεύτερον, ίσως να κάνει τους Αμερικανούς να αντιληφθούν ότι κυβέρνηση πρέπει να είναι θέμα σοβαρών ανθρώπων. Η κολοσσιαία αποτυχία της διοίκησης του Trump, τόσο για να κρατήσει τους Αμερικανούς υγιείς, όσο και για να επιβραδύνει την εκρηκτική πτώση της οικονομίας, που προκαλείται από πανδημίες, θα μπορούσε να σοκάρει τους πολίτες τόσο, ώστε να απαιτούν  λογική και σοβαρότητα από την κυβέρνηση εκτός από την εύκολη, παιδική συναισθηματική ικανοποίηση.