«Μαμά, ο Τουτζέι, το λέει, ότι το εκπαιδευτικό σύστημα είναι λάθος. Υπάρχουν μελέτες, που δείχνουν πως ο εγκέφαλος των παιδιών δεν λειτουργεί πολύ πρωί, την ώρα που πάνε στο σχολείο και μετά τις 10 αρχίζει και λειτουργεί κανονικά. Και μαθαίνουμε και τόσα πράγματα, που δεν μπορούμε να τα θυμηθούμε. Εσύ δηλαδή μαμά θυμάσαι όσα έμαθες από το σχολείο; Όχι, πες… Είδες; Εμένα μου αρέσει η Πληροφορική, γιατί να κάνω όλα τα μαθήματα, που δεν μου αρέσουν; Το σχολείο πρέπει ν΄ αλλάξει…». Αν αυτό το πολύ απλό, το θέτει ένα 10άχρονο, τότε η Νίκη Κεραμέως έχει οικτρά αποτύχει. Παρά το περίβλημα της «άριστης», θα μπορούσε κάλλιστα να είναι υπουργός της δεκαετίας του ’60 και να μην καταλάβει κανείς τη διαφορά. Με μόνη εξαίρεση την πρόσληψη εκπαιδευτικών στην ιδιωτική αγωγή, που είχε προϋπολογιστεί οικονομικά επί ΣΥΡΙΖΑ και τη ρύθμισή της για εισαγωγή τα ειδικών μαθημάτων στο δημόσιο σχολείο, η άποψή της για το σχολείο, είναι αναχρονιστική και παλαιοκομματική. Στο δίλημμα παιδιά -στρατιώτες ή πολίτες – και στους τρεις νόμους, που πέρασε, προτάσσει το στρατιώτες. Η κ. Κεραμέως μπήκε στην πολιτική ως τεχνοκράτης. Όχι ως αισθηματίας. Αλλά ο τεχνοκράτης φαίνεται και στη σχέση του με την εκκλησία. Εκείνη προφανώς κάπου έχασε τον δρόμο μεταξύ λατινικών, ψήφων της εκκλησίας και τεχνοκρατισμού. Έτσι, όποτε βολεύει είναι συντηρητική πολιτικός, τρέχει και φωτογραφίζεται σε εκκλησίες, ντυμένη σαν καλόγρια, όποτε θέλει μεταμορφώνεται σε τεχνοκράτη, που λειτουργεί με βάση τις εισηγήσεις και συχνά φορά και την προσωπίδα της φιλελεύθερης ως προς την ιδιωτική εκπαίδευση πηδώντας, όπου μπορεί πάνω από το άρθρο 16 του Συντάγματος. Η αλήθεια είναι πως δεν έχει υπάρξει αγαπητός υπουργός Παιδείας, εδώ και πολλά χρόνια.
Ο μοναδικός, που κάπως προσπάθησε να συμβιβάσει τα πράγματα ως υπουργός, ήταν ο Γιώργος Παπανδρέου, προτού γίνει αρχηγός κόμματος. Κάποιες τομές προσπάθησαν να κάνουν η Μαριέττα Γιαννάκου κι η Άννα Διαμαντοπούλου, οι οποίες δεν ήταν πάντα προς τη σωστή κατεύθυνση ενώ υπήρξαν κάποιες ρυθμίσεις Γαβρόγλου, που έφεραν καλύτερα αποτελέσματα. Από την πλευρά της Νέας Δημοκρατίας τις πιο σοβαρές τομές ως προς τα εκπαιδευτικά πράγματα τις έκανε ο Γιώργος Σουφλιάς, επί υπουργίας Κώστα Μητσοτάκη και από τη θητεία του στο υπουργείο Παιδείας. Θετικές μεταρρυθμίσεις είχε κάνει προτού γίνει πρωθυπουργός κι ο Γεώργιος Ράλλης, με την καθιέρωση της δημοτικής και την υιοθέτηση της εννιάχρονης υποχρεωτικής εκπαίδευσης ενώ ο Λευτέρης Βερυβάκης από το ΠΑΣΟΚ, ήταν εκείνος, που κατάργησε την ποδιά το 1982.
Τα πολυκλαδικά λύκεια επί Σουφλιά
Τη σφραγίδα του Γιώργου Σουφλιά έχει το νομοθέτημα για τα Πολυκλαδικά Λύκεια με το ΦΕΚ A 159/1993, που πραγματικά έκανε τη διαφορά. Όποιος έχει αποφοιτήσει από Πολυκλαδικό Λύκειο, στο οποίο δυστυχώς, δεν μπορούσαν να πάνε όλοι, γιατί ήταν ένα σχολείο, το οποίο ήταν σε κεντρικές περιοχές, έβλεπε τη διαφορά. Η απόφασή του αυτή του δίνει το δικαίωμα να κατατάσσεται στους πολιτικούς μεταρρυθμιστές της γαλάζιας παράταξης. Ήταν ένα εξαιρετικό σχολείο, που μπορούσε να συνδέσει και τη γνώση και την παραγωγή. Παρότι υπήρχε στην αρχή καχυποψία γι΄ αυτό το σχολείο, δούλεψε στην πράξη. Με τον νόμο 2083 άρθρο 27 στις 18/9/1992 ο Γιώργος Σουφλιάς έφτιαξε τη νομοθετική βάση για το Ελληνικό Ανοιχτό Πανεπιστήμιο, το οποίο ορθώς είχε συνέχεια από τις επόμενες κυβερνήσεις. Όταν λοιπόν για μεταρρυθμίσεις στην εκπαίδευση, θα μένει στο μυαλό των ανθρώπων, ο Γεώργιος Παπανδρέου της Ένωσης Κέντρου κι ο Γιώργος Σουφλιάς, από πλευράς της γαλάζιας πτέρυγας.
Η διαχείριση της καθημερινότητας
Η διαχείριση της καθημερινότητας στο υπουργείο Παιδείας είναι δύσκολη υπόθεση. Παρόλα αυτά η Νίκη Κεραμέως πέρυσι δεν κατόρθωσε ούτε να φέρει καθηγητές στην ώρα τους στα σχολεία, όπως έκανε ο Νίκος Φίλης, που δεν έχει τις δικές της εκπαιδευτικές περγαμηνές. Το ελληνικό δημόσιο σχολείο έχει ανάγκη από φαντασία και λεφτά. Δεν έχει ανάγκη από τυπολατρία ούτε φαρισαϊσμό: Αγαπάμε το δημόσιο σχολείο αλλά δίνουμε κίνητρα για το ιδιωτικό.
Εργασία και χαρά
Ο νέος νόμος Κεραμέως είναι ανοσιούργημα απέναντι στους εκπαιδευτικούς, που υπηρετούν στην ιδιωτική εκπαίδευση. Τους καταδικάζει να γίνουν ραγιάδες. Γιατί σε ποιον εκπαιδευτικό, θα πει ο ιδιοκτήτης του εκπαιδευτηρίου να εμφανιστεί το Σαββατοκύριακο ή τα απογεύματα σε περίοδο σκληρότατης ανεργίας και θα του απαντήσει: «Όχι αγαπημένο μου, αφεντικό. Δεν μπορώ, γιατί θέλω να πάω τα παιδιά μου ή τον σκύλο βόλτα». Ο εκπαιδευτικός δεν είναι ρομπότ. Χρειάζεται κι αυτός να παίρνει ανάσες, όταν έχει τόσα παιδιά, να διαχειριστεί. Εκείνη δυστυχώς αντί να μειώσει τον αριθμό των παιδιών στην τάξη, στο δημοτικό σχολείο, τον αύξησε! Ο πολιτικός αυταρχισμός, η έννοια της ηγεμονίας στην πολιτική, αφορά συχνά νέους πολιτικούς, που έχουν σταθερή ανοδική πορεία στο κοινοβουλευτικό και κυβερνητικό σκηνικό. Είναι εύκολο κάποιος να παρασυρθεί και να βρεθεί να νομίζει ότι μετά απ΄ αυτόν θα έρθει το χάος. Την εβδομάδα, που μας πέρασε έκανε το μοιραίο λάθος η αντιπρόεδρος της Βουλής του ΜέΡΑ25, Σοφία Σακοράφα, γιατί δεν διορίζονται οι επιτυχόντες από τον ΑΣΕΠ κι όλο μπαίνουν στο Δημόσιο, οι εκ του παραθύρου, κι αυτοί μένουν εκτός. Η απάντησή της υπουργού ήταν εξόχως απογοητευτική αλλά εκείνος, που γνώρισε και το ύφος της, προς παιδιά νηπιαγωγείου, ήταν ο αμέσως επόμενος ομιλητής. Ο πρώην υπουργός, Δικαιοσύνης του ΠΑΣΟΚ, Χάρης Καστανίδης, παρά το ήπιο ύφος του, δεν της χαρίστηκε.
Αυταρχισμός στο Κοινοβούλιο
Η παιδεία και γενικά η πολιτική δεν έχει ανάγκη από Κεραμέως. Έχει ανάγκη από ανθρώπους, όπως ο Κωνσταντίνος Τσιάρας, ο Ανδρέας Ξανθός, ο Κώστας Σκανδαλίδης, ο Νίκος Καραθανασόπουλος, ο Απόστολος Αβδελάς, ο Κρίτωνας Αρσένης. Η κυρία Κεραμέως δεν έμαθε τίποτα ούτε από συναδέλφους, της που προσπάθησαν να υποστηρίξουν το νομοθέτημά της, τον παλαιό στα πολιτικά πράγματα, Ευριπίδη Στυλιανίδη και τον καινούργιο, καθηγητή Δημήτρη Καιρίδη. Της εξήγησε γιατί έχει λάθη το νομοθέτημά της, η εισηγήτρια του ΚΙΝΑΛ κι εκπαιδευτικός, Χαρά Κεφαλίδου. Της επεσήμανε τις ατέλειες του νέου νόμου της ο πρώην τομεάρχης Παιδείας, του ΚΙΝΑΛ, Δημήτρης Κωνσταντόπουλος, τονίζοντας ευγενικά πως ο πολιτικός οφείλει να συνθέτει απόψεις. Της μίλησαν για τις ατέλειες του νέου νομοθετήματος από πλευράς ΣΥΡΙΖΑ, Μερόπη Τζούφη, ο Γιάννης Αμανατίδης, η Σία Αναγνωστοπούλου, που προέρχονται από τον εκπαιδευτικό ή και τον πανεπιστημιακό χώρο.
Ασέβεια προς το ελληνικό Πανεπιστήμιο
Η κ. Κεραμέως προτιμά τον ρόλο της νηπιαγωγού, που βάζει τα παιδάκια – βουλευτές στη θέση τους, άμα κάνουν φασαρία. Η βασίλισσα και οι εργάτριές της. Δεν εννοεί να καταλάβει πως κι η Μαριέττα Γιαννάκου ενώ είχε πολιτικές συγκρούσεις για το εκπαιδευτικό της νομοθέτημα, παραμένει αγαπητή στους συναδέλφους της. Το παραμύθι περί αρίστων, που φοριέται πολύ, δεν παίζει σε καμία σύγχρονη κοινωνιολογική, ψυχολογική ή εκπαιδευτική έρευνα. Διότι, πώς να συγκρίνεις έναν μαθητή, που ζει σε μία πολυκατοικία στα Βριλήσσια με έναν μαθητή, που ο πατέρας του δούλευε στη ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη; Έχουν τις ίδιες πιθανότητες να περάσουν στο Πανεπιστήμιο; Μία μερίδα της κυβέρνησης Μητσοτάκη, κακά τα ψέματα βλέπει αφ΄ υψηλού το ελληνικό Πανεπιστήμιο. Σύμφωνοι. Αλλά πως θα έχεις καλύτερα Πανεπιστήμια αν ζορίζεσαι να φέρεις καλύτερους εκπαιδευτικούς από το εξωτερικό, Έλληνες ή ξένους; Όταν ο πρωτοδιόριστος καθηγητής στην Αμερική, με τα όποια έξοδα, μπορεί να παίρνει 6.000 δολάρια κι εδώ αγανακτεί να πάρει έναν μισθό αξιοπρεπή, μετά από 20, 30 χρόνια δουλειάς;
Τυπολατρία και αυταρχισμός
Η υπουργός Παιδείας οφείλει ν΄ αντιληφθεί, πως ο κόσμος και της Νέας Δημοκρατίας δεν εξαντλείται όλος μεταξύ Κολωνακίου και Κηφισιάς. Είναι χιλιάδες και οι ψηφοφόροι της Νέας Δημοκρατίας, που δεν έχουν τη δυνατότητα να πάνε τα παιδιά τους σε ιδιωτικά σχολεία. Πολλοί γονείς βρέθηκαν στο δίλημμα δημόσια ή ιδιωτική εκπαίδευση, όχι γιατί «κάηκαν» από τις καταλήψεις, απλά γιατί δούλευαν τόσο πολλές ώρες, που δεν μπορούσε τα παιδιά τους, να τα παραλάβει κανείς. Οι κοινωνικές κι εκπαιδευτικές ανισότητες διογκώθηκαν μέσα στα χρόνια της οικονομικής κρίσης. Δυστυχώς, η υπουργός Παιδείας ζώντας στον δικό της μικρόκοσμο αδυνατεί ν΄ αντιληφθεί τι βιώνουν Ελληνόπουλα ή και εκπαιδευτικοί και παιδιά, που φοιτούν σε διαπολιτισμικά σχολεία. Ό, τι χρειάζεται να φτιάξει το σχολείο της νέας εποχής, γιατί οι προσφυγικές ροές δεν έληξαν επί Νέας Δημοκρατίας αλλά διογκώθηκαν. Παρουσίασε μία ιδεατή εικόνα για την ψηφιακή εκπαίδευση εν μέσω κορωνοϊού. Τρίτεκνες και πολύτεκνες οικογένειες αγανάκτησαν ποιο παιδί θα πρωτοκάτσει στον υπολογιστή. Ο «ξερολογισμός» είναι δείγμα μακιαβελικού ηγεμονισμού. Είναι η αυταρχική αντίληψη, για την εξουσία. Παρά την φαινομενική ευγένεια, αν κάποιος δεν συμφωνεί μαζί της θα τον αμφισβητήσει, θα τον ειρωνευτεί, θα του πει πως αυτή έχει νεότερα στοιχεία, θα τον φέρει βόλτα λες κι έχει πάει σε ποδοσφαιρικό αγώνα και πρέπει να κερδίσει το παιχνίδι. Αλλά η εκπαίδευση δεν είναι παιχνίδι. Φρόντισε να «δώσει» τον τομεάρχη Παιδείας του ΣΥΡΙΖΑ και πρώην υπουργό Παιδείας, Νίκο Φίλη, ο οποίος έκανε το λάθος να παραδεχτεί ότι προτιμά να φτιάξει ένα καλό δημόσιο σχολείο, για όλα τα παιδιά. Πλήρης απαξίωση, διαστρέβλωση και μονταζιέρα, διότι πολλά χρόνια πριν τον Νίκο Φίλη, αυτό το μότο είχε ο Παύλος Μπακογιάννης.
Η αποτυχία της υπουργού
Η κυρία Κεραμέως είναι μία αποτυχημένη υπουργός Παιδείας. Αν και 40 ετών, με τις ενέργειές της, δυστυχώς, μυρίζει μούχλα και ναφθαλίνη. Μακριά από τον Αλέξανδρο Παπαναστασίου, μακριά από τον Γεώργιο Παπανδρέου και τον Παπανούτσο, μακριά από τον Δελμούζο, μακριά πολύ από τον γαλάζιο, Γιώργο Σουφλιά. Το ελληνικό δημόσιο σχολείο χρειάζεται νέες Μελίνες, δεν χρειάζεται κεραμιδομυαλά. Η κυρία Κεραμέως έχει το χάρισμα της πειθούς και επιτυγχάνει, για όποιον δεν γνωρίζει, να γίνεται πιστευτή κατασκευάζοντας νέες πραγματικότητες. Κάποιοι μάλιστα υποστηρίζουν, πως της έχουν φουσκώσει τα μυαλά και ονειρεύεται παραπάνω καρέκλες. Στη Νέα Δημοκρατία θα την αφήσουν;
