Γιατί ακουμπήσαμε όλοι θλίψη στο τέλος της Φώφης Γεννηματά…

ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΤΣΟΛΚΑ

Το τελευταίο ταξίδι, σαν άλμα στο σκοτάδι. Η αίσθηση της σκιάς της ακόμα στους τοίχους του σπιτιού. Η μυρωδιά της στα ρούχα της και η ζέστη από τις παλάμες της στα αντικείμενα της. Η αίσθηση της αφής της, της γεύσης που χε το φιλί της, ο ήχος του γέλιού της. Αυτοί που μείναν πίσω. Όχι, οι απλοί γνωστοί, οι σύντροφοι, οι πολιτικοί συνάδελφοι. Οι άνθρωποι της, λέω. Εκείνοι που αντιμετωπίζουν λέξεις όπως ποτέ, πουθενά και για πάντα και βλέπουν το πιο αγαπημένο πλάσμα, να αντιμετωπίζει την πιο μοναχική του αγωνία. Τον θάνατο! Κι όμως, η Φώφη Γεννηματά, έζησε τον θάνατο μόνο μια στιγμούλα και τη ζωή της χίλιες, παλεύοντας με την οριστικότητα μιας ασθένεια, που ιεράρχησε στα επείγοντα την αγάπη. Και έκλαψε όλη η Ελλάδα ναι! Γιατί απάνω της ακουμπήσαμε την θλίψη των δικών μας αποχωρισμών. Της μάνας, του πατέρα, της αδελφής, των νέων φίλων, εκείνων που αγαπήσαμε ίσως περισσότερο από τους εαυτούς μας, τους ίδιους. Μα η Φώφη στις φωτογραφίες και στην τόσο πρόσφατη μνήμη μας, γελάει πάντα. Χορεύει ζεμπέκικο. Ανοίγει και γεμίζει το σπίτι της, των Φώτων, για τραπέζια καταστόλιστα και γιορτινά και μουσικές χαρούμενες.

Πιστεύει πως θα αλλάξει τον κόσμο και θα υπάρξουν ευγενέστερες κοινωνίες και  πως οι άνθρωποι θα παράγουν πράγματα τα οποία χρειάζονται οι ίδιοι και όχι μεγάλες εταιρείες. Αγαπά. Ζει. Αγωνίζεται… «Μου ξέφυγε ο μπαγάσας» έλεγε για τον καρκίνο, «αλλά θα τον νικήσω». Αγάπησε. Έζησε. Αγωνίστηκε…

«Το θέμα είναι να μπορείς να ζεις, να μη ζεις συνέχεια κάτω από τη σκιά και την αγωνία και τον φόβο. Αν ζεις με τον φόβο, αυτή δεν είναι ζωή, έχεις νικηθεί στην πραγματικότητα, στην καθημερινότητά σου. Εγώ δεν έζησα ποτέ έτσι». Αυτό είχε πει σε συνέντευξη της. Αυτό έκανε στη ζωή της. Άφοβη και ανίκητη. Σε μια οικογένεια που δεν προλάβαινε να γεράσει. Εγγονή και κόρη ανθρώπων ποτέ της σκιάς αλλά ολόφωτους. Ο πατέρας, ο Γιώργος Γεννηματάς, έφυγε στα 55 του.  «Μου λείπουν όλα από τον πατέρα μου, η ζεστασιά, η αγκαλιά, το χαμόγελο, το μυαλό, η ανθρωπιά, ο παππούς που χρειάζονταν τα παιδιά μου. Μέσα σε επτά μήνες έχασα και τους δυο μου γονείς». Η μητέρα της η Κάκια για δέκα χρόνια αναμετρήθηκε με τον καρκίνο του μαστού. Ρωτούσε με αγωνία τους γιατρούς, τι θα γίνει τα δυο της κοριτσάκια. Αν είναι κληρονομικό. Μετα το θάνατο του Γιώργου της, σα να σταμάτησε να παλεύει και πήγε, βιαστικά, να τον συναντήσει. «Μόνο αυτό μπορούσε να συμβεί με αυτούς τους δύο ανθρώπους. Ήταν μαζί από 14 χρόνων. Ήταν μια ζωή μαζί, ο ένας για τον άλλον» έχει πει η Φώφη για τους γονείς της …

Όταν ήταν 22 χρονών παντρεύτηκε πρώτη φορά, τον Αλέξανδρο Ντέκα. Της είπαν πως δεν μπορεί να κάνει παιδιά. «Είπα “δεν το βάζω κάτω, δεν υπάρχει περίπτωση, δεν μπορώ να σκεφτώ τη ζωή μου χωρίς παιδιά” και ξεκίνησα έναν πάρα πολύ μεγάλο αγώνα που κράτησε δέκα χρόνια και τελικά ήρθε η Αιμιλία στη ζωή μας και τα άλλαξε όλα. Αποφασίσαμε να υιοθετήσουμε ένα παιδάκι, αρχίσαμε να ψάχνουμε τη διαδικασία και τότε έμεινα έγκυος στην Αιμιλία. Ήταν η τελευταία προσπάθεια εξωσωματικής που κάναμε». Αγώνας κόντρα στα ιατρικά δεδομένα και τότε, νικηφόρος. Ένας δεύτερος γάμος, ένας μεγάλος έρωτας. Ο οδοντίατρος Ανδρέας Τσούνης. Αλλά δύο παιδιά, ο Γιώργος και η Κατερίνα. «Ήρθαν φυσιολογικά» έλεγε. Ε! Είναι από τα περίεργα που συμβαίνουν στη ζωή». Πέντε χρόνια ευτυχίας και η διάγνωση, το 2008, καρκίνου στον μαστό. «Ο καρκίνος χτύπησε και μένα και την αδερφή μου. Το πάλεψα σκληρά. Η μικρή μου κόρη ήταν δύο χρονών, δεν άντεχα να μεγαλώσουν τα παιδιά μου χωρίς μάνα. Είπα “θα το παλέψω”. Πέρασαν εννέα χρόνια και είμαι εδώ», έχει πει. Και συνέχισε να παλεύει μέχρι τελευταία στιγμή…

Και αυτή η πάλη με τον καρκίνο δεν είναι απλές λέξεις. Είναι χειρουργεία και αναισθησίες και ακρωτηριασμοί και μυρωδιά αντισηπτικών και κρύα χέρια να σ ακουμπάνε επαγγελματικά, ως περιστατικό προς διεκπεραίωση και χημειοθεραπείες και σπασμένες φλέβες. Είναι ακτινοβολίες και καμένη σάρκα, πόνος και πεσμένα μαλλιά, αδυναμία και ζάλη, ίλιγγοι και λιποθυμίες και ξανά πόνος. Και είναι και η αγωνία να μη στεναχωρηθούν οι δικοί σου, να μη φοβηθούν τα παιδιά σου, να μην απελπιστεί ο άνδρας σου. Να πάει το παιδί της σχολείο, να προλάβει μέχρι εκεί, εύχονταν η Φώφη, την πρώτη φορά που αναμετρήθηκε με τον καρκίνο. Να κάνει τα γενέθλια του γιου της, να προλάβει να τον δει να σβήνει τα κεράκια, εύχονταν, στο τέλος και μια μέρα μετρά βυθίστηκε στο κώμα. Η μάνα Φώφη. Εκείνη που τα παιδιά της είπαν «θα μου λείψει το άγγιγμα σου». Το μοναδικό, το ασύγκριτο, το σα βάλσαμο χάδι της κάθε μάνας όλων μας…   

Και η αδελφή, η Μαίρη! Δυο φορές νικήτρια στην αναμέτρηση με τον καρκίνο. Αποχαιρέτα την αδελφούλα της, με εκείνην βουβή οδύνη, που συγκλονίζει. Στέκεται δίπλα της, σε όλη τη διάρκεια του λαϊκού προσκυνήματος. Τα μάτια της υγρά συνεχώς, σα να πνίγεται το βλέμμα σε λίμνες άηχων στεναγμών. «Θέλω να μείνω μισή ώρα μόνη στο παρεκκλήσι για να ‘μιλήσω’ μαζί της», λέει μόνο. Τι να ψιθύριζε κάτω από βλέμμα των αυστηρών αγίων μας, στο φως των κεριών; Κάτι σαν τους στίχους του Μπάιρον; «Αδερφούλα μου! Γλυκιά μου Αδερφούλα! Αν ένα όνομα ήταν το πιο λατρευτό και το πιο αγνό, αυτό ήταν το δικό σου!»;

“Ήταν έρωτας… Ο Ανδρέας είναι οδοντίατρος, εγώ έχω θέμα με τους οδοντιάτρους. Όταν τον πρωτογνώρισα και μου είπε τι δουλειά κάνει, είπα είναι δυνατόν;”, είχε πει η Φώφη για τον σύζυγο της. Εκείνον, τον άντρα, που ράγισε, που πιάστηκε από πάνω στο τελευταίο αντίο και χτύπησε με την γροθιά το ξύλο, σαν ένα «γιατί;» σπαρακτικό, που δεν έχει ποτέ και για κανέναν μας απάντηση! Ούτε παρηγοριά. “Εκτός από τον έρωτα, κακά τα ψέματα, μας δένουν με τον Ανδρέα, οι καλές και οι δύσκολες στιγμές, κι εμείς δεν περάσαμε και λίγα. Και ο τρόπος που τα αντιμετωπίσαμε έχουν ως αποτέλεσμα αυτή η… κολόνια να κρατάει τόσα χρόνια. Καθένας φτιάχνει τη δική του συνταγή. Είναι θέμα χημείας. Τα συστατικά; Έρωτας, κατανόηση, εκτίμηση, σεβασμός, βαθιά αγάπη. Υστέρα από όλα αυτά, όπως καταλαβαίνετε, την Αιμιλία θα τη συμβούλευα να ερωτευτεί με όλη της την ψυχή και να αγαπήσει με όλο της το είναι” σημείωνε πριν από δύο χρόνια η γυναίκα Φώφη. Να αγαπήσει με όλο της το είναι… Όπως η ίδια, έκανε και το νιώσαμε όλοι μας. Εις μνήμη της Φώφης Γεννηματά, λοιπόν και των αγαπημένων νέκρων όλων μας, όλων όσων αγωνίστηκαν σε άνιση, δρακόντεια μάχη με τον καρκίνο…  Και μετὰ των Αγίων ανάπαυσον, Χριστέ, την ψυχὴν της δούλης σου, ένθα ουκ έστι πόνος, ου λύπη, ού στεναγμός, ἀλλὰ ζωή ατελεύτητος…