«Η καρδιά τού συντρόφου εν όπλοις του Λένιν, του κληρονόμου της υπόθεσης και της μεγαλοφυΐας του, του σοφού ηγέτη και δασκάλου του Κομμουνιστικού Κόμματος και της Σοβιετικής Ένωσης έπαψε να χτυπά». Ήταν 4 Μαρτίου του 1953, όταν ο ραδιοφωνικός σταθμός της Μόσχας ανήγγειλε το θάνατο του Στάλιν. Η καρδιά του συντρόφου όμως είχε σταματήσει νωρίτερα, από την 1 του Μάρτη, όχι στη Μόσχα, αλλά στην ντάτσα τους, στην μεγαλόπρεπή εξοχική του κατοικία, δηλαδή και γύρω του είχε στηθεί ένα μακάβριος, γελοίος χορός διαδοχής και φόβου από τους μέγιστους αξιωματούχους του Κομουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης.
Ο ατσάλινος Γεωργιανός
Ο «ατσάλινος»! Αυτό σημαίνει το ψευδώνυμο «Στάλιν» το οποίο του έδωσαν οι σύντροφοι του και το υιοθέτησε το 1913 σε ηλικία 35 ετών. Τον έπιασε λέει ο τσαρικός στρατός και τον τιμώρησε με μαστίγωμα. Εκείνος, πριν αρχίσει η τιμωρία του, έκοψε ένα γιασεμί, με το λεπτούλι μίσχο και την ντελικάτη φύση του και το έβαλε ανάμεσα στα δόντια του. Μόλις τέλειωσαν τα άγρια, βασανιστικά χτυπήματα του μαστίγιου, εκείνος έφτυσε το γιασεμάκι, που δεν το χε τσακίσει καθολου. Δεν είχε σφίξει καν τα δόντια του, όταν δεχόταν το μαστίγιο στη γυμνή του πλάτη. Αυτά μεγάλος βέβαια! Γιατί ως παιδί, μεγάλωσε υπό την άγρυπνη προστασία της μητέρας του κυριολεκτικά γαντζωμένος στη φαρδιά, αγροτική φούστα της. Ήταν ένα ιδιαίτερα καχεκτικό και φιλάσθενο παιδάκι. Τότε, βέβαια, τον φώναζαν «Σόσο».
Ο κακοποιήμενος Σόσο, ο γιος της μαμάς
Ο «Σόσο» υπήρξε ένα άγρια κακοποιημένο παιδί. Ήταν το μικρότερο παιδί σε μια εξαμελή οικογένεια, όπου τα τρία μεγαλύτερα αδέλφια του πέθαναν πολύ μικρά, μην αντέχοντας στις κακουχίες. Ο τσαγκάρης πατέρας του έμεινε άνεργος, κατάντησε αλκοολικός και τα βίαια ξεσπάσματά του προς τον μικρό «Σόσο» σημάδεψαν για πάντα τη ζωή και καθόρισαν τον χαρακτήρα του μετέπειτα σκληρού ηγέτη του ΚΚΣΕ. Επιβίωσε.
Επανάσταση
Η πρώτη επανάσταση του Ιωσήφ Βησσαριώνοβιτς Τζουγκασβίλι, ήταν εναντίον της Ρωσίας. Νεαρός φοιτητής της θεολογική σχολή της Τιφλίδας, προσχώρησε σε μια μυστική οργάνωση αποκαλούμενη Messame Dassy, που υποστήριζε την ανεξαρτησία της Γεωργίας από τη «μητέρα» Ρωσία. Η Σιβηρία δεν του ήταν άγνωστη. Κατά την ηγεμονία του -τον κατηγορούν οι ιστορικοί- γέμισε τον άγονο, παγωμένο τόπο με εξόριστους αντιφρονούντες. Είχε, όμως, και ο ίδιος ζήσει ενάμιση χρόνο στις ίδιες άγριες και απάνθρωπες συνθήκες φυλάκισης σε έναν τόπο ζόφου και πάγου. Το 1901 ο Στάλιν προσχώρησε στο Σοσιαλδημοκρατικό εργατικό κόμμα και στις 18 Απριλίου 1902.Τον συνέλαβαν γιατί συντόνισε απεργία στις μεγάλες εγκαταστάσεις Ρότσιλντ στο Μπατούμ. Τότε είναι που περνά 18 μήνες εξόριστος στη Σιβηρία κάνοντας στον άγριο καιρό υποχρεωτικά εργασίες εξωτερικές και ζώντας χωρίς θέρμανση και με τροφή ελάχιστη.
Κυριαρχία
Μετά από αυτό, προσχώρησε στον Μπολσεβικισμό. Αναφορές που τον ήθελαν να είναι ο «πλιατσικολόγος» του Κομμουνιστικού Κόμματος, επικεφαλής, δηλαδή, ομάδας που εισέβαλε στα τσιφλίκια, άρπαζε τρόφιμα από τα κελάρια και τα παρέδιδε στους φτωχούς, ελέγχονται από τους ιστορικούς. Όπως και να χει, οι κομματικοί του αντίπαλοι εξαφανίστηκαν, τα γκουλάγκ γέμισαν με υποτιθέμενους ή μη αντιφρονούντες, ο Τρότσκι πήρε τον δρόμο της εξορίας και τελικά της δολοφονίας και Στάλιν κυβέρνησε ατσάλινα, το μεγάλο ενωμένο κράτος των εργατών, νίκησε τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και επέβαλλε τους ορούς του. Για άλλους αιμοσταγής, παρανοϊκός και τύραννος και για άλλους γέννημα ισχυρό του καιρού του και ήρωας, εκείνο τον Μάρτη του 1953 είχε ένα βασανιστικό και γελοίο τέλος.
Φόβος, τρόμος και διαδοχή γύρω από το πτώμα
Στα απομνημονεύματα του ο Χρουστσόφ, αναφέρει πως τη τελευταία βραδιά του Φεβρουαρίου, είχαν βρεθεί στην ντάτσα του Στάλιν αυτός, ο Μαλένκοφ και ο Μπέρια, που ανήκαν και οι τρεις στον στενό κύκλο του δικτάτορα, αφού πιο μπροστά είχαν παρακολουθήσει μια κινηματογραφική ταινία στο Κρεμλίνο. Ο Στάλιν ήταν πιωμένος και στα κέφια του, αστειευόταν μάλιστα αποκαλώντας τον Χρουστσόφ «Νικήτα» με ουκρανική προφορά και χτυπώντας τον φιλικά στο στομάχι. Την επομένη το βράδυ η οικονόμος τού Στάλιν, μη έχοντας νέα του όλη τη μέρα, αλλά φοβούμενη να τον ενοχλήσει, μπήκε, τελικά, στα προσωπικά του διαμερίσματα και τον βρήκε αναίσθητο στο πάτωμα μουσκεμένο στα ούρα του.
Δύο ημέρες αργότερα, κι αφού σε κάποια στιγμή έδειξε ότι θα συνερχόταν, ανακτώντας τις αισθήσεις του και κόβοντας την χολή από τον τρόμο όλων, ο Στάλιν ήταν νεκρός. Οι επιθανάτιες στιγμές του περιγράφονται από τον Χρουστσόφ με συγκλονιστικό τρόπο. Όσοι βρίσκονταν κοντά του στις τελευταίες του στιγμές επιδόθηκαν σε αμείλικτο αγώνα στο παρασκήνιο ο ένας εναντίον του άλλου για το ποιος θα πάρει στα χέρια του την εξουσία, δηλαδή ποιος θα γίνει ο νέος Γενικός Γραμματέας του κόμματος. Γύρω από το σώμα του και μετρά το πτώμα του, υφαίνονταν ίντριγκες και καραδοκούσε ο τρόμος, μιας και οι γιατροί που επρεπε να γνωμοδοτήσουν για τον θάνατο του, δεν έπαιρναν ευθύνη. Ήταν αλώστε ο Στάλιν που είχε κηρύξει άγριες διώξεις εναντίον των γιατρών, ακόμα και του προσωπικού του, που υποτίθεται ότι συνωμοτούσαν για να δολοφονήσουν τα ανώτατα κομματικά στελέχη και τον κόκκινο πατερούλη.
Όταν πέθανε κάθε τρυφερό συναίσθημα του Στάλιν
Ο Ιωσήφ Στάλιν είχε δύο συζύγους και τρία παιδιά: δυο γιους και μία κόρη. Η πρώτη σύζυγος του Στάλιν ήταν η Αικατερίνη Σβανίντζε, με την οποία έμεινε παντρεμένος για ακριβώς τρία έτη μέχρι το θάνατό της το 1907. Στην κηδεία της, ο Στάλιν είπε ότι κάθε τρυφερό συναίσθημά του για τους ανθρώπους πέθανε μαζί της. Απέκτησαν ένα γιο, τον Ιάκωβο Τζουγκασβίλι, με τον οποίο δεν είχε επικοινωνούσε καν όταν μεγάλωσε.
Ο Ιάκωβος υπηρέτησε στον Κόκκινο Στρατό και συνελήφθη από τους Ναζί. Προσφέρθηκαν να τον ανταλλάξουν με έναν Γερμανό ανώτερο αξιωματικό, αλλά ο Στάλιν αρνήθηκε την ανταλλαγή, λέγοντας πως ως Σοβιετικός είχε την ίδια αξία η ζωή και η ελευθερία του με κάθε άλλον.
Η κόρη Σβετλάνα που έγινε Λάνα Πίτερσον και πέθανε στο Γουισκόνσιν
Η δεύτερη σύζυγός του ήταν η Ναντέζντα Αλληλούγεβα, η οποία πέθανε το 1932. Αυτοκτόνησε με μια σφαίρα στο κρανίο της. Λίγες πληροφορίες βγαίνουν στο φως της Ιστορίας από εκείνη την περίοδο, την όλο μυστικότητα και απαγόρευση. Λέγεται πως άφησε σημείωμα που σύμφωνα με την κόρη τους με τον Στάλιν, την Σβετλάνα, που έγραφε πως η επιλογή της να αυτοκτονήσει ήταν “εν μέρει προσωπική και εν μέρει πολιτική”. Επίσημα, για το σταλινικό καθεστώς, βέβαια, πέθανε από καρδιακή εμβολή, ενώ στα παιδιά της είπαν πως κάτι δεν πήγε καλά, μετρά από επέμβαση σκωληκοειδίτιδας. Εκτός απ την Σβετλάνα, ο Στάλιν είχε αποκτήσει μαζί της, τον Βασίλι, που έλαβε υψηλή θέση στις τάξεις της σοβιετικής Πολεμικής Αεροπορίας. Κατηγορήθηκε για αλκοολισμό, εξορίστηκε στο Καζάν το 1960 όπου και πέθανε το 1962. Αποκαταστάθηκε κομματικά το 1999. Η μυθιστορηματική, γεμάτη αδιέξοδα, αλλοπρόσαλλή Σβετλάνα αυτομόλησε από τη Σοβιετική Ένωση το 1967 στις ΗΠΑ. Η τελευταία απόγονος του κόκκινου πατερούλη, πέθανε στις 29 Νοεμβρίου του 2011, σε γηροκομείο στο Γουισκόνσιν, έχοντας αλλάξει το όνομα της, σε Λάνα Πίτερς για να μη θυμάται τίποτα από εκείνον, που τον ατσάλινο γονιό.
