Την Τετάρτη 06/01/2021 και ώρα 09:00 μ.μ. ο πλανήτης γίνεται θεατής ενός πρωτοφανούς πολιτικού γεγονότος στο σύνολο της πολιτικής ιστορίας των Η.Π.Α., το οποίο μεταδόθηκε ζωντανά από τα μεγαλύτερα ειδησεογραφικά μέσα ανά τον κόσμο. Φανατικοί οπαδοί – υποστηρικτές του προέδρου Ντόναλντ Τράμπ, εισέβαλαν στο Καπιτώλιο, σε μια προσπάθεια παρεμπόδισης της νομικής κατοχύρωσης της νέας εκλεχθείσας προεδρίας Τζον Μπάιντεν, από το κογκρέσο, πλήττοντας για πάντα την εικόνα και το κύρος της ισχυρότερης δημοκρατίας στον κόσμο. Ωστόσο, προτού περάσουμε στην περαιτέρω ανάλυση του γεγονότος, θα ήθελα σε αυτό το σημείο, να αναφέρω και τις αντιδράσεις των ρεπουμπλικανών, όπως και μέρος των ΜΜΕ που υποστηρίζουν την κυβέρνηση Τραμπ, για την ιδεολογική ταυτότητα των εισβολέων, καθώς υποστηρίζεται ότι πρόκειται για ομάδα των «ANTIFA», που έδρασε προβοκατόρικα, εκμεταλλευόμενη την έλευση χιλιάδων υποστηρικτών έξω από το Καπιτώλιο.
Αρχικά θα πρέπει να γίνει μια αναφορά στο φαινόμενο Τραμπ και αυτό που ονομάζεται σήμερα ως «Τραμπισμός». Πρέπει να τονιστεί, ότι ο Ντόναλτ Τραμπ δεν είναι πολιτικός και αυτό είναι μια πολύ σημαντική λεπτομέρεια. Είναι επιχειρηματίας και ως τέτοιος διετέλεσε τον ρόλο του προέδρου της Αμερικής, παρουσιάζοντας δυσπροσαρμοστικότητα και περισσότερο θα έλεγε κανείς ότι χρησιμοποίησε το «brand» του president για την αυταρέσκεια του και για ίδιο ατομικό του συμφέρον. Στο πλαίσιο αυτό είναι εμφανές, ότι είναι ένας άνθρωπος, ο οποίος χαρακτηρίζεται από έπαρση, απαξίωση των πρωτοκόλλων και των θεσμών και με μια ρητορική διχαστική και ρατσιστική.
Παράδειγμα του τρόπου επικοινωνίας του με τους ψηφοφόρους του συναντάμε σε ένα από τα πολλά tweets του κατά τη διάρκεια της θητείας του και πιο συγκεκριμένα απευθυνόμενος σε 4 γυναίκες του δημοκρατικού κόμματος στις 14 Ιουλίου του 2019, όπου έγραψε στον προσωπικό του λογαριασμό: «Πολύ ενδιαφέρον να βλέπω «προοδευτικές» γυναίκες μέλη του Κογκρέσου και του Δημοκρατικού Κόμματος, που προέρχονται από χώρες όπου οι κυβερνήσεις είναι καταστροφικές, οι χειρότερες, διεφθαρμένες και πιο απαράδεκτες στον κόσμο (εάν δηλαδή έχουν καν κυβέρνηση που να ασκεί τα καθήκοντά της) και ακόμη σε άλλο tweet στις 29 Μαΐου του 2020 εν μέσω κοινωνικών ταραχών και επικίνδυνου διχασμού μετά την δολοφονία του Τζώρτζ Φλόιντ από αστυνομικό δια του πνιγμού, ο Τραμπ έγραψε μεταξύ άλλων: «Σε οποιαδήποτε δυσκολία θα αναλάβουμε τον έλεγχο, αλλά, όταν ξεκινά η λεηλασία, ξεκινούν και οι πυροβολισμοί. Ευχαριστώ!».
Στα παραπάνω ας μη ξεχνάμε και την περίφημη βόλτα του με την μαύρη SUV στις 4 Οκτωβρίου του 2020, έξω από την πτέρυγα του στρατιωτικού νοσοκομείου Ουόλτερ Ριντ, όπου νοσηλευόταν όντας φορέας κορωνοιού θέτοντας σε κίνδυνο τη ζωή του προσωπικού ασφαλείας. Τα ως άνω λοιπόν λεχθέντα και πεπραγμένα, επιβεβαιώνουν και συνθέτουν την εικόνα ενός αλαζόνα, διχαστικού και ρατσιστή ηγέτη, συνθέτουν το όρο «Τραμπισμό» και την πολιτική (;) του παρακαταθήκη. Μια πολιτική στάση και έκφραση, η οποία υποστηρίχθηκε και ψηφίστηκε από 74 εκατομμύρια πολίτες των Η.Π.Α. μεταξύ των οποίων είναι Αφροαμερικανοί και Λατίνοι.
Ωστόσο, ο «Τραμπισμός», δεν είναι το αίτιο, αλλά το σύμπτωμα της παρακμής, το σύμπτωμα του προβλήματος μιας κοινωνίας, αγανακτισμένης, καταβαραθρωμένης στον διχασμό και στον βάλτο της ανασφάλειας. Ο Τραμπ απλώς με την χειριστικότητα που του προσέφερε ο πληθωρικός λαϊκισμός του, το πρόσφορο έδαφος της κοινωνίας, καθώς και η ανοχή της σε αυτή την πολιτική, ανέσυρε τα σκοτεινά στοιχεία του μέσου Αμερικάνου και τα καταπιεσμένα του ένστικτα. Ο Πρόεδρος Τραμπ, «φόρεσε» τον μανδύα του πατριώτη και του αντισυστημικού, πολέμησε την πανδημία σε επίπεδο αμιγώς επικοινωνιακό, κατηγορώντας την Κίνα, δίνοντας τροφή στους συνομωσιολόγους κάθε γωνιάς του πλανήτη,
… πολέμησε (με εσφαλμένο τρόπο από κάθε άποψη), την πολιτική ορθότητα, ενώ για την εξισορρόπηση των ανωτέρω σφαλμάτων, προέβη σε σειρά οικονομικών μέτρων που θα του επέτρεπαν την θέση ισχύος και την παραμονή του στην εξουσία. Παρά τις αστοχίες στη διαχείρισης της πανδημίας λοιπόν, παρά τα σόου με την «συμβολική» κίνηση αφαίρεσης της μάσκας έξω ακριβώς από τον λευκό οίκο, για να αποδείξει ότι ο «ισχυρός πρόεδρος της μεγάλης Αμερικής» εξευτέλισε τον κορωνοιό, ο λαός της Αμερικής του προσέφερε τεράστιο ποσοστό με αποτέλεσμα ο Μπάιντεν να εκλεγεί μόλις από τις 11.000 ψήφους διαφορά, στη πολιτεία της Τζόρτζια, μετατρέποντας σε θρίλερ μια εκλογική διαδικασία που φάνταζε παράσταση νίκης εκ προοιμίου για τους δημοκρατικούς.
Τα παραπάνω λοιπόν, ενήργησαν θετικά στον μισό πληθυσμό των Η.Π.Α και αυτό, θα πρέπει να προβληματίζει ιδιαίτερα τόσο τα ΜΜΕ που στοιχημάτισαν και επένδυσαν στην συντριβή του Τραμπ, που επιστράτευσαν χολιγουντιανούς και μπασκετικούς αστέρες, καθώς και την ιδεολογία της πολιτικής ορθότητας, που στην προσπάθεια διεκδίκησης και εξασφάλισης ίσων δικαιωμάτων για όλες τις κοινωνικές ομάδες της χώρας, τελικά στρέφεται αναπόφευκτα ενάντια σε ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού που αντιδρά εκλέγοντας πολιτικούς ηγέτες όπως ο Τραμπ και εισβάλλοντας με τους πιο ακραίους εκπροσώπους του στους ταγούς της δημοκρατίας. Ας έχουμε ως δυστυχές δεδομένο, ότι η πλήξη του κύρους ενός γίγαντα όπως η Αμερική, καθώς και οι αμφιβολίες που διαμορφώνουν ένα δυσοίωνο πλάνο για την κυβέρνηση Μπάιντεν, θα έχει σε βάθος χρόνου εμφανής και ανησυχητικές συνέπειες στην παγκόσμια οικονομία, στην παγκόσμια γεωστρατηγική ισορροπία, αλλά και στις Ευρωτουρκικές – Ελληνοτουρκικές σχέσεις.
Ο Γιώργος Συμνιανάκης, γεννήθηκε στις 26/01/1994 και είναι φοιτητής του τμήματος φιλολογίας, στο ΕΚΠΑ. Ζει και εργάζεται στην Αθήνα και έχει εκδώσει τις ποιητικές συλλογές «Ηθική Αυτουργία», από τις εκδόσεις «Ανώνυμο Βιβλίό», το 2016 και «Ο τοξότης», από τις εκδόσεις «Όστρια» το 2018. Ποιήματα του έχουν δημοσιευθεί στα ηλεκτρονικά περιοδικά: «Homo Universalis», «fractal», «Μονόκλ», «ποιείν», «Με ανοιχτά βιβλία».
Οι εικόνες στο κείμενο του Γιώργου είναι λεπτομέρειες από μεγάλα έργα του Jon McNaughton, σύγχρονου Αμερικανού καλλιτέχνη, που ζει στη Γιούτα και αγαπά θέματα πατριωτικά αμερικανικά, θρησκευτικά και τη μεσσιανική απεικόνιση του Ντόναλντ Τραμπ.
