Πόσες φορές δεν έχουμε όλοι μας πει… «καλά, από Δευτέρα θα…»… Από Δευτέρα, θα αρχίσω δίαιτα, θα αρχίσω γυμναστήριο, θα αρχίσω μαθήματα, αγγλικών, γαλλικών, ιταλικών, μπαλέτου, χορού, θα σταματήσω το κάπνισμα, το φαγητό, το να τρώω τα νύχια μου. Το βάζεις ένα καλό πρόγραμμα, το γράφεις, το καθαρογράφεις, το τυπώνεις, το βάζεις σε κάποιο εμφανές σημείο για να το θυμάσαι, αλλά από Δευτέρα δεν… και όλες αυτές οι υποσχέσεις της Δευτέρας, μείνανε υποσχέσεις και προγράμματα που δεν ολοκληρώσαμε ποτέ.
Καθ’ ένας από εμάς, έχει αναβάλει κάτι που μπορεί να αρχίσει ή να κάνει σήμερα, για αργότερα. Ξοδεύουμε το χρόνο μας σε χιλιάδες μικρά κομμάτια και αφήνουμε κάτι που μπορούσαμε να ολοκληρώσουμε άμεσα για αργότερα. Η αναβλητικότητα φαίνεται σαν τεμπελιά, αλλά η αλήθεια ίσως και κρύβει πολλά περισσότερα από όσα νομίζαμε. Όλοι μας λίγο πολύ, έχουμε αναβάλει κάτι για αργότερα, έχουμε σπαταλήσει χρόνο από ’δω κι από ’κει, αφήνοντας για αργότερα όσα θα έπρεπε να κάνουμε άμεσα. Περιστασιακά έχει συμβεί στον καθένα, ενώ για ορισμένους είναι μια χαρακτηριστική συμπεριφορά. Μόνιμη ή παροδική, η αναβλητικότητα είναι μια ταλαιπωρία ζωής. Νομίζουμε πως σχετίζεται με την τεμπελιά, η αλήθεια είναι, όμως, πως κρύβει πολλά περισσότερα και αφορά πολλά διαφορετικά κομμάτια του εαυτού μας. Ποιες μπορεί να είναι όμως οι βαθύτερες αιτίες που μας οδηγούν στην αναβλητικότητα;
Ίσως υπάρχουν κάποιοι ψυχολογικοί παράγοντες που μας καταστούν αναβλητικούς. Και ένας από τους πιο σημαντικούς είναι ο φόβος της απόρριψης. Φοβόμαστε πως δεν θα τα καταφέρουμε, πως οι άλλοι θα μας κρίνουν, θα μας συγκρίνουν, ή θα μας δουν υποτιμητικά. Θα μας δουν να αποτυχαίνουμε. Όσο πιο πολύς ο φόβος, τόσο λιγότερο το κουράγιο για να προσπαθήσουμε. Δεν θα αδυνατίσω ποτέ. Θα πω άρχισα δίαιτα και μετά θα με δούνε πάλι να τρώω, πάλι να καπνίζω, πάλι να αδυνατώ να αφοσιωθώ ολοκληρωτικά στην υπόσχεση μου, στην δήλωση μου. Θα φανώ αδύναμος, μέτριος, χωρίς πειθαρχία μέσα μου. Και εδώ μπορεί να αρχίσει ένα γαϊτανάκι, που δεν θα έχει τελειωμό από τις αρνητικές σκέψεις του δεν θα τα καταφέρω. Για άλλους οι λόγοι είναι πιο προσωπικοί από ψυχολογικοί. Κάποια προσωπικά θεματάκια που μας αναγκάζουν να μετατρέψουμε την δράση σε αδράνεια. Όπως για παράδειγμα το υπερβολικό άγχος, ή η δυσκολία μας να γίνουμε οργανωτικοί με τον χρόνο μας, ή για παράδειγμα η τελειομανία μας να το κάνουμε τόσο τέλειο, που το αναβάλουμε για καλύτερα αλλά δεν επανερχόμαστε ποτέ, γιατί κρίνουμε κάθε φορά τις συνθήκες ακατάλληλες. Αυτό το απατηλό παιχνίδι χρόνου και τελειότητας. Σε κάθε περίπτωση όμως η αναβλητικότητα μας εμφανίζεται σαν μία μορφή σωτηρίας, μεταφέροντας το συναισθηματικό φορτίο για μετά. Απαλλάσσοντάς μας από το βάρος του τώρα, την αδυναμία αυτής της στιγμής.
Όσο όμως πιο αναβλητικοί γινόμαστε, τόσο μεγαλύτερη είναι η επιθυμία μας να κάνουμε κάτι τόσο καλά χωρίς όμως ποτέ να γίνεται ούτε καλά ούτε μέτρια. Και εδώ έρχεται και μεταμορφώνετε η χαρά της δημιουργίας σε απογοήτευση. «Ποτέ μην αναβάλλεις για αύριο κάτι που μπορείς να κάνεις σήμερα” είπε ο Βενιαμίν Φραγκλίνος (1706-1790 , Αμερικανός πολιτικός & συγγραφέας). Και είχε δίκιο. Η καλύτερη στιγμή να ξεκινήσει αυτό που θες είναι η στιγμή που το θες. Τέρμα λοιπόν στις Δευτέρα, ξεκινάμε με το ΤΩΡΑ! Αυτήν την στιγμή! Τώρα θα πάω στο γυμναστήριο που είχα γραφτείς εδώ και 5 μήνες και δεν ξεκίνησα ποτέ. Τώρα θα κόψω το τσιγάρο που χαλάει την υγεία μου και καταστρέψεις τα πνευμόνια μου. Τώρα θα σταματήσω να τρώω ότι με παχαίνει και μου επιβαρύνει την ζωή μου. Τώρα θα αρχίσω τα μαθήματα που χρειάζομαι. Τώρα θα πάω το ταξίδι που διαρκώς αναβάλλω. Ότι είναι να κάνω θα το κάνω τώρα. Αυτήν την στιγμή, αυτό το λεπτό.
«Μήδ’ αναβάλλεσθαι ες τ’ αύριον ες τ’ έννηφιν.» Το είπε και ο δικός μας ο Ησίοδος! Μην αναβάλλεις για αύριο και μεθαύριο και αντιμεθαύριο κάτι που μπορείς να κάνεις αυτήν την στιγμή. Η διαρκής αναβολή δεν ολοκληρώνει τις πράξεις έλεγε ο Δημόκριτος και η αναβλητικότητα του Πλούταρχου, του στοίχησε το ίδιο βράδυ την ζωή του με το γνωστό ρητό… «Ες αύριον τα σπουδαία». Γιατί εκείνος που περιμένει πολύ, μην περιμένει και πολλά. Η δύναμη σου είναι το τώρα. Αυτήν την στιγμή έχει δύναμη να κάνεις τα πάντα. «Μια φορά υπάρχουμε, δεν υπάρχει τρόπος να υπάρξουμε δυο φορές και μάλλον δεν θα υπάρξουμε ξανά ποτέ. Κι εσύ που δεν εξουσιάζεις το αύριο, αναβάλλεις τη χαρά. Και η ζωή πάει χαμένη με τις αναβολές και ο καθένας πεθαίνει απασχολημένος» – Επίκουρος.
Λεπτομέρειες από τα αισιόδοξα, εδώ, έργα της εντυπωσιακής Σκωτσέζας Anna Katrina Zinkeisen (Αύγουστος 1901 – Σεπτέμβριος 1976), που επηρεάστηκε πολύ από τους δύο μεγάλους πολέμους και πρόσφερε με όλες της τις δυνάμεις, ως νοσοκόμα στον Β Παγκόσμιο, ζωγραφίζοντας μετά όλη εκείνη την οδύνη.
O Francesco Vitali ζει και εργάζεται στο Μπέβερλι Χιλς, στο Λος Αντζελες. Είναι επιχειρηματίας στο χώρο της πρωτοπόρας κοσμητικής και των καλλυντικών, ενώ διευθύνει το γραφείο του ως σύμβουλος επιχειρήσεων. Έχει διαπρέψει ως δημοσιογράφος και συγγραφέας, ως πρωταγωνιστής σε θεατρικές παραστάσεις στις ΗΠΑ και ως κινηματογραφικός παραγωγός. Έχει σπουδάσει management στο UCLA και έχει μελετήσει υποκριτική στο Actor’s Studio.
