H Μάγδα που ζωγραφίζει αρχαία σύμβολα σε μαύρο

ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΤΣΟΛΚΑ

H Μάγδα είναι ζωγράφος. Και καλλιτέχνης σε κάθε λεπτομέρεια της ζωής. Πως θα ντυθεί, πως θα σερβίρει ένα φαγητάκι, πως θα κοιτάξει ή θα σταθεί και πως θα γλυκομιλήσει στους άλλους. Η Μάγδα ξυπνάει πρωί, βγάζει τα πινέλα και τους καμβάδες της στο μικρό κηπάκι, απόλαυση της και πολυτέλεια της στην Αθήνα, και ζωγραφίζει με το φυσικό φως. Φτιάχνει κάποτε λουλούδια μιας άνοιξης ιδανικής, ή τριαντάφυλλα στον ουρανό.

 Άλλοτε κάνει συμπαντικές εκρήξεις να καταπίνονται στο μαύρο ή κόκκινους εσωτερικούς της τόπους, με κλαριά σα κλείσιμο ματιού του Πόε μες στις 24 ώρες της. Κάποτε ελευθερώνει την αθωότητα του κοριτσιού στα πινέλα της και όλο ευαισθησία φτιάχνει το ροζ κουφετί αυτόνομο σαν δήλωση ευαισθησίας να αφοπλίζει το κακό από την τόση αποδοχή και γλύκα.

Η Μάγδα Κούρκουλου, ζει στην Αθήνα. Κάνει μεγάλους βραδινούς περίπατους στον Κεραμικό και στο Γκάζι και στο Θησείο. Γνωρίζει ανθρώπους με τα μικρά τους όνομα εκεί. Ρωτά ζευγάρια που χουν μικρά παρκινγκ για τα παιδιά τους και φίλες της για τους άνδρες ή τα κορίτσια που τους ράγισαν τη καρδιά. Ερωτεύεται, κάποτε πλανεύεται, πάντα ονειρεύεται.

Η Μάγδα οδηγεί. Μεγάλη έμαθε να οδηγεί και είναι ατρόμητη και θαρραλέα, αλλά πρεπει για να μπεις στο στρογγυλό της αυτοκίνητο, σαν μήλο, να έχεις ετοιμαστεί για να χαθείς, να περιπλανηθείς, να απελπιστείς, να εκνευριστείς, να σου τελειώσουν τα τσιγάρα, να θες νερό και τουαλέτα, να ξεκινάς για τον Άγιο Στέφανο και να πίνει καφέ στην εθνική μετρά τη Θήβα. Γελάει. Πως να της θυμώσεις -πολύ ή για πολύ. Και νομίζει πως είναι συνεχίστρια τουλάχιστον της Μισέλ Μουτόν, τρομάρα της ή μάλλον για τρομάρα όποιου αφήνεται στην αυτοπεποίθηση του στρογγυλού της μήλου σε ρόδες!

Η Μάγδα είναι απ την Κέρκυρα και πάντα εκεί ανήκει. Στην Αθήνα, νιώθει τουρίστρια που χαζεύει την Πλάκα, τα μουσεία και την Ακρόπολη, χωρίς να προσέχει ποτέ ασχήμιες η αμάζευτα σκουπίδια ή κακούς λύκους, να την κοιτάνε από αφώτιστα στενά με τα στοματά ανοιχτά και τα δόντια χαλασμένα από το πολύ μάσημα.

Το φως, το μπλε του Ιονίου, τα δέντρα σ όλο το πράσινο τους να γλιστρούν στις αμμουδιές, το λευκό των σπιτιών είναι η ασπίδα της. Και ας μένει στην Αθήνα χρονιά τώρα. Το νησί των Φαιάκων είναι πατρίδα. Και μάνα. Και η Ναυσικά, αρχοντοπούλα και κόρη βασιλιά, θα πλένει πάντα τα ρούχα της και θα παίζει με τις φίλες της, στην ακροποταμιά. Σαν, ιδεατά, τη Μάγδα…

Η Μάγδα πότε κοιτά ψηλά και φτιάχνει έργα με διαστήματα, πότε γύρω της και φτιάχνει ανθρώπους – τόπους και πότε αφήνεται στην κοριτσίστικη της άνοιξη. Φτιάχνει μοσχοβολιστούς Μάηδες και κρεμάει χρώματα σε αγέλαστους τοίχους, ανθίζοντας κήπους με μικρές πινελιές. Να όλα τα τριανταφυλλί και τα ροζ από αχνό, μέχρι αυτό το αφοπλιστικά χαρούμενο κουφετί και κίτρινο του ήλιου, της σκιάς της καλοκαιρινής, ή του καναρινιού και δως του με πορτοκαλί και φανταχτερό μοβ και κυκλαμινινί και σμαραγδένια πράσινα και ρουμπινί πορφυρά.

Η Μάγδα, άμα κουράζεται απ την ανθοφορία της, αρχίζει διαδρομές ιστορικές και όλο σύμβολα και μυστικά και γνώσεις και ακυρώνει το χρόνο να ταν τότε και να ναι πάντα. Να, τώρα στο μαύρο ρίχνει ασημί ή χρυσό. Και σα να κεντά την αρχαιότητα. Ταινίες μετώπων ή στρόφαια, διαδήματα και στεφάνια νίκης για αγώνες, για ποιητές, για αθλητές, για ιερείς, θυσίες ή αγιασμούς.

Η Μάγδα πιάνει στον κήπο της τα μικρά της πινελάκια, έξοχες απολήξεις των δαχτύλων της και γεννά ξανά μια -για όνομα του Θεού και δεν υπάρχει και ναι, διαπράττω λεκτικό έγκλημα, αλλά πως αλλιώς να περιγράψω;- μια μεταμοντέρνα αρχαιότητα.  Φλεγόμενοι κύκλοι της Εστίας για την αιωνιότητα. Η ζώνη της Αφροδίτης για τη δέσμευση. Η λύρα του Απόλλωνα και η αρμονία!

Η Χειρώνειος λαβή του για τον θνητό που ερωτεύεται σαν τον Πηλέα, θεά και την αρπάζει και δεν την αφήνει όσο εκείνη αλλάζει μορφές, από άνθρωπο σε φίδι, σε λιοντάρι, σε νερό, σε φωτιά!

Το Άνθος λωτού που οι κόρες προσφέρουνε στους νέους, για τη Αφροδίτη την καρποφορία του έρωτα, την Ήρα και την ευλογία του αντρόγυνου, την Αθηνά για τους καρπούς της γνώσης, τη Περσεφόνη που το αφήνει στη μάνα της, κάθε τέλη καλοκαιριού. Η Σπείρα ως σύμβολο ζωτικής ενέργειας. Η Μέλισσα, κόρη Κορύβαντα απ τη Κρήτη που στο Ιδαίον άνδρο, τρέφει με το μέλι τον βασιλιά των Θεών, τον Δία, βρέφος και εκείνος της χαρίζει χάλκινο χρώμα και αντοχή και γινεται σύμβολο της Μινωικής εποχής.  

Η Μάγδα λοιπόν, ζωγραφίζει σύμβολα και σα να μας λέει ιστορίες για να μας προστατεύει. Και επιμένει στην ωραιότητα, την αναζήτηση της ομορφιάς του θέματος της, στη τελειότητα των σχημάτων και την χρωματική έκφραση που δεν φοβάται την ίδια την ανατροπή της από το φανταχτερό και λαμπερό, στο θαμπό, υπόφως της σκιάς που καραδοκεί για κάθε κοριτσάκι σε ένα ολάνθιστο λιβάδι, σα κίνδυνος.

 «Η Ιστορία , το φως, ο ήλιος είναι γύρω μας», μου είπε κάποτε και «η Τέχνη θεραπεύει, βελτιώνει, εξελίσσει. Η Τέχνη αγγίζει, μιλάει, ελπίζει, φωτίζει τον ανθρώπινο νου! Η Τέχνη διαβάζεται με τα μάτια της ψυχής και μπορεί να διαβαστεί απ’ όλους όταν αυτή είναι υψηλή… και όταν πλησιάσουμε κοντά!». Τα έργα της αυτά θα είναι η 8η έκθεση της, μα ρωτήστε και εδώ στο μειλ του SpotlightPost για να τα δείτε από κοντά! Εμείς από την απόσταση τα χαζέψαμε σ αυτές τις φωτογραφίες. Μα κι έτσι ήταν σαν να πήγαμε μαζί της στον Κεραμικό, μια βόλτα, Κυριακή απόγευμα και εκείνη την ώρα του χρυσάφι της Δύσης να μας έλεγε για τα σύμβολα του αρχαίου κόσμου, που όπως τα λέει «είναι γύρω μας». Και ο χρόνος δεν υπάρχει. Μόνο η απόσταση μου φαίνεται μετράει στη Φυσική…