Κιτς! Προφανώς θα έχετε πολλά να πείτε για αυτή τη λέξη. Ο ορισμός του κακού γούστου, η έλλειψη αισθητικής, το καρακιτσαριό και πάμε πάρα κάτω! ´Ότι εκφράσεις και να χρησιμοποιήσεις, θα αναθεωρηθούν σαν επισκεφτείς το Λας Βέγκας! Την πόλη όπου το κιτς αποθεώνεται σε τέτοιο ύψιστο βαθμό, που αυτό, που λέμε η επιτομή του κιτς, σε γοητεύει κιόλας. Μεγαλοπρεπές! Τελεία και παύλα! Μένεις τόσο άναυδος με τη μεταβολή του κιτς , σε φαντασία και δημιουργικότητα , που αναγκαστικά το βουλώνεις και μπαίνεις στο πρώτο καζίνο που θα βρεις μπροστά σου…..
Τα πρώτα τζογαρίσματα στην αναμονή για τις αποσκευές!
Ξεκινήσαμε για το Λας Βέγκας, μια παρέα συναδέλφων που μερικοί από μας, ονόμαζαν την Πάρνηθα, ναό… Αλλά άμα δε πας στη Μητρόπολη, τι γούστο έχει; Άλλο να σου τα παίρνει ο Ιερέας, άλλο ο αρχιεπίσκοπος! Ωσπου να κάνουμε αυτό το ταξίδι , το Λας Βέγκας ήταν συνδεδεμένο στο μυαλό μου, με τις λικνιστφιγούρες του βασιλιά Έλβις στο Viva Las Vegas, στις θεαματικές σκηνές όπου η ζαριά κάθεται στο eleven , στα νερά που χοροπηδάνε σαν τα κύματα του Δουνάβεως , φυσικά στη Ντεμυ Μουρ, που ο άνδρας της, τη πουλάει στον Ρόμπερτς Ρεντφορντ για 1.000.000 δολάρια και τέλος για τους ατέλειωτους εξπρές γάμους! «Welcome to Las Vegas” έγραφε φαρδιά πλατιά η πινακίδα στην αίθουσα αναμονής για τις βαλίτσες. Περιττό, γιατί ακριβώς δίπλα από τον περιστρεφόμενο κύλινδρο υπήρχαν κουλοχέρηδες , διότι αν δε χάσεις τα πρώτα 20 δολάρια στην αναμονή για τη βαλίτσα, ΠΟΥ θα τα χάσεις!
Ολη η Βενετία σε εσωτερικό χώρο και με γόνδολα στο δωμάτιο!
Φτάσαμε στο La Venecia, χωρίς να έχουμε ιδέα τι μας περιμένει. Η Βενετία, αυτοπροσώπως! Γόνδολες, Βενετσιάνοι που τραγουδούσαν το ´ ο Σολε μιο ´ κανάλια με γέφυρες το εσωτερικό του ξενοδοχείου ως το γκισέ για να σου δώσουν τον αριθμό του δωματίου σου. Ως να πας στο δωμάτιο, είχες περάσει πια για τα καλά στη Βενετία! Δεκάδες Ιταλικά και μόνο μαγαζιά , πιτσαρίες, καφέ, παγωτά, όλοι οι ιταλικός οίκοι μόδας, ένα τεράστιο μέρος, χωρίς ουρανό κλεισμένο και ζωγραφισμένο με κάποιο ύφασμα προφανώς που άλλαζε Χρώμα οσο περνούσε η μέρα. Οι γόνδολες, γόνδολες! Μέσα στα πόδια σου!
Μια και είμαστε ψόφιοι, από 17 ώρες πτήσης αποφασίσαμε να μπούμε σε μια γόνδολα και όπου μας βγάλει. Που να σε βγάλει αγάπη μου; Μες το καζίνο σε βγάζει!
-«Δεν κατεβαίνω» είπα εγώ, «πεινάω σαν λύκος» και σε εντελώς δικά μου Ιταλικά είπα στον γονδολιέρη να με πάει στην πρώτη πιτσαρία που θα έβρισκε μπροστά του και να σταματήσει το Σολε μιο, μου έχει σπάσει τα νεύρα….
Αυτός ο τρομερός πειρασμός, τα Ιταλικά μαγαζιά, μαζεμένα στα πόδια σου, με σμπαράλιασε! Ρούχα, παπούτσια, τσάντες, φορέματα, χρυσαφικά μέχρι να βάλω το κλειδί στο δωμάτιο , mamma Mia ένα πράγμα!
Βενετία και Λούξορ και Πύργος του Αϊφελ και 21 πρωτεύουσες μαζί σε καζίνο!
Συναντηθήκαμε το άλλο πρωινό, σε ένα υπέροχο καφέ πάντα μέσα στο ξενοδοχείο.
-«Χάσατε» είπε ο ένας φίλος «που δεν βγήκατε έξω. Η νύχτα μέρα, να μη πιστεύεις τι βλέπεις»!
-«Κιτς, κιτς;» πετάχτηκα εγώ.
-«Τόσο, που δεν το νοιώθεις» μου απάντησέ…
Επιτέλους ξεπορτίσαμε από το Βενέτσια και με το που βγήκαμε έξω στην μεγάλη πολύχρωμη Λεωφόρο, πετάμε πάνω στον… Πύργο του Άιφελ!
-«Τι γίνεται ρε παιδιά;»
-«Κοιτάξτε – κοιτάξτε το Λούξορ»!
-«Καλέ από δω η ΝΕΑ Υόρκη»!
-«Το Ceazar! To Ceazar!»…
…Μη σας τα πολυλογώ 21 ξενοδοχεία καζίνο με τις πρωτεύουσες του κόσμου! Οι δε πανέξυπνοι επιχειρηματίες για να μην περπατάς όλη τη Λεωφόρο είχαν φτιάξει έναν κυλιόμενο διάδρομο με ένα μικρό τρενάκι που έκανε σταθμό παντού. Διαλέξαμε Νew York! Με το έμπα στο ξενοδοχείο σε περίμενε ο πύργος της Ελευθερίας να σου πει hello gambler…εκατοντάδες μαγαζιά της Νέας Υόρκης πάλι μες τα πόδια μου, το Broadway ολοζώντανο και από κάπου τα τραγούδια από το φάντασμα της όπερας…..
Caesars Palace και η γριά με τα 300.000 απ τα φρουτάκια!
Let’s go to play, είπε ο ανυπόμονος, αλλά εγώ δε συμφώνησα. Και γιατί να παίξουμε στη Ν. Υόρκη; Να παίξουμε στο Παρίσι. Και γιατί να παίξουμε στο Παρίσι , να παίξουμε στη Ρώμη… η κολοκυθιά κράτησε κανένα τέταρτο, ώσπου φτάσαμε έξω από το περίφημο Ceazar. «Μπείτε μέσα να τελειώνουμε», είπα και έπεσα πιάνω στην αγκαλιά… του Ιουλίου Καίσαρα που το άγαλμα του κατέληγε φυσικά σε ένα κουλοχέρη! Μπήκαμε σε ένα από τα τέσσερα- πέντε καζίνο και μείναμε εννεοί! Τα εκατομμύρια φρουτάκια; Τα εκατομμύρια! Διάλεξα ένα στην τύχη και πάνω που πήγα να βάλω το 20δολαρο, μια γριά Αμερικάνα έβγαλε τζάκ ποτ απέναντι μου! Αυτό σημαίνει, βγάλε τα λεφτά και τρέχα… κόσμος και ντουνιάς μαζεύτηκε να απαθανατίσει την γριά που κέρδισε 300.000 δολάρια, ΜΠΡΟΣΤΑ στα μάτια μου!
Παντού υπάρχει ένας μύθος και ένας… Ελληνας!
Κατευθύνθηκα προς τη ρουλέτα, ποντάροντας στο 23 που δεν ήρθε.
-«Είσαι πολύ αλήτης» είπα στον γκρουπιερη, που δεν αντέδρασε. Σε τρεις γύρους ξανά ποντάρισα στο 23 όπου η μπίλια ξάπλωσε φαρδιά πλατιά.
– «Τώρα δε μιλάς ε;» μου είπε ο γκρουπιερης, χαμογελώντας. Μωρε παντού υπάρχει ένας Έλληνας!
The Barrymore, 86 εκατοστά μπριζόλα και η νύχτα από φώσφορο και λέιζερ!
Το μεσημέρι προς απογευματάκι πήγαμε στο πιο διάσημο Steakhouse της πόλης και όχι μόνο. The Barrymore! Η μπριζόλα μου με υπέροχο αργεντίνικο κρέας είχε μήκος 86 εκατοστά! Και οι πατάτες με τη σως μμμμμμ, κόλαση! Έξω είχε αρχίσει ο ουρανός να παίρνει ένα ροδί χρώμα με πινελιές γαλάζιου, σαν παλιό πίνακα που κάτι άλλο ζωγράφισε ο καλλιτέχνης από κάτω και το μετάνιωσε. Πετιμέντο στη ζωγραφική! Τα φώτα είχαν κάνει όντως τη νύχτα, πιο μέρα από τη μέρα. Οι κάθετοι δρόμοι στην παράλληλη μεγάλη Λεωφόρο, είχαν μόνο καζίνο και φώτα, λες και κατέβαιναν από τον ουρανό. Τα πόδια σου στη γη διαπερνούσαν ακτίνες από φώσφορο, λέιζερ παντού, αυτή η μεγαλοπρέπεια ενός αλλόκοτου θεάματος όπου κάθε δρόμος προσπαθούσε να υπερβεί τον προηγούμενο. Φώτα, φώτα, φώτα! Κίτρινα, κόκκινα, πράσινα, μάρκες ψεύτικες σαν σερπαντίνες, να πέφτουν από παντού, αν είναι αυτή η παραζάλη… Παραδίνομαι! Πριν μπούμε στο ξενοδοχείο χαζέψαμε το κυνήγι του θησαυρού με πειρατές, κανόνια, πολεμικά πλοία, ας γίνουμε λίγο παιδιά. Φορέσαμε καπέλα, ένα ψεύτικο γάντι και αναμειχτήκαμε με όλες τις φυλές του κόσμου σε ένα υπέροχο πανηγύρι με χιλιάδες βεγγαλικά…
Το Γκραντ Κάνυον σα διαδρομή στο παρλεθόν
Στη μέση της διαδρομής του ταξιδιού, αποφασίσαμε να πάμε στο Γκραντ Κανυον. Αυτό το τρομερό φαράγγι που όμοια ομορφιά δεν έχω ματαδει. Ένα ελικόπτερο σε κάνει βόλτα στο φράγμα του Χούβερ, στο φαράγγι, και καταλήγει να σε αφήνει σε ένα Ινδιάνικο χωριό τουριστικά φτιαγμένο γιατί Ινδιάνος την Αμερική, ούτε για δείγμα δεν υπάρχει. Εκεί, όμως περπατώντας μες από κάκτους και περίεργα χωμάτινα δρομάκια, λες θα πεταχτεί κανένας Σιου, με την πίπα της ειρήνης. Η βόλτα στο Γκραντ Κάνυον είναι μια διαδρομή στο παρελθόν, στην ιστορία της Αμερικής , στους ιθαγενείς της χώρας αυτής που πλήρωσαν με τη ζωή τους, το τίμημα να έχουν λίγη δική τους γη…
Επιστρέφοντας στο Λας Βέγκας πέφτουμε πάνω σε ένα διαγωνισμό, ποιος σωσίας του Πρίσλεϊ είναι πιο Πρίσλεϊ. Θα ορκιζόμουν πως ήταν και οι 50 σε διαφορετικές φάσεις της ζωής του βασιλιά. Τσουλούφια, κιθάρες, δερμάτινα παντελόνια, κινήσεις τόσο σεξουαλικές, ο Έλβις λατρεύεται ακόμα και θα τραγουδιέται ΝΥΝ και αεί… its now or never, τραγουδάμε αγκαλιασμένοι!
Totally magic απ τον Ντέιβιντ Κόμπερφιλντ!
Το Λούξορ μας περιμένει! Μια τεράστια Σφίγγα μας υποδέχεται και ο Τουταγχαμών σαν να μη πέθανε ποτέ. Ο Νείλος, οι πυραμίδες, φρουτάκια αιγυπτιακά, και οπα! Στη μεγάλη σάλα θα αρχίσει το σώου του Ντέιβιντ Κοπερφηλντ! Τα εισιτήρια έχουν εξαντληθεί, αλλά τι δημοσιογράφοι θα ήμασταν αν δεν πείθαμε τον υπεύθυνο να μας αφήνει να τρυπώσουμε! Καλά, ο άνθρωπος ήταν Μάγος! Για πότε χαθήκανε ρολόγια, δαχτυλίδια, πορτοφόλια, άνθρωποι άλλαζαν θέσεις, χωρίς να το ξέρουν, κοπέλες κόβονταν στα τρία, ο ίδιος πέταγε στον αέρα! Μagic στο άπειρο. Ευτυχώς βγαίνοντας τα είχαμε όλα. Ολα; «Ρε, συ δώσε πίσω το 100δολαρο κάθαρμα, είπα στον φίλο μου», που το παίξε Ντέιβιντ….
Οδηγώντας Φεράρι για 5 γύρους με 70 δολάρια και το κυριλέ μπλακ τζακ
Καλά είστε σοβαροί; Είμαστε στο Λας Βέγκας, και δεν θα οδηγήσουμε μια Φεράρι, μια λαμποργκινι, μια λεξους; Φύγαμε για την περίφημη πίστα Λας Βέγκας , που για πέντε γύρους και 70 δολάρια, νοιώθεις ότι «επιτέλους! ρε παιδί μου έχω μια κόκκινη Φεράρι για πάρτι μου»! Τέρμα τα γκάζια. Ο Νίκυ Λάουντα ωχριά μπροστά μου, για, περίπου δέκα λεπτά. Μπορείς και μια ώρα, αν θέλεις να αφήσεις το εναπομείναν συνάλλαγμα! Το προτελευταίο βράδυ λέμε να γίνουμε gambler σωστοί. Ούτε φρουτάκια, ούτε ρουλέτα. Μπλακ τζάκ! Κυριλέ παιχνίδια , όχι τύχη και βλακείες. Στρατηγική! Την ίδια άποψη δεν είχε και η Κινέζα που μοίραζε και μας πετσόκοψε! Αυτή άκουσε τα χειρότερα, αλλά ήμουν σίγουρη πια ´ότι δεν ήταν… Ελληνίδα! Τα καζίνο δεν έχουν παράθυρα, δεν έχουν ρολόγια, δεν έχουν χρόνο, δεν έχουν μυαλό να δώσουν σε όσους παίζουν μανιωδώς! Αντίθετα σου προσφέρουν άφθονα ποτά, εξαιρετικό δωρεάν φαγητό, πολυτελείς αίθουσες, όρεξη να χεις να χάνεις. Και χρήμα φυσικά.
Rien ne va plys και να σέβεστε
Στην 7ημερη περιπλάνηση μας στο κοσμοπολίτικο Λας Βέγκας, εκεί που ο χρόνος σταματά, για το χατίρια μιας ρουλέτας, για τον τέταρτο Άσο στην πόκα, για τον κουλοχέρη που θα φωτίσει και θα δονηθεί, φτύνοντας κέρματα ένα πράγμα μάθαμε. Πως το rien ne va plys, θα πρεπει να το σέβεσαι! Φτάνοντας στο αεροδρόμιο για το γυρισμό, λίγο χαμένοι, λίγο κερδισμένοι , αλλά σίγουροι ´ότι για μια φορά στη Ζωή σου το Λας Βέγκας πρεπει να το δεις, αρχίσαμε πάλι την κουβέντα που είχαμε όταν ερχόμαστε. Το κιτς. Τι είναι το κιτς, τελικά, παιδιά;;;;;
