«Μεσ’ στα σταχτοχώραφα του Κάνσας, στις ψηλές πεδιάδες, είναι το χωριό Χόλκομπ, σε μια ερημιά που οι άλλοι λένε «εκεί έξω»… Έτσι ξεκινά το «Εν Ψυχρώ» το θρυλικό βιβλίο του Τρούμαν Καπότε που ιστορεί την αναμονή και την εκτέλεση τη θανατικής ποινής, δυο εγκληματιών απ το περιθώριο της αμερικάνικης ύπαιθρού που δολοφονήσαν αναίτια μια οικογένεια στον ύπνο της. Κάπως έτσι θα μπορούσε να ξεκινά και αυτή εδώ η θλιβερή είδηση της Ιντιάνα! Η γη των Ινδιάνων! Του «χούζιερς», από το «χου ιζ χίαρ» της της βαριάς προφοράς που ρωτούσαν σαν εσχατιά της νέας χώρας. Αχανής, επίπεδη γη, όσο πιάνει το μάτι. Καλλιέργειες νικημένες από την απεραντοσύνη, αφημένη βλάστηση, σπιτάκια, σταύλοι, τροχόσπιτα, μαζεμένα, κάτω από συστάδες δέντρων και τον γείτονα απίθανα μακριά. Στην σκιά των Απαλαχιών. Χτισμένη μες στη γη, με τη θάλασσα χιλιάδες επι χιλιάδων μιλίων στεριάς, μακριά. Νέες Υόρκης, Σικάγο, Λος Αντζελες και μεγάλες πόλεις, πρωτοπόρες στη αμερικάνικη γη, φαντάζουν σαν από άλλο γαλαξία, όχι πως είναι στην ίδια χώρα και ηπείρου…
«Δεν το έκανα» και «dead man walking»
…Εκεί, στην Ιντιάνα, 12 τα μεσάνυχτα της 13ης Ιουλίου του 2020, τους έτους της πανδημίας, ο Ντάνιελ Λούις Λι, έκανε τα τελευταία του βήματα από το κελί του ακούγοντας το ανατριχιαστικό «dead man walking», δηλαδή «νεκρός περνάει», προς τον χώρο εκτελέσεών. Η Αμερική κοιμόταν. Με εκατοντάδα χιλιάδων θανάτων από τη νόσο του Covid19 και πολιτείες να επιστρέφουν στο stay home και να κηρύττουν lock down, εκείνοι που τάσσονται απέναντι στη θανατική ποινή, δεν πρόλαβαν να αντιδράσουν! «Δεν το έκανα. Έκανα πολλά λάθη στη ζωή μου, αλλά δεν είμαι δολοφόνος. Σκοτώνεται έναν αθώο άνθρωπο», είναι τα τελευταία, τόσο ψύχραιμα λόγια του, λες και μιλούσε για θανάτους των θυμάτων και το δικό του, που είχε δει σε ταινία. Ήταν η πρώτη εκτέλεση θανατοποινίτη, σε ομοσπονδιακό επίπεδο, μετά από 17 χρόνια. Την άλλη μέρα το πρωί, οι ειδήσεις τόνιζαν πως του χορηγήθηκε πεντοβαρβιτάλη και πως πέθανε μέσα σ αφόρητους πόνους!
Μαχητής της λευκής υπεροχής και το έγκλημα κατά μιας οικογένειας Εβραίων
Ο Ντάνιελ Λιούις Λι, μέλος ναζιστικής οργάνωσης, «μαχητής» όπως αυτοοριζόταν για την λευκή υπεροχή, με μια μοντέρνου τύπου σβάστικα ως τατουάζ στο λαιμό του, πριν από 23 χρόνια, το 1996, στο Σίαρσι του Αρκάνσας, το 1996 δολοφόνησε αργά και βασανιστικά τον Μπιλ Μουέλερ, τη σύζυγο του Νάνσυ και την 8χρονη κόρη εκείνης, τη Σάρα Πάουελ. Τους υπέβαλλε σε βασανιστήρια, τους έδεσε σακούλες στο κεφάλι, τους σκότωσε και τους πέταξε σε μια λίμνη. Τους μισούσε γιατί ήταν Εβραίοι και πλούσιοι! Ένα χρόνο πριν με το συνεργό του, είχε ληστέψει το σπίτι τους και είχε αποσπάσει μεγάλο χρηματικό ποσό, όπλα και σφαίρες. Ήταν 23 χρόνων όταν έκανε το έγκλημα και 47 όταν εκτελέστηκε!
«Ψήφισα Τραμπ αλλά η εκτέλεση δεν είναι ούτε εκδίκηση, ούτε δικαιοσύνη. Μόνο ντρόπιασμα…»
Η θανατική ποινή σε ομοσπονδιακό επίπεδο είχε βρεθεί ανενεργή εδώ 17 χρόνια, αλλά ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ ζήτησε την επαναφορά και την λειτουργιά της. Ο Λι, είχε ετοιμαστεί να εκτελεστεί τη Δευτέρα, το βράδυ, όταν το Ομοσπονδιακό Δικαστήριο παρενέβη και την ακύρωσε την καθυστέρησε. Το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ δεν αποδέχτηκε την ματαίωση και τελικά, μες στη νύχτα η ζωή αυτού του άνδρα απ τις εσχατιές της αμερικανικής ηπείρου, που το αναίτιο μίσος είχε ριζώσει στη ψυχή του, δέχτηκε την οδυνηρή ένεση. Πριν απ αυτήν, η μητέρα της Νάνσυ και γιαγιά της Σάρα, η Ερλίν Πέτερσον είχε απευθυνθεί στα ΜΜΕ, λέγοντας πως ψήφισε τον Τραμπ, αλλά διαφωνεί με την ενεργοποίηση της θανατικής ποινής και την εκτέλεση του φονιά της κόρης, της μονάκριβης της εγγονής και του γαμπρού της. Δήλωσε πως η εκτέλεση, θα ήταν η άσκηση της ίδιας βίας που δέχτηκαν τα μέλη της οικογένειας της και πως μόνο ντροπή έφερναν. Ούτε εκδίκηση, ούτε δικαιοσύνη. Μόνο ντρόπιασμα…
Χωρίς την οικογένεια του…
Επειδή η εκτέλεση έγινε εσπευσμένα, η οικογένεια του Λι δεν μπόρεσε να παρευρεθεί, η οποία μέχρι τέλους ζητούσε να κερδίσει χρόνο επικαλουμένη τον COVID – 19 και το ότι η φυλακή είχε πολλά κρούσματα. Δεν του είπαν το τελευταίο αντίο. Δεν τον αγκάλιασαν. Δεν του μίλησαν. Δεν τον παρηγορήσαν. Δεν τον κοίταξαν και δεν τον συντροφεύσαν στο δρόμο του για το τέλος. Νύχτα! Μόνος! Με ένα τέλος όλο φριχτούς πόνους! Η οικογένεια του συντρίβεται μόλις μαθαίνει το τέλος. «Η κυβέρνηση έκανε τα πάντα για να μην φτάσουν κοντά του» δηλώνει η δικηγόρος του Ρουθ Φρίντμαν και συνέχισε τονίζοντας πως «είναι απολύτως ντροπιαστικό που η κυβέρνηση πραγματοποίησε αυτήν την εκτέλεση βιαστικά, στη μέση της νύχτας, ενώ η χώρα κοιμόταν. Ελπίζουμε πως όταν οι Αμερικανοί ξυπνήσουν θα είναι τόσο εξοργισμένοι όσο είμαστε εμείς». «Είναι νόμος του κράτους και απόφαση των Αμερικάνων η επιβολή της θανατικής ποινής» δήλωσαν απ την κυβέρνηση. «Δεν έγινε τίποτα! Δεν γυρίσαν στη ζωή οι άνθρωποι» σχολίασε η γιαγιά. Τον Ιούλιο και τον Αύγουστο θα γίνουν οι άλλες τέσσερις εκτελέσεις. Και οι τέσσερις θανατοποινίτες έχουν σκοτώσει μικρά παιδιά. Ο Ντάνιελ Λούις Λι δεν παραδέχτηκε ποτέ τα εγκλήματα του…
