Κάθε απόγευμα μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας κρέμεται από τα χείλη ενός ανθρώπου, ο οποίος μέχρι πρότινος ήταν πολύ γνωστός στους επιστημονικούς κύκλους, αλλά άγνωστος στο ευρύ κοινό. Σήμερα όμως είναι πρωταγωνιστής, γύρω από την πανδημία του κορωνοϊού COVID-19. Ο κύριος καθηγητής, με τα γκρίζα μαλλιά, με τα γυαλιά εκτός μόδας και την έμφυτη ευγένεια είναι πια το πρόσωπο της ημέρας και σίγουρα η πιο επιτυχημένη επιλογή Μητσοτάκη, η οποία προέκυψε εν μέσω κρίσης. Επιλογή, που σίγουρα, έχει ανακατέψει την τράπουλα στο υπουργείο Υγείας και γενικά στο κυβερνητικό επιτελείο.
Το να αναφερθεί κάποιος στο βιογραφικό του Σωτήρη Τσιόδρα είναι πλέον ξεπερασμένο γεγονός. Οι περισσότεροι άνθρωποι γνωρίζουν από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης πως είναι ένας επιστήμονας, με πολύ πλούσιο βιογραφικό, γεννημένος στην Αυστραλία, μεγαλωμένος στην Ελλάδα, σπουδαγμένος σε ελληνικό πανεπιστήμιο και σε διάφορα ξένα πανεπιστήμια. Η επιστημονική φωνή του έχει σαφώς τη σημασία της, γιατί είναι κυρίως αναγνωρισμένος από συναδέλφους του και στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Γιατί, όμως η ελληνική κοινωνία ακούμπησε πάνω στον επιστήμονα – ιεροψάλτη; Ποιες δικές της ανάγκες εξυπηρετεί αυτός ο άνθρωπος, για να τον κάνει δικό της; Να τον βάλει στα σπίτιά της και σε μία περίοδο γενικότερης δυσπιστίας και καχυποψίας, να τον πιστέψει; Η απάντηση δεν είναι πολύ απλή, αλλά έχει αρκετές παραμέτρους, που έχουν ψυχοκοινωνικό υπόβαθρο.
*ΠΑΤΡΙΚΗ ΦΙΓΟΥΡΑ: Σε καιρό κρίσης, ο Έλληνας πολίτης είδε πολιτικές απόψεις και τείχη να γκρεμίζονται. Σε αυτό το πλαίσιο πότε πήγε να ακουμπήσει στον Αλέξη Τσίπρα, πότε στον Κυριάκο Μητσοτάκη έχοντας όμως υπόψη ότι δεν πρόκειται για τους πολιτικούς παλαιάς κοπής. Οι πολίτες όσο κι αν η Αριστερά θα ήθελε να είναι αυτόβουλοι και να μην έχουν ανάγκη κανέναν να τους πει τι θα κάνουν αλλά να έχουν οι ίδιοι αυτοσυνείδηση και αυτοργάνωση, συχνά δεν έχουν το ψυχολογικό βάθρο για να αντιμετωπίσουν δύσκολες καταστάσεις, για πολλούς λόγους. Συχνά αναζητούν το πρόσωπο του ηγέτη, που θα ακουμπήσουν. Ακριβώς, όμως επειδή πολλάκις έχουν βρεθεί στο παρελθόν απέναντι σε ηγέτες, που δεν τήρησαν τις υποσχέσεις τους, ο Σωτήρης Τσιόδρας ήρθε να εξυπηρετήσει άθελά του, τον συλλογικό «πατερούλη». Είναι ο μπαμπάς της οικογένειας, που με ωραίο τρόπο θα μιλήσει στα παιδιά αλλά και με εξίσου εύσχημο τρόπο θα τα μαλώσει.
*ΣΤΕΡΕΟΤΥΠΟ ΚΑΘΗΓΗΤΗ ΙΑΤΡΙΚΗΣ: Σε μία εποχή που οι περισσότεροι άνθρωποι στηρίζουν την ύπαρξή τους, στη μόδα, στο ωραίο σπίτι, στο ωραίο αυτοκίνητο, ο Σωτήρης Τσιόδρας προτάσσει ένα πρότυπο μίας άλλης εποχής και ξεφεύγει από το στερεότυπο του καθηγητή Ιατρικής. Το πρότυπο του καθηγητή, που συνδέθηκε τα προηγούμενα χρόνια με φακελάκια, με το χέρι στην τσέπη. Δεν κεφαλαιοποιεί την παιδεία του. Ξεφεύγει από το στερεότυπο του καθηγητή, που δίνει οδηγίες και εντολές πιέζοντας και καταπιέζοντας τους άλλους, γιατί το κάνει με ωραίο τρόπο και κλιμακώνοντας με τη δέουσα σοβαρότητα. Δεν έχει βάψει τα μαλλιά του για να αρέσει, δεν έχει αλλάξει τα γυαλιά του, για να μας αρέσει, δεν ψάχνει να βρει νεότερη σύζυγο και να παρατήσει την παλιά. Είναι απλά ο εαυτός του. Η εικόνα του κυρίου καθηγητή με τα γυαλιά μιας άλλης εποχής, παραπέμπει στον επιστήμονα, που ασχολείται αποκλειστικά με την επιστήμη του και την οικογένειά του κι όχι με την παρουσία του στα μίντια διότι έχει έμφυτη και όχι επιτηδευμένη ευγένεια. Θα μπορούσε να είναι κινηματογραφικός ήρωας και μέχρι σήμερα μας έχει αποδείξει πως δεν είναι τηλεοπτικός μαϊντανός.
*ΕΙΛΙΚΡΙΝΕΙΑ: Το βασικό στοιχείο είναι πως δεν κρύβει αλήθειες στο συρτάρι. Μιλά με ειλικρίνεια και χωρίς να κρύβει πράγματα ή χωρίς να διστάζει να επαναλάβει πράγματα. Μπορεί να μην παρουσιάζει ολόκληρη την δραματική εικόνα, αλλά δίνει ψηφίδες αυτής, ανοίγει την κουρτίνα με τα λεγόμενά του για κάποιον, που θέλει να δει την ολοκληρωμένη εικόνα με βάση τα στοιχεία που έχουμε μέχρι σήμερα Κρύβει, ακριβώς εκείνα που θα τρόμαζαν το κοινό και θα το έθεταν σε πανικό.
*ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΑ: Σε έναν κόσμο επιβολής, μιλά πρωτίστως με επιχειρήματα. Επιχειρεί πρώτα να πείσει και μετά, αν αυτό δεν γίνεται, να προχωρήσει η πολιτεία σε μέτρα επιβολής. Η παιδεία του είναι εν τέλει το βασικό στοιχείο επιβολής στις μάζες, αφού πρώτα οι ίδιοι οι συνάδελφοί του, σέβονται τον καθηγητή. Παρά τον όποιο μεγάλο ανταγωνισμό στην ιατρική, σε κάθε επάγγελμα κερδίζεις τον σεβασμό, αν αποδεχτούν οι συνάδελφοί σου, ποιος είσαι. Δεν επιχειρεί όμως να προβάλλει την «επιστημονική αυθεντία», για να επιβάλλει τη γνώμη του. Προσπαθεί με επιχειρήματα να λύσει τον γόρδιο δεσμό, απέναντι σε έναν απείθαρχο αλλά φοβισμένο λαό.
*ΑΝΘΡΩΠΙΑ: Σε έναν κόσμο που είναι εν πολλοίς αλλοτριωμένος, με ανθρώπους που προτάσσουν το «εγώ» έναντι του «εμείς» ο Σωτήρης Τσιόδρας μοιάζει να είναι καμωμένος από άλλη στόφα. Πηγαινοέρχεται ανάμεσα στις παρυφές της συντηρητικής χριστιανικής δεξιάς, που προτάσσει τη φιλανθρωπία και την καλοσύνη και της αριστεράς της αλληλεγγύης, ακολουθώντας από τους ρόλους του ιεροψάλτη έως αυτούς, του γιατρού που θεραπεύει πάσχοντες μετανάστες. Μπορεί να είναι το ίδιο καλός επιστήμονας για παπάδες όσο και για φτωχοδιαβόλους, που έρχονται στη χώρα μας, ρημαγμένοι και ταλαιπωρημένοι. Λειτουργεί όσο συναισθηματικά του επιτρέπει το επάγγελμά του
*ΔΥΣΑΡΕΣΚΕΙΑ: Δεν φοβάται να γίνει δυσάρεστος, όταν αυτό το επιτάσσει η επιστήμη. Δεν στρογγυλεύει πράγματα. Δεν παρουσιάζει μία εικόνα ιδεατή. Λειτουργεί με επιστημονικές μεθόδους κι όχι πολιτικάντικες, όσο κι αν η θέση του είναι εξόχως πολιτική. Αυτό είναι το πιο σημαντικό στοιχείο απ΄ όλα κι είναι αυτό εν τέλει, που τον διαφοροποιεί από πολιτικά πρόσωπα και του δίνει τέτοιο έρεισμα στον ελληνικό λαό, να τον πιστέψει.
Εν τέλει ο Σωτήρης Τσιόδρας είναι αυτός, που είναι, γιατί δεν χωρά στα στερεότυπά μας. Είναι ένας από εμάς, ο μετανάστης της Αυστραλίας, ο φοιτητής της Ιατρικής, ο μπαμπάς, ο σύζυγος, αλλά είναι ένα σκαλοπάτι πάνω έξω από εμάς. Του αναγνωρίζουμε το δικαίωμα να μας νουθετεί και να μας συμβουλεύει, ωσάν να ήταν ο αγαπημένος μπαμπάς, ο αναγνωρισμένος θείος, ο αγαπημένος μας νονός, διαπιστώνοντας ότι είναι πρώτο βιολί σε ένα θέμα που το γνωρίζει καλά. Του το αναγνωρίζουμε γιατί ενώ πολλοί «πωλούν αριστεία», εκείνος είναι όντως «άριστος», χωρίς να το υπερπροβάλλει, χωρίς να περιμένει να πάρει εύσημα, χωρίς να σκέφτεται, αν θα γίνει δυσάρεστος. Είναι άριστος γιατί έχει το στοιχείο της ανθρωπιάς, πάνω από τα πτυχία και τις περγαμηνές του. Είναι άριστος, γιατί μπορεί να αγαπά τον ηλικιωμένο μπαμπά μας και να χάνει τον ύπνο του για την υγεία του, αντί να του ζητά ένα κτήμα, για να τον περιθάλψει. Γι΄αυτό είναι άριστος! Σ΄ έναν κόσμο, που η αγένεια, η συμφεροντολογία, η δηθενοσύνη, η ξεροκεφαλιά, η πολύχρωμη εικόνα κυριαρχούν έναντι της ουσίας, εκείνος μας δείχνει έναν δρόμο, γιατί αγαπάει την κοινωνία και τον συνάνθρωπο με τον δικό του τρόπο. Σε όλο το χάλι, που μας περιβάλλει, ας τον αφήσουμε να κάνει τη δουλειά του. Κι ας σταματήσουμε να ψάχνουμε δράκους εκεί που δεν υπάρχουν. Γιατί, προς το παρόν, την κάνει όσο πιο καλά γίνεται…
