Ανθρώπινα δικαιώματα, η ελευθερία της επιλογής, η ανθρωπότητα να παραμερίζει ανοησίες και διωκτικές, τάχα όλο μίσος αναμιγμένο με πόθο, καταστάσεις και να αναγνωρίζει πως οι ψυχές δεν έχουν φύλο! Ίσως πια, να έχουν κατακτηθεί τα αυτονόητα της ανθρωπότητας. Ίσως και όχι…
Στην αυγή του πολιτισμού όλα ήταν αλλιώς…
Παλιά, πολύ στην αυγή του πολιτισμού, που φτιάξαμε, στην αρχαία Αίγυπτο, όλοι φορούσαν τα ίδια ρούχα, βάφονταν έντονα και για ποικίλους λόγους -πχ το μολύβι γύρω απ τα μάτια προφύλασσε από τις μολύνσεις και δρούσε απολυμαντικά- και αναγνώριζαν πως υπάρχουν στους ανθρώπους τρία φύλα. Οι ιθαγενείς της Αμερικής πίστευαν πως τα φύλα είναι πέντε. Οι γυναίκες, οι άνδρες, οι γυναίκες με δυο πνεύματα, οι άνδρες με δυο πνεύματα και οι διεμφυλικοί. Δεν έδιναν καμία ηθική υπόσταση στην σεξουαλικότητα, παρά μόνο στον χαρακτήρα και στη προσφορά στην φυλή των ατόμων, ενώ τα άτομα με τα «Δυο πνεύματα» θεωρούνταν πως έφερναν τύχη στην οικογένεια τους, πως ήταν υψηλών διανοητικών, θρησκευτικών και καλλιτεχνικών δεξιοτήτων! Και οι αρχαίοι Έλληνες, όμως, δεν αντιλαμβανόντουσαν τον σεξουαλικό προσανατολισμό σαν κοινωνικό αναγνωριστικό…
Δυτικός πολιτισμός, διώξεις, απαγορεύσεις και η εξαίρεση του Βασιλιά Ήλιου!
… Και φτάνουμε στην Δύση του φανατικού χριστιανισμού και σε έναν πολιτισμό απαγορεύσεων, αποκλεισμών, κυριαρχίας της αρρενωπότητας με τους δικούς της και μόνο όρους. Μοναδική εξαίρεση η Γαλλία του Λουδοβίκος ΙΔ΄, του «βασιλιά Ήλιου» από τον Οίκο των Βουρβόνων, που ενθάρρυνε το ντύσιμο στα πολυτελέστατα πάρτι του και που έγγραφα από τη δεκαετία του 1620 θυμούνται μπαρόκ Drag Queens να ρίχνονται σε άγρια πάρτι. Γοητευτικός ο ίδιος, πολύ κομψός και ευγενικός, ενώ είχε πλήθος ερωμένες και αμέτρητα εκτός γάμου παιδιά τα οποία φρόντιζε όλα, δεν δίστασε να υιοθετήσει και το μεικ απ αλλά και τις γυναικείες ενδυμασίες και μάλιστα το 1714, υποδέχτηκε τους πρεσβευτές του Σιάμ στις Βερσαλλίες, φορώντας ένα γυναικείας κοψιάς κοστούμι γεμάτο από διαμάντια, το οποίο ζύγιζε μόνο του 20 κιλά και που υπολογίζεται ότι κόστισε 12.500.000 λίβρες, δηλαδή 2.500.000 δολάρια! Μετά όλα αυτά, θεωρήθηκαν περιθωριακά -όχι τα διαμάντια φυσικά και οι βασιλείς- και κάποια πλάσματα που υπήρξαν ελεύθερα στο καιρό, πλήρωσαν βαρύ αντίτιμο και ξεχάστηκαν. Για την την Φάνη, την Στέλλα, τα αγόρια στην Άγρια Δύση που φορούσαν γυναικεία φουστάνια στα σαλούν, την Χάρλεμ Γκλάντι, ως την Μάμα ΡουΠολ στο τηλεοπτικό, θριαμβικό τηλεοπτικό σόου… νοερά στην υγεία τους, με κολονάτα, κρυστάλλινα ποτήρια γαλλικής σαμπάνιες, σε μια λαμπερή αίθουσα χορού, όπως αρμόζει στις βασίλισσες…
«Πρέπει να έχεις και την εικόνα για να διεκδικείς κοινωνική δικαιοσύνη»
Στην Αμερικανική τηλεόραση θριάμβευσε ένα ριάλιτι που αναδείκνυε την πιο ωραία cross-dresser, σε λάμψη, ταλέντα και χαρακτήρα. Παντού πια υπάρχουν καλλιστεία -ας τα πούμε!- και χοροί που αναγνωρίζουν την πιο λαμπερή ύπαρξη σε χάρη και ακτινοβολία σταρ. Πριν 100 χρόνια όμως, σαμπάνιες, κραγιόν, κομψά φουστάνια, drag queen, έλαμπαν σε μεγάλες σάλες με καταπληκτικό στιλ και στη σκηνή διαγωνισμών αλά Drag Race. «Τα πιο όμορφα φουστάνια, οι πιο ευφάνταστές εμφανίσεις χαιρετίζονται από το κοινό που θα αντιδράσει θερμά», δήλωνε ένας απ τους πρώτους ακτιβιστές LGBTQ και ιδρυτής του πρώτου ινστιτούτου σεξολογίας στον κόσμο, ο Μάγκνους Χίρσφιλντ που οργάνωνε και τις βραδιές ανάδειξης drag queen και «πως πρεπει να έχεις και την εικόνα για να διεκδικείς κοινωνική δικαιοσύνη». Και αναδειχθήκαν οι μεγάλης λάμψης βασίλισσες. Κάποια άτομα ταυτοποιήθηκαν ακριβώς ως drag queen, άλλοι ως τραβεστί, τρανσέξουαλ, ή queer, αλλά όλοι άνοιξαν το δρόμο για τη σκηνή drag που έχουμε σήμερα. Με τα λόγια της πρωτοποριακής Μάμα ΡουΠολ στο τηλεοπτικό αμερικανικό σόου: «Κύριοι, φορτσάρετε τις μηχανές των τακουνιών σας – και ας να κερδίσει η καλύτερη γυναίκα»…
Βερολίνο, άνθιση, καθολική αποδοχή και οι μυστηριώδεις δίδυμες
Στο Βερολίνο, ο αριθμός των Drag Queen Ball, στα τέλη του 19ου αιώνα μέχρι τη δεκαετία του 1930, ήταν τεράστιος. Γνωστές ως Urningsballs ή Tuntenballs, οι διοργανώσεις ήταν υπερπολυτελείς, φαντασμαγορικές και υψηλής αισθητικής, έτσι που να προσελκύουν εκατοντάδες θεατές από όλη την Ευρώπη, παρά το γεγονός ότι ήταν παράνομη η ομοφυλοφιλία στη Γερμανία και ξέρουμε πως γέμισε τα κρεματόρια ο Χίτλερ με ροζ τρίγωνα, λίγο αργότερα. Στους διαγωνισμούς τα άτομα που έπαιρναν μέρος ονομάζονταν «Ουρανοί» και πραγματοποιούνταν σε κομψά στέκια όπως τα Dresdner Straße, Deutscher Kaiser, Dresdener Casino και το πιο φημισμένο, το El Dorado. Διάσημες και με τους πολλους θαυμαστές ήταν οι μυστηριώδεις Rocky Twins, που εμφανίζονταν στην σκηνή όλο ηδυπάθεια και ήταν πανέμορφες και που ποτέ κανείς δεν έμαθε τίποτα για αυτές, την καθημερινότητα τους, που ζούσαν και τι απέγιναν όταν όλα τελείωσαν και τα τρένα για τα στρατόπεδα συγκέντρωσης γέμιζαν ανάμεσα σε όλους και με εξαίσια πλάσματα σαν αυτές.
Ο σούπερ σταρ Χάνσι Στουρμ ή Miss Eldorado που πετούσε τα ψεύτικα στήθη στο θερμό κοινό
Το μεγαλύτερο αστέρι, όμως, στη σκηνή του Βερολίνου, ήταν ο Χάνσι Στουρμ, μια διασημότητα σε όλο το κοινό. Το 1926 είχε ανακηρυχτεί βασίλισσα και είχε δικό του πια, ένα ατμοσφαιρικό και πολύ αγαπημένο σόου στο Eldorado, που μαζευόταν η αφρόκρεμα της γερμανικής υψηλής κοινωνίας. Ηταν διάσημος και ως μοντέλο. Ήταν παντρεμένος! Πατέρας δύο παιδιών!
Εγινε γνωστός ως «Miss Eldorado» και μόλις τελείωνε τις εξαίσιες εμφανίσεις του με τραγούδι και χορό όλο γοητεία, ερωτισμό, υπέροχα κοστούμια και φαντασμαγορικούς φωτισμούς, πέταγε τα ψεύτικα στήθη του στο κοινό, που παραληρούσε από ενθουσιασμό. Λέγεται πως ένα βράδυ, οι Ναζί τον φόρτωσαν σε ένα βαγόνι, με σπασμένα τακούνια, χωρίς περούκα και με ένα ελαφρύ φόρεμα χωρίς πανωφόρι, με την γυναίκα του να ουρλιάζει να τον αφήσουν, στους στρατιώτες…
Ο Χέρμαν Φον Τέσχενμπεργκ, κολλητός του Όσκαρ Γουάιλντ με την φίνα κομψότητα
Η καυτή σεζόν των θεαμάτων στο Βερολίνο ήταν από Οκτώβριο έως Πάσχα και οι Drag Quenn νύχτες γίνονται σχεδόν κάθε βράδυ και κρατούσαν μέχρι το ξημέρωμα. Ο Μάγκνους Χίρσφιλντ σημειώνει στα απομνημονεύματα του, πως «οι άνδρες έρχονταν με φανταστικά κοστούμια, κάποια απλά, καθημερινά φουστάνια άλλα και κάποιοι με περίτεχνες, εκθαμβωτικές τουαλέτες. Είδα έναν άνδρα από τη Νότια Αμερική με ένα κιμονό από το Παρίσι, που η τιμή του πρεπει να κόστιζε μια περιουσία, τουλάχιστον πάνω από 2.000 φράγκα». Αλλού σημειώνει πως «Οι πιο δυσάρεστοι και αποκρουστικοί κύριοι ήταν αυτοί, που παρά το ότι προσέρχονταν ως κυρίες είχαν εντυπωσιακά μουστάκια τεράστια ή ακόμη και γενειάδες». Κάτι που δεν έκανε ποτέ, όταν σύχναζε στο Βερολίνο, προσέχοντας κάθε λεπτομέρεια, ο Χέρμαν Φον Τέσχενμπεργκ, κολλητός φίλος με τον Όσκαρ Γουάιλντ, που ως μεσόκοπος πλέον, αποφάσισε να κρατήσει μόνο την γυναικεία ενδυμασία και που ήταν πάντα μες φινέτσα, τη μόδα και την κομψότητα. Στα νεανικά του όμως βραδιά, στο Βερολίνο, τον συνέλαβαν, τον χλεύασαν, τον προπηλάκισαν, του φέρθηκαν υποτιμητικά και βάναυσα. «Σχεδόν πάντα, υπάρχουν αρκετοί μυστικοί αστυνομικοί ανάμεσα μας, που αφού περνούσαν διασκεδάζοντας το βράδυ του, την άλλη μέρα το πρωί πήγαιναν να συλλάβουν τα άτομα που γλέντησαν μαζί και που ήταν τα πιο λαμπερά», σημείωσε ο Μάγκνους Χίρσφιλντ.
Ηνωμένο Βασίλειο: διωγμοί, χλευασμοί, ξύλο, συλλήψεις απ τους αστυνομικούς που διασκέδαζαν ως θαυμαστές, η Φάνη και η Στέλλα
Στο Ηνωμένο Βασίλειο, και δη στο Μάντσεστερ, λίγα χρόνια νωρίτερα, η αστυνομία εισέβαλλε στο Temperance Hall, όπου διοργανωνόταν μυστικό πάρτι με θέμα τον Ερρίκο τον VIII και τις κακότυχες βασίλισσες του, όπου κάποιος ντετέκτιβ γνωρίζοντας τον κωδικό πρόσβασης, είπε «αδελφή» και του άνοιξαν. Η αστυνομία ήταν ανελέητη. Το ίδιο και ο τύπος την επόμενη μέρα.
Άνθρωποι διασυρθήκαν, χλευάστηκαν, δάρθηκαν, γίνανε θέμα όχι μόνο στις οικογένειες και στις γειτονίες τους, αλλά σε όλη την Αγγλία. Την ίδια εποχή, στο Λονδίνο, τεράστιο είναι το σκάνδαλο που έχει ως πρωταγωνιστές τους Φρέντερικ Παρκ και Τούμας Μπούλτον ή αλλιώς την Φάνι και την Στέλλα. Οι δυο τους κάνουν μια ελπιδοφόρα καριέρα στη σκηνή ως Στέλλα Κλίντον ή κυρία Γκράχαμ και Φάνι Γουίνφρεντ Παρκ, ώσπου αρχίζουν τις μέρες με τα ωραία τους φουστάνια, τους κομψούς τρόπους και την αχώριστη φιλία τους, να ζουν την ζωή της σαν κανονικοί άνθρωποι. Το 1870, η αστυνομία τις κατεβάζει απ την σκηνή, μπροστά από ένα κοινό που μένει εμβρόντητο και με παροιμιώδη βία τις οδηγεί στο δικαστήριο για «ομοφυλοφιλικές πράξεις». Η μεγάλη προβολή από τον Τύπο της εποχής της αστυνομικής παρέμβασης που χαιρετιζόταν ως αποτελεσματική κατά της διαφθοράς της κοινωνίας, είχε ως αποτέλεσμα να κάνει το πρωταγωνιστικό ντουέτο, σταρ μεγάλου βεληνεκούς και τον κόσμο να συρρέει στις εμφανίσεις τους.
1930, η Λαίδη Όστιν που χάθηκε μετά και μεγαλοπρεπείς βραδιές
Δεκαετίες αργότερα, η queer βρετανική κοινότητα διεκδικεί το δικαίωμα να φορέσει ό, τι θέλει και να αγαπά όποιον ερωτεύεται. «Δεν είμαστε λάθος», δήλωσε η Λαίδη Όστιν τη δεκαετία του 1930, που χάθηκαν τα ίχνη της μετά, «μπορούμε να είμαστε φοβερά αγόρια και θελκτικές γυναίκες και σύντομα θα κατακτήσουμε το να μας λατρεύει όλη η χώρα». Στην πραγματικότητα, μέχρι τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο, η Drag Queen κουλτούρα άκμασε στο θέαμα και στην διασκέδαση σε όλη την Ευρώπη. Οι βασίλισσες στο Παρίσι συμμετείχαν στο «Carnaval interlope», ένα drag διαγωνισμό με διάσημους υποστηρικτές και παρουσιαστές του σόου, όπως η Ζοζεφίνα Μπέικερ.
Αμερική: άλλη πορεία ή τα «Stag Parties» της Άγριας Δύσης και οι καουμπόηδες που ντύνονταν κορίτσια
Στην Αμερική, η ιστορία του Drag Queen θέματος είχε άλλη εξέλιξη. Στην Άγρια Δύση, με τους σκληροτράχυλους άνδρες, την δύσκολη επιβίωση και τους μοναχικούς, περιπλανώμενους καουμπόηδες, τα σαλούν διοργανώνουν τα λεγόμενα «Stag Parties» όπου οι άντρες αφήνονταν να χαλαρώσουν χορεύοντας στην σκηνή, μεταξύ τους, η κάνοντας σόου και αρκετοί ντύνονται γυναίκες. Το cross-dressing στις Ηνωμένες Πολιτείες ήταν επίσης συνηθισμένο στις αίθουσες χορού του 19ου αιώνα, ή στις πανεπιστημιουπόλεις. Διάσημη είναι η φωτογραφία άλλωστε φοιτητή του Χάρβαρντ ντυμένου ως κορίτσι του σαλούν.
Η Παρέλαση των Ξωτικών
Τελικά όλες αυτές οι πρακτικές διασκεδάσεις, τα θεάματα, οι εμφανίσεις οδήγησαν σε μια τελική διοργάνωση «Παρέλαση των Ξωτικών», όπου απ όλες τις βασίλισσες στέφονταν η απόλυτη νικήτρια, με ένα μεγάλο χρηματικό έπαθλο. Την επιτροπή σχημάτιζαν προσωπικότητες από τη λογοτεχνία και τον επιχειρηματικό κόσμο. Όλα αυτά, 100 χρόνια πριν και πριν το τηλεοπτικό επιτυχημένο αμερικανικό σόου Drag Race.
Νέα Υόρκη, η πρωτεύουσα των Drag Queen shows και η μοναδικότητα του Χάρλεμ
Από τα μέσα του 20ου αιώνα η Νέα Υόρκη γινεται η πρωτεύουσα των Drag Queen shows και του θέματος με κάθε ελευθερία, εξασφαλίζοντας άδεια λειτουργείας για πολλά μαγαζιά στο Μανχάταν, στη Madison Square Garden, στο Webster Hal, στο Astor Hotel. Είναι το Greenwich Village καθοριστικό σ αυτην την εξέλιξη αλλά σημαντική είναι και η συμβολή του Χάρλεμ και της Αφροαμερικανικής κοινότητας που φιλοξένησε τις μεγαλύτερες διοργανώσεις, στα Masquerade και Civic Ball, που λειτουργούν, κάποτε υπογείως και παράνομα και ύστερα νόμιμα και πανηγυρικά από τη δεκαετία του 1920 μέχρι τις μέρες μας και που για βρεθείς εκεί, δε έχει σημασία αν είσαι πλούσιος ή φτωχός, από που κατάγεσαι, τι χρώμα έχει η επιδερμίδα σου, αν έχει μόρφωση ή όχι, αρκεί να φοράς ένα όμορφο κραγιόν! Όλες αυτές οι υπέροχες βασίλισσες, με έξοχα φουστάνια να θροΐζουν, τις μεταξωτές τους κάλτσες, τις λεπτές μέσες, τις φινετσάτες τους κομμώσεις, τα ψηλά τακούνια, πέρασαν πολλά, άντεξαν περισσότερα και κατάφεραν ναι, να ντύνονται όπως θέλουν, να αγαπούν όποιον θέλουν και να είναι ότι φύλο αισθάνονται…
