12 σημεία για το Προσφυγικό και γιατί στην αναμπουμπούλα ο λύκος χαίρεται…

ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΝΑ ΣΤΕΡΓΙΟΥ

Παρά το  γεγονός ότι στη Βουλή θέμα στην Ολομέλεια συζητούνταν το νομοσχέδιο των Αγροτικών Συνεταιρισμών, που πλέον είναι νόμος του κράτους, το προσφυγικό – μεταναστευτικό ζήτημα μονοπώλησε τη συζήτηση. Όλοι ανεξαιρέτως οι βουλευτές παραδέχτηκαν πως υπάρχει πρόβλημα. Που όμως έγκειται το πρόβλημα; Πρόκειται για «ασύμμετρη απειλή»; «Απειλούνται τα σύνορα;» «Κάνει ντου ο Ερντογάν;» «Υπάρχουν ανθρώπινες ασπίδες;». Η αλήθεια είναι λίγο απ΄ όλα. Και είναι γελοίο, να ψάχνουν ορισμένοι να βρουν «προδότες», για να ντύσουν την πολιτική τους ατζέντα και να κερδίσουν πρόσκαιρα οφέλη. 

-1ον. Συλλογική υστερία:  Επί μονίμου βάσεως, η ψυχραιμία του δικού μας λαού δεν είναι στο φόρτε της. Είτε γιατί η ιστορία στα ελληνοτουρκικά είναι μία μόνιμη αντιπαράθεση με λίγες ενδιάμεσες γκρίζες ζώνες, είτε γιατί ο Ερντογάν ψάχνει τρόπο να πάει για συνεκμετάλλευση στο Αιγαίο, είτε γιατί η Ευρώπη προτιμά να κάνει τον Κινέζο κι η αλληλεγγύη της να εξαντλείται στα 700 εκ. ευρώ. Οι παλιοί θα το έλεγαν ο κόσμος και συγχωρέστε μου, την αμετροέπεια εδώ ο κόσμος καίγεται και η Ευρώπη …χτενίζεται!

-2ον. Παζάρια Τουρκίας: Ξέρουμε πως ο γείτονας εξ Ανατολάς, αν μπορούσε θα μας έβγαζε το μάτι, γιατί απλά θα τον βόλευε καλύτερα, προκειμένου να παζαρέψει, τα ενεργειακά αλλά και για να λύσει εσωτερικά του προβλήματα.  Η ουσία είναι πως η προστασία της Ευρώπης στην Ελλάδα είναι πάντα εκ του ασφαλούς, όπως γίνεται πάντοτε.

-3ον. Η Ευρώπη των δυο ταχυτήτων. Οι μεγάλες χώρες δεν θα θυσίαζαν την αγορά της Τουρκίας για εμάς, αφού πωλούν όπλα, αυτοκίνητα, μηχανές… Η Ενωμένη Ευρώπη ας μη γελιόμαστε, είναι πρώτα Ευρώπη των εταιριών, κι αν περισσέψει κάτι γίνεται και των λαών. Αλλιώς χρόνια τώρα θα είχε καταδικάσει την Τουρκία. Το ζήσαμε με την Κύπρο. Το ζήσαμε με τα τρία μνημόνια. Μεμονωμένα άτομα-ηγέτες, πολιτικοί ή ομάδες μπορεί να στήριξαν, αλλά σε συλλογικό επίπεδο πάντα πρυτανεύει το συμφέρον. Τώρα αν κάποιοι Έλληνες επιμένουν να το ξεχνούν ελπίζοντας ότι κάτι θα αλλάξει, η ελπίδα πεθαίνει τελευταία!

-4ον. Η διφορούμενη στάση των ΗΠΑ. Όσο κι αν νομίζουμε πως οι ΗΠΑ μας στηρίζουν, δεν μας στηρίζουν.  Γιατί αν εμείς σήμερα παραγγείλουμε σήμερα ένα όπλο, οι Τούρκοι θα παραγγείλουν δυο. Δεν έχει τελειωμό, αυτό το βιολί. Κι η στάση των ΗΠΑ, πάλι εκ του ασφαλούς είναι, αφού όλοι γνωρίζουν πως ο Τραμπ έχει προσωπικές σχέσεις με τον Ερντογάν. Και το Ισραήλ ακόμη, που μετέχει ενεργά στα ενεργειακά, αποφεύγει  να πάρει ξεκάθαρη θέση υπέρ μας και για δικούς του λόγους βέβαια.

-5ον.  Σύμμαχοι στην Ευρώπη: Στο δίπολο Ελλάδα – Τουρκία με εξαίρεση τη Γαλλία, που για δικούς της λόγους μπαίνει μπροστά, η χώρα μας βγαίνει χαμένη. Είναι σαν να κουνούν ξεροκόμματο στον σκύλο. Τα 700 εκ. ευρώ είναι σταγόνα στον ωκεανό, απέναντι στα προβλήματα, που έχουν προκύψει στην περιοχή. Εν μέρει μας στηρίζει κι η Ιταλία, γιατί έχει κι αυτή πληγεί από τις μεταναστευτικές ροές όπως κι η Ισπανία. Η Βουλγαρία περί άλλων τυρβάζει, αφήνοντας το πρόβλημα για μας, ενώ οι νέες χώρες, μας έχουν αφήσει στο έλεος του Θεού. Δηλώσεις τύπου Κουρτς, όμως και νεοφασιστικών ομάδων στα σύνορα, δεν είναι απλά συμμαχικές. Είναι επικίνδυνες. Όλοι γνωρίζουν ποιος είναι ο Αυστριακός Κουρτς και τι αντιπροσωπεύει.

-6ον.  Φύλαξη συνόρων: η Ελλάδα όσο κι αν εμείς τρωγόμαστε μεταξύ μας για τη φύλαξη των συνόρων δεν έχει περιθώρια να κάνει ό, τι θέλει. Έχει υπογράψει συμφωνίες και είναι χώρα υποδοχής. Παίρνει λεφτά για αυτό, ώστε να μην μεταφερθούν κι άλλοι μετανάστες σε άλλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Επιπλέον, υπάρχουν διεθνείς συμφωνίες για τη μεταχείριση των προσφύγων – μεταναστών στη θάλασσα, για θέματα διάσωσης. Όσο κι αν κάποιοι θερμόαιμοι πετούν κορώνες προς τέρψιν του κοινού, υπάρχει ρητός κανόνας ότι όταν υπάρχουν άνθρωποι στη θάλασσα, πρέπει να τους μαζέψεις, γι αυτό και οι δουλέμποροι συχνά επιχειρούν να τους βουλιάξουν. Τα χερσαία σύνορα, παρότι ο Έβρος είναι ένα δύσκολο ποτάμι, μπορούν να προστατευτούν, τα θαλάσσια είναι δύσκολα.

-7ον, τουρκικές προκλήσεις – Ρητορική μίσους: Ακριβώς επειδή η Τουρκία έχει μία σειρά από κόκκινες κάρτες, η ψυχραιμία στον ελληνικό λαό είναι μειωμένη. Υπάρχουν ακόμη άνθρωποι, που είχαν γεννηθεί πριν το ’22 κι έζησαν μικρά παιδιά την Μικρασιατική Καταστροφή. Η συλλογική μνήμη από την πρώτη γενιά προσφύγων, στην δεύτερη και την Τρίτη, εν προκειμένω τα εγγόνια, είναι νωπή. Η Ποντιακή Γενοκτονία, δεν είναι μακρινό γεγονός. Σε λίγο καιρό θα γιορτάζουμε το 2021 και νιώθουμε πως είμαστε στο ντε ζα  βου με την τουρκική ηγεσία ενώ οι λαοί μας μοιράζονται πολλά κοινά. Διωγμός στους Έλληνες της Πόλης, παγαποντιές στην Ίμβρο, κατοχή της Κύπρου, αλλεπάλληλες προσπάθειες ώστε με δόλιο τρόπο να κερδίσουν τα νησιά του Αιγαίου, παιχνίδια πάνω στη Ροδόπη και την Ξάνθη με τους ψευδομουφτήδες, ταλαιπωρία με τα βακούφια, ξεφτιλίκια με το Καστελόριζο, ελεεινή στάση στο θέμα του ναού της Αγίας Σοφίας, παιχνίδια με στρατιωτικά κι αναχαιτίσεις, παιχνίδια με το Κόσοβο και τα Σκόπια, για να φτάσουμε στο προσφυγικό με τους Τούρκους δουλεμπόρους να σκάνε τις βάρκες. 

-8ον, ομογενοποίηση: Οι Έλληνες ακρίτες κι όχι μόνο, τα έχουν ζήσει όλα αυτά. Την ίδια στιγμή βέβαια, δεν μπορούμε να βάλουμε στο ίδιο τσουβάλι τον απλό Τούρκο πολίτη, ο οποίος μπορεί να παλεύει να επιβιώσει. Δεν μπαίνουν στο ίδιο κάδρο, ο Τούρκος επιχειρηματίας, που θέλει να συνεργαστεί με Έλληνες, ο τουρίστας, ο δημοκράτης πανεπιστημιακός καθηγητής, που θέλει να γνωρίσει τη χώρα μας και τον πολιτισμό της, ο εργάτης της Τουρκίας, που δεν έχει στον ήλιο μοίρα και θεωρεί πως ο Έλληνας είναι φίλος του κι ο εργοδότης εχθρός του.

-9ον,  προσφυγικό από τη θεωρία στην πράξη: Πρόκειται για μία μεγάλη και διαχρονική ήττα της ελληνικής πολιτικής ηγεσίας, να μπορέσει να δώσει ολοκληρωμένες λύσεις στο μεταναστευτικό πρόβλημα. Λύσεις, οι οποίες κακά τα ψέματα, φτιάχτηκαν σε ένα παλάτι στην άμμο, αφού κάποιοι έκαναν περιουσίες στις πλάτες τους. Οι μετανάστες δεν έχουν μία ενιαία ταυτότητα. Δεν είναι όλοι οι ίδιοι. Μπορεί να είναι, όπως η οικογένεια Αντετοκούμπο, οι φονιάδες, που σκοτώνουν, για πενήντα ευρώ, οι εργάτες στις φράουλες, οι Σύροι επιχειρηματίες, που εγκατέλειψαν την χώρα τους. Κανείς δεν μπήκε στον κόπο να φτιάξει ολοκληρωμένα προγράμματα, ένταξης, θεωρώντας πως το πρόβλημα είναι προσωρινό. Το πολιτικό σύστημα παρά τις μεμονωμένες προσπάθειες ορισμένων, φάνηκε αδύναμο να διαχειριστεί ένα τόσο σημαντικό πρόβλημα, ψάχνοντας εύκολες λύσεις εκεί που δεν υπήρχαν. Περίσσεψαν οι κορώνες, χωρίς ουσιαστικό αντίκρισμα και οι ακραίες φωνές, που κυριάρχησαν.

-10ον. : Ασφάλεια, μικροεγκληματικότητα και προσφυγικό: Η απόλυτη γελοιότητα της ελληνικής πολιτείας, για λόγους καθαρά ψηφοθηρικούς, να δώσει ολοκληρωμένες λύσεις, έστρεψε τους πολίτες κι εναντίον των μεταναστών κι εν τέλει κι εναντίον του οργανωμένου κράτους. Έτσι, από τη μία πλευρά ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έδωσε προεκλογικά μία ολοκληρωμένη απάντηση πάνω σε ζητήματα μικροεγκληματικότητας και προσωπικής ασφάλειας κι από την άλλη πλευρά, η Νέα Δημοκρατία επιχείρησε να λύσει ένα πραγματικό πρόβλημα, με λύσεις τύπου «γιούργια, στα παλιούρια», ακολουθώντας ακροδεξιές πρακτικές και επικοινωνιακά παιχνίδια. Σε παλαιότερη έρευνα που είχαμε κάνει στην «Ελευθεροτυπία», φαινόταν ότι η εγκληματικότητα αυξήθηκε μεν, όταν ήρθαν οι μετανάστες, αλλά σε αδικήματα κατά ζωής ή σε βαριά αδικήματα, όπως ήταν η κατοχή σκληρών ναρκωτικών, πρωταγωνιστές ήταν Έλληνες, που συγκροτούσαν τις ομάδες, στις οποίες συμμετείχαν και ξένοι.

-11ον.  Η προπαγάνδα και τα γκέτο. Μία σειρά από ζητήματα δεν λύθηκαν, συσσωρεύτηκαν, δημιουργήθηκαν γκέτο, υπήρξαν τεράστιες αστοχίες, τις οποίες τελικά πλήρωσαν και Έλληνες και πρόσφυγες – μετανάστες. Χώροι υποδοχής μετατράπηκαν σε γκέτο, περιοχές ολόκληρες στην Αθήνα και στα νησιά αλλά και σε άλλες περιοχές, όπως το Κιλκίς, δέχτηκαν πολύ μεγαλύτερο πληθυσμό μεταναστών απ΄ αυτόν, που τους αναλογούσε. Έτσι, άνθρωποι, που δεν ήθελαν να μείνουν στην Ελλάδα, παρέμειναν εγκλωβισμένοι αναμένοντας, δημιουργώντας μεγάλα προβλήματα και στις τοπικές κοινωνίες και στους ίδιους.  

-12ον. Ελληνοτουρκική κρίση: Σε περιόδους κρίσης όμως, οι ταμπέλες «Έλληνας και Τούρκος» επαναπροσδιορίζονται από την ιστορία και υπερ – σημασιολογούνται. Ο Έλληνας ανεξάρτητα αν είναι πλούσιος, φτωχός, αγρότης, εργάτης, επιχειρηματίας, μεταφράζεται με την ταμπέλα Έλληνας σκέτο κι ο Τούρκος το ίδιο.

Οι Έλληνες όσο χάνουμε όμως την ψυχραιμία μας, τσιμπάμε το δόλωμα της Τουρκίας.

Τσιμπάμε το δόλωμα του εθνικισμού της, που είναι υπαρκτός και γινόμαστε κομμάτι του, δίνοντάς της, μία νίκη, που δεν της αξίζει.  Η κατάσταση είναι δύσκολη κι ο Ερντογάν, απρόβλεπτος ενώ εμείς προβλέψιμοι. Οι ακραίες φωνές υπάρχουν παντού. Η διαφορά είναι πως ο απλός πολίτης που πλήττεται από το προσφυγικό, όταν έχει ταλαιπωρηθεί τόσο πολύ, δυσκολεύεται να αντιληφθεί τη διαφορά ανάμεσα στην ηγεσία της Τουρκίας και στον απλό Τούρκο πολίτη. Δυσκολεύεται να αντιληφθεί τη διαφορά ανάμεσα στον άνθρωπο, που είναι μουσουλμάνος φιλήσυχος πολίτης, και στον ακραίο ισλαμιστή, ο οποίος θα μπορούσε να ζωστεί με εκρηκτικά και να πέσει πάνω του. Ο Έλληνας πολίτης, που έχει πληγεί από την οικονομική κρίση και σε ό, τι αφορά στα ακριτικά του νησιά του Αιγαίου και τον Έβρο, είναι  τόσο ταλαιπωρημένος κι από την προσφυγική κρίση, αναζητά τρόπο να ξεσπάσει. Δυσκολεύεται να αντιληφθεί ότι υπάρχουν μουσουλμάνοι, που διαφωνούν με την πολιτική Ερντογάν. Δυσκολεύεται να ξεχωρίσει πρόσωπα από πολιτικές κι αυτό είναι κακό. Δυσκολεύεται επίσης να αντιληφθεί ότι στις αραβικές χώρες δεν υπάρχουν μόνο μουσουλμάνοι, αλλά και χριστιανικοί πληθυσμοί. Δυσκολεύεται  να αντιληφθεί ότι χτυπώντας την προμετωπίδα των κατατρεγμένων, δεν χτυπά τον Ερντογάν απλά του δίνει τους πόντους που θέλει, για να διαβάλλει τη χώρα μας, βάζοντάς την στο κάδρο των χωρών, που δεν σέβονται ανθρώπινα δικαιώματα. Ο Τούρκος Πρόεδρος δεν έχει μόνο ανθρώπους, που συναινούν στη χώρα του, με την πολιτική του ούτε μόνον αυτούς, που θέλουν ακόμη πιο σκληρή στάση απέναντι στην Ελλάδα, αλλά κι ανθρώπους φιλειρηνικούς, που διαφωνούν με τις επιλογές του. Οι ακραίοι ισλαμιστές είναι μία μειοψηφία που ούτε και οι άνθρωποι, που θέλουν να ζήσουν ειρηνικά δεν τους θέλουν. Επομένως το «τσουβάλιασμα» δεν ωφελεί παρά μόνο τους ακραίους της Τουρκίας και των γειτονικών αραβικών χωρών, που είναι κι αυτοί εθνικιστές.   

Στο πολιτικό σύστημα κανείς δεν θέλει να βγάλει μόνος τα κάστανα από τη φωτιά

Ο Έλληνας πολίτης, μετά από δέκα χρόνια κρίσης κι έχοντας διαλύσει όλο το λίπος, δυσκολεύεται ν΄ αντιληφθεί ότι όσο θύμα είναι εκείνος στο προσφυγικό – μεταναστευτικό, άλλο τόσο είναι ο Σύριος, άλλο τόσο είναι ο Πακιστανός, ο Αφγανός, ο οποίος αντιμετωπίζει προβλήματα μέσα στη χώρα του ή κι ο Σομαλός που κουβαλήθηκε στον Έβρο. Μπορεί επομένως να χωρέσει τους πάντες η Ελλάδα; Όχι, δεν μπορεί, είτε πάρει λεφτά είτε όχι. Για να υπάρχει ορθή ένταξη σε ένα νέο περιβάλλον, η αναλογία δεν μπορεί πάνω από 1 στους  10, όπως έγινε στη Μόρια. Όμως και στο πολιτικό σύστημα κανείς δεν θέλει να βγάλει μόνος τα κάστανα από τη φωτιά, γιατί οι τοπικές κοινωνίες αντιδρούν, ξέροντας τι έχει συμβεί όλα αυτά τα χρόνια, στη Μόρια, στη ΒΙΑΛ, στο Πυθαγόρειο κ.ά. Ανεξαρτήτως από τη στάση του Ερντογάν, ο οποίος προκλητικά λειτουργούσε και λειτουργεί πάντα, η Ελλάδα πρέπει να έχει δυο στόχους. Ο ένας είναι να μη βρεθεί πάλι να είναι μόνη σε ένα τόσο δύσκολο πρόβλημα. Ο Ερντογάν δεν πρόκειται να σταματήσει εδώ. Χιλιάδες είναι οι πρόσφυγες και οι μετανάστες, που θέλουν να φύγουν. Χιλιάδες. Επομένως, βρισκόμαστε μόνο στην αρχή μίας κρίσης, η οποία αναμένεται να συνεχιστεί και πρέπει να έχουμε γερά αντανακλαστικά και ψυχραιμία εις βάθος χρόνου, για να την αντιμετωπίσουμε.  Το να βγάζουμε κορώνες και να νομίζουμε ότι φωνάζοντας αέρα και ενεργώντας έξω από κάθε συντεταγμένη λογική, δεν ωφελεί σε κάτι. Οποιοσδήποτε θερμόαιμος είναι δυναμίτης σε βόμβα.

Πάντα γίνονταν μεγάλες μετακινήσεις πληθυσμών

Η ζωή έχει να επιδείξει μεγάλες μετακινήσεις πληθυσμών, όπου υπάρχει πρόβλημα. Μεγάλες μετακινήσεις πληθυσμών είχαμε κι έχουμε καθ΄ όλη τη διάρκεια και της προϊστορίας και της ιστορίας. Μετακινήσεις, που είχαν να κάνουν με:

-Φυσικές καταστροφές(πλημμύρες, σεισμούς , κατολισθήσεις, τσουνάμι κ.ά.).

-Υγειονομικές κρίσεις. Ασθένειες, που είχαν πάρει τη μορφή επιδημίας ή και πανδημίας (πανούκλα κ.ά.).

-Οικονομικές κρίσεις ή καταστροφή της παραγωγής (η ιστορία της πατάτας κ.ά.).

-Πολιτικο-στρατιωτικές κρίσεις και σοβαρά πολιτικά γεγονότα: Πόλεμοι, συρράξεις, εμφύλιοι, δικτατορίες.

Η Ελλάδα λοιπόν διέπεται αυτή τη στιγμή από μία σοβαρή πολιτικό -στρατιωτική κρίση, η οποία όμως σίγουρα δεν είναι εισβολή, η οποία έχει άλλα χαρακτηριστικά κι υψηλό επίπεδο ετοιμότητας.  

Να είμαστε κράτος ευρωπαϊκό και να φαινόμαστε σε σχέση με «γείτονες βαρβάρους»

Οι Έλληνες πολίτες χρειάζεται να παραμείνουν νηφάλιοι και να κρατήσουν δυνάμεις, γιατί το πρόβλημα θα συνεχιστεί. Χρειάζεται ν΄απομονώσει τους ακραίους,  και από την άλλη πλευρά  ν΄ αντιληφθεί ότι αν θέλει να παλέψει την Τουρκία, ο μόνος τρόπος, αφού η Ευρώπη, δείχνει αυτή τη στάση είναι να μποϊκοτάρει.  Δεν μπορεί να ζητάμε από την Ευρώπη να μας προστατέψει και εμείς να τρέχουμε στα παζάριά της. Μποϊκοτάζ πραγματικό, το οποίο δεν θα είναι του Σαββατοκύριακου της Ανδριανούπολης, των εκδρομών προς την Κωνσταντινούπολη και τη Σμύρνη, των προσκυνημάτων προς την Αττάλεια, των τουρκικών σειρών κ.ο.κ. Είναι βεβαίως αντιληπτό ότι είναι δύσκολο για τους ανθρώπους, που έχουν εμπορικές συναλλαγές να χάσουν τη σημαντική αγορά της Τουρκίας,  αλλά είναι το μόνο μέτρο, το οποίο μπορεί να αποδειχτεί αποτελεσματικό και ισχυρό σε βάθος χρόνου. Το ελληνικό κράτος οφείλει να πάψει να κωφεύει στις σειρήνες του εθνικισμού και να λειτουργήσει ορθολογικά, επιλέγοντας  την οδό του ανθρωπισμού, κάνοντας τους ελέγχους που πρέπει στα σύνορα αλλά δίνοντας τη δυνατότητα άμεσα στα γυναικόπαιδα και στους έχοντες ανάγκη, να έχουν τη μεταχείριση που αξίζει να έχουν, σε κάθε κράτος, το οποίο θέλει να λέγεται ευρωπαϊκό και να διαχωρίζει εαυτόν, από τους «γείτονες βαρβάρους». Απομονώνοντας φασιστικές φωνές, οι οποίες επιδιώκουν να σπείρουν και στη χώρα μας την αναταραχή, διότι «στην αναμπουμπούλα ο λύκος χαίρεται» και βάζοντας μας σε μεγάλες περιπέτειες, με μια τουρκική ηγεσία απρόβλεπτη και πάντα σε ρόλο αρπακτικού.